Gezien: Valkhof Festival 2025 (zaterdag t/m maandag)

Het Valkhof Festival voelt altijd als een warme knuffel van een oude vriend, die je al een tijdje niet hebt gezien en dat voelt gelijk vertrouwd. Het grote podium Arc staat weer op zijn oude plek, net zoals het kleinere Boog-podium, waar niet zelden ook de beste acts van de toekomst te vinden zijn. Het Poort-gebouw bij de ingang is er ook weer, met dat onhandige podiumpje weggestopt in een donker hoekje. Het is weer een mooie plek voor veel lokaal talent, mede mogelijk gemaakt door Poppunt Gelderland en De Basis (op zaterdag, zondag, maandag en donderdag). Op dinsdag is daar Soul Camp (soul, R&NB, hiphop), op woensdag Poederdoos (queer, disco, electro) en op vrijdag Growe (hiphop). Opvallend genoeg (nagenoeg) geen programmering in de kleine Kapel en het Bloem-podium is dit jaar in handen gevallen van De Kaaij Hoog, die daar allerlei acts neerzet in genres zoals blues, ska, balkan, pop, reggae en wereldmuziek). (Herstel: Bloem is nu Club Voerweg, aan de overkant De Kaaij Hoog). Voor het speciaalbier van Oersoep mogen we dit jaar de kleine tribune bij de Arc opklimmen, waar diverse prima bieren op tap zijn te vinden. Altijd lekker, en stevig aan de prijs, maar het is voor een goed doel, zullen we maar denken. Voor de rest is het wel weer als vanouds dus, met (doorgaans) uitstekend weer. Het park wordt weer goed en druk bezocht, zonder dat het te massaal aanvoelt allemaal, alleen bij Altın Gün is het vrij druk, maar dat is dan inmiddels ook wel een bekende band (die hier ook al eens eerder stond trouwens). En verder loop ik dit jaar zonder mijn dikke camera rond om meer te genieten van de muziek, maar zo af en toe valt er natuurlijk wel een leuk plaatje te schieten met de compactere camera. Hieronder weer een kort overzichtje, zodat we het allemaal niet vergeten. Voor de betere verslagen (en foto’s) kun je zoals altijd ook prima terecht bij 3voor12.

Zaterdag

Je kunt maar beter gelijk met een van de hipste bands van het moment beginnen, dat doet de organisatie toch goed. Hiqpy is een reizende ster, opgericht in 2023, oorspronkelijk als een afstudeerproject van studenten aan het Conservatorium van Amsterdam. Het gaat dus snel met deze indiepop/rock-band, met optredens op Paaspop, Pinkpop en Rock Werchter al in de pocket. De charmante zangeres (en gitariste) Abir Hamam zingt het netjes aan elkaar met een beetje bubblegum-gehalte. Het is melodieus en pakkend en dat verklaart denk ik het succes, al vind ik het ook wel wat te mainstream of komt het wat gelaten op me over. Fijn is zeker die extra punch gitaar soms van de verder wat stoïcijnse Victor ter Veld, maar ook het extra enthousiasme van een stuiterende bassist (Tom Radsma) werkt aanstekelijk, samen met de actieve drummer (Kasper de Boer).

Gelijk door naar het kleinere Boog-podium naar Oruã uit Rio de Janeiro, met een mix van psychedelica, lo-fi rock en krautrock met exotische ritmes. De band, opgericht in 2016, werkte in het verleden als support en backingband van Built to Spill. Leuk funky bandje dit, met lekker los en fris gitaarwerk. Af en toe trekt zanger/gitarist (en oprichter) Lê Almeida dan ook zijn gitaar tot onder zijn kin en geeft ‘m dan van katoen, terwijl de rest van de band in de basis een luchtiger geheel vormt. Relaxed en licht hypnotisch, met een fijn lik elektronica. Bij momenten zakt dat wat in, maar voor de rest schuurt het ook wel lekker eigenwijs door.

Monobloc bestaat net zoals Hiqpy nog niet zo lang. De band werd opgericht rond 2023, toen de oprichters Timothy Waldron (zang) en Michael Silverglade (basgitaar) elkaar vonden via hun gedeelde liefde voor Britse postpunkbands zoals Joy Division. Denk ook vooral ook The Strokes waar de zang van Waldron aan doet denken. Het is een beetje standaard indie-/garage-/altrock of postpunk, vriendelijk genoeg voor de grotere massa’s. Melodieus en goed behapbaar en optimistisch. Maar wat veilig dus en niet heel enthousiast gebracht. Waldron brengt het nogal gelaten, net zoals de rest van de band eigenlijk. Alsof ze op de bus staan te wachten.

Kijk, dan gooit Grandad er gelijk veel meer energie in (na overigens een onderbreking in het begin) en dat wordt gelijk opgepakt door het publiek, dat er zelf ook een enthousiast schouwspel van maakt met een enkele crowdsurfer, een pogo-pitje en het gooien met een wit kussen (dat het uiteindelijk niet overleeft). Het nog jonge viertal uit Nijmegen (en Arnhem, dacht ik) maakt frisse en opzwepende grunge punk, met de raspende zang van Silver Lonely en het heerlijke saxofoon-geluid van Flor Peters, sinds vorig jaar lid van de band. Categorie niet moeilijk doen en lekker doorstoempen. Grandad voor al uw ruige pyjama parties.

Terug naar het hoofdpodium voor nog een enthousiaste band. Het Ierse trio van Search Results maakt fris rammelende garage/folkpunk. Beetje simpel doorraggen soms, maar dat is wel okay, al lijkt het publiek het wat meer gelaten te aanschouwen allemaal. Komt wellicht ook door de wat meer doorsneenummers, die ook wel langskomen. Leuke kerels wel, die blijkbaar platenzaak Waaghals hebben leeggeroofd, gezien de tasjes op het podium.

Ook Lézard maakt er een feestje van op het podium. De band uit Gent (dat rijmt) noemt het zelf disco vogue art punk en dat klinkt als warme discofunk inderdaad, vrolijk en dansbaar, luchtig in afdronk, maar soms ook echt wel met een steviger aangezette gitaar van de lekker actieve Neil Claes. Myrthe Asta zingt en danst het vrolijk aan elkaar, met aanstekelijke songs zoals doorbraak-single “Manifastique”. Knap eigenlijk hoe makkelijk postpunk, disco, funk en synthpop als vanzelfsprekend een dansbaar geheel vormen. Leuk bandje dus.

Af en toe een pauze nemen tijdens bands die ik niet direct had aangestreept, maar vanavond wil ik zeker nog een band van mijn wensenlijstje zien en dat is Yan Lâle uit Amsterdam, dat ooit begon als een studieproject, maar is uitgegroeid tot een volwaardige band, actief in de popronde van vorig jaar en te zien op ESNS 2025. Diverse genres en werelden komen bij elkaar, psychpop/rock met Anatolische invloeden en Engelse/Turkse zang van Tuğçe Kartal. Referenties vinden we naar bands als Altın Gün, Derya Yıldırım & Grup Şimşek, Khruangbin en Lira. De cover van Gaye su Akyol (stond in 2017 op dit festival trouwens) “Meftunum Sana” is zo’n beetje mijn favoriete nummer, mede ook dankzij het scherpe en uitbundige gitaarwerk tegen het einde. Van mij mogen ze nog best veel vaker zo lekker stevig uit de hoek komen. Na een wat rustiger begin lijkt het vuur dan wel echt ontbrand na dat nummer, met heerlijk dansbare psychedelica en uitstekend drumwerk.

Richting huis toch nog even snel binnen kijken in Café De Opstand, dat elke avond bandjes programmeert in dat hele kleine achterzaaltje. Echidain is shoegaze uit Duitsland, met Lee Leidal-Røhm op zang, die dat leuk en enthousiast doet. Melodieus en stevig gebracht met uiteraard een dikke wolk gitaargeluid, zoals dat hoort. Geen gek bandje tussendoor. Wel wat jammer dat het wel een erg klein zaaltje is en het geluid hier erg hard klinkt, zelfs met mijn oordoppen in.

Zondag

Even rustig opstarten op de zondag en daardoor missen we nog bands als Abel Ghekiere en Jacob Alon, die bezig is met het laatste nummer als we het Valkhof binnen komen lopen. Wel gewoon goed en gedurfd weer van de organisatie om ook wat rustigere bands of acts neer te zetten in het park, want de Vierdaagsefeesten en ook het Valkhof Festival heeft ook altijd last van harde praters voor het podium. Nou goed, het valt me nog reuze mee bij Rindert Lammers en co. hier op het Boog podium, dit publiek kan ook wel wat diversiteit waarderen, denk ik zo. Lammers is een Nederlandse toetsenist en componist van ambientmuziek, woonachtig in Nijmegen. Hij maakte naam met zijn ambient spoken word-project Benji en zijn project Lost Verses. In april kwam zijn solo debuut-EP Thank You Kirin Kiki uit, vernoemd naar de Japanse actrice Kirin Kiki, bekend van de film Shoplifters. Hij is dan ook een grote liefhebber van films en hij refereert dan ook aan filmhuis Lux in Nijmegen. Het als (uiteraard) laatste gespeelde “Closing Credits” verwijst naar de aftiteling van films en hij loopt dan ook nooit weg, zo vertelt hij. Het hoort er bij. Het is rustige ambient jazz inderdaad, met sax, bas, piano en af en toe een lik percussie/drums. Het krijgt de aandacht van het publiek, met ook meer applaus dan op Wildeburg, waar ze net vandaan kwamen, aldus Lammers.

Best bijzonder dus, net zoals de samenwerking Pitou, Luwten & Naaz. Ze ontmoetten elkaar bij een schrijfsessie in de zomer van 2023, waarbij de drie artiesten gezamenlijk nieuwe muziek creëerden. Naast nieuw werk presenteren ze vandaag ook eigen repertoire, waarbij ze elkaar mooi ondersteunen. Leuk om te zien dat de muzikale vriendschap ook echt van het podium afspat, wat dat betreft gunnen ze elkaar het podium en ze zijn dan ook liefhebbers van elkaar muziek. Hoewel ze alle drie een andere invalshoek hebben weten ze elkaar dus mooi te vinden, aangevuld met synths/drums en gitaarwerk van Pitou (Nicolaes) en Tessa Douwstra (LUWTEN) zelf. Naaz (Mohammad) staat voor de mensenrechten in Koerdistan, Iran, Palestina, voor de rechten van vluchtelingen en bovenal voor vrouwen, zoals ze ook mooi uitlegt tijdens de introductie van haar lied over de vrijheid van vrouwen in Iran. “Azadî” (vrijheid) werd speciaal herschreven voor Jina Mahsa Amini en terwijl Naaz dit vertelt maakt dat veel indruk op me. De andere bandleden blijven ook aandachtig toekijken en luisteren tijdens het lied. Mooi. En net zo makkelijk schakelen ze even later over naar een cover van Sugababes (“Overload”). Gewoon omdat dat in alle vrijheid kan.

Na een kleine pauze staan we weer klaar voor Ali op het hoofdpodium Arc, een Indonesische funk supergroep, gevormd in 2021, die de cultuur van het Midden-Oosten wil combineren met elementen van de Indonesische rock uit de jaren 70, cinematische soul, afrobeat, funk en disco. En zo klinkt het ook wel. Het drietal wordt aangevuld vandaag met iemand op de bongo’s, voor nog wat extra ritmische gymnastiek. Verder zien we oprichters Arswandaru (bas, zang) en John Paul Patton (drums, zang) met Absar Lebeh die Kevin Septanto verving in 2023 op gitaar en zang. Midden-Oosters klinkende rock inxderdaad met soul en disco en een likje psych, beetje simpel en soms meer van hetzelfde, maar wel onderhoudend. Al is het met zo’n band ook wel dat je het een dag later alweer een beetje vergeten bent.

Toch ook veel getipt door muziekliefhebbers is Bolis Pupul. De Belg – echte naam Boris Zeebroek – was eerder actief in bands zoals Hong Kong Dong maar begon in 2016 met een solocarrière en brak door op het label van Soulwax. Bekend ook door zijn samenwerking met met Charlotte Adigéry, met wie hij het duo vormt achter het album Topical Dancer. Nou goed, ik ben niet direct fan van zijn werk, maar dat ligt ook aan gewoon aan het genre, omschreven als funky elektronica, een mix van synthpop, elektronica, new beat en techno. Een culturele kruisbestuiving van Oosterse melodieën en Westerse elektronische stijlen. Een likje Kraftwerk vind ik nog wel aardig moet ik zeggen, maar het voelt voor mij wat te soft gefröbel met elektronica en ik ben ook niet zo van de autotune-achtige zang. Ergens zit er wel een eighties randje aan ook soms. Vooral vooraan trekt hij uiteindelijk het publiek goed mee, maar een klein stukje naar achteren lijkt het publiek met hele andere dingen bezig.

Geef mij maar een band als Ciao Kennedy, gevormd door vijf jeugdvrienden uit Brussel. Onderdeel van het collectief Magma, naast groepen als TUKAN en ECHT!. Jazz, postrock en hypnotiserende elektronische beats ontmoeten elkaar in een uniek sonisch landschap, zo kunnen we lezen. Dat glijdt lekker door, de post-rock en elektronica draaien mooi om elkaar heen in sfeervolle en ruimtelijke tracks. Stemmig en mellow, licht en luchtig als een smoothie in een heerlijke flow. Soms catchy en dan weer wat meer om zich heen loerend, wat dat betreft mag het soms nog een tikkeltje venijniger, maar dan toch. Plezant bandje.

Even een korte break en dan blijkt het veld wel erg vol te staan voor Altın Gün. We proberen het eens bij JUNO op het Poort podium, niet te verwarren trouwens met de band uit noorwegen met Ingvald Vassbø van Kanaan op drums. Het staat in het begin nog niet vol met publiek, maar dit viertal uit Nijmegen trekt vanzelf meer kijkers, met hun aanstekelijke dance/house/jazz met sax, synths, tuba en drums. Denk aan de harde beats van Fred Again.. met een vleugje jazz, zo lezen we. En dat is dus dik dansbaar. Een leuke afsluiter hier. JUNO doet dit jaar mee aan de Popronde, dus sla je slag.

Maandag

Het heerlijk avondje is dan aangebroken met een set Sonic Whip-bands op het Valkhof. Om van te smullen. In ruime mate. Met vette mayonaise. En dan wegspoelen met goed bier graag. En stevige gitaren natuurlijk. Earth Tongue is een duo uit Nieuw-Zeeland en toevallig of niet, er staan meer bands vanavond uit die regio (Australië). Moddervette pysch, fuzz, garage, met wat invloeden van doom voor het nodige headbangwerk. Gussie Larkin fuzzt de pan uit met haar stevige effecten op gitaar. Naar ik even aanneem bedient ze hiermee tegelijk ook een basversterker. Dikke fuzz duzz. En dat is best lekker, al lijkt het soms niet al te lastig wat ze doet, maar wat verderop in de set gaat ze nog wat meer los op dat ding wat voor meer vuur zorgt in het tweede gedeelte. Drummer Ezra Simons gaat ook aardig los op drums en dat moet je wel doen als je een duo bent, je wil immers energie voor tien krijgen (Party Dozen lukt dat ook later). De samenzang is melodieus en dat combineert wel geinig met de vette riffs zo. Mooi, we zijn los!

Potverdorie, wat is Travo toch een vette band live. De band stond vorig jaar de kleine zaal van Doornroosje al af te fikken tijdens Sonic Whip, en hier doen ze het nog even dunnetjes over op het grote Arc-podium. Wat heet dunnetjes. Zeg maar dik. Het viertal uit Portugal maakt furieuze psych-/stoner-/spacerock, denk een beetje aan Slift dat hier straks staat. Flinke instrumentale stukken met verslavende kraut-ritmes en gruwelijk vet gitaarwerk van gitaristen Gonçalo Carneiro en Gonçalo Ferreira, die ook zingt (trekt daarbij heerlijk gekke bekken), maar dat verdwijnt nogal in de herrie op de achtergrond. Niks ergs. Ook Nuno Gonçalves is een beest op drums, hij blijft maar doorgaan. David Ferreira doet dan nog best rustig zijn ding op bas, want het kolkt aan alle kanten. Dit gaat maar door en door en dat is goed, heel goed. Dit moet je vooral live ervaren denk ik, met je neus op het podium. Afgaande op hun setlist van Freak Valley, zullen ze wel weer veel hebben gespeeld van Astromorph God (uit 2023) en ja, zo goddelijk is het. En het doet eigenlijk ook niks onder voor het eveneens fantastische SLIFT. Wát een band.

Even bijkomen en een pauze tijdens DoFlame, wat me ook de gelegenheid geeft om even bij te kletsen met vrienden. Zo te zien bevalt de hardcore punk/rap van de Canadees (in essentie is het een soloproject) daar wel op het Boog-podium, met dikke beats en riffs. Enfin. Ik haak weer aan bij Party Dozen uit Australië, dat het hoofdpodium mag afbreken met z’n tweetjes, zoals O. dat vorig jaar hier ook deed. We zien Jonathan Boulet op drums/sampler en Kirsty Tickle als saxofonist en zangeres, waarbij ze de microfoon van de sax gebruikt voor haar schreeuwzang met kopereffect. Het is een opwindend schouwspel, soms subtieler opgebouwd maar grotendeels beukt het hard door, met de strakke drums van Boulet en het smakelijke jazzy spel op sax. Dat er dan sample apparaat meedraait vind ik juist wel goed om wat extra jus aan te brengen op dit lekkere stampotje. De Suicide-cover “Ghost Rider” beukt ook de pan uit en het publiek vooraan raakt in extase. Vet dit. Het eindigt dan wel bijna een kwartiertje te vroeg, maar goed, dan kunnen we nog even rustig doorstuiteren met z’n allen. Opladen voor het volgende feestje.

Battlesnake laat ik ook een beetje liggen, want een beetje simpele classic gimmick-metal in mijn beleving, maar zie op afstandje wel wat voor leuk metal-feestje deze heren bouwen. Nou goed. Nog even de energie sparen voor het allmighty SLIFT, dat dit avondje Sonic Whip in stijl afsluit met een beest van een set in de categorie psych-/kraut-/spacerock. Of zoals ik het graag noem, stofzuigerpsych. Of meer een straaljager misschien. Het Franse drietal stond al vaker in Nijmegen, zoals in 2021 op het X Valkhof Festival (corona editie) en Sonic Whip in 2023. Ook vandaag beginnen ze met het heerlijke “Ummon” van van het UMMON album, en ze eindigen met het beestachtige “Ilion” van het gelijknamige album ILION van vorig jaar. Vergeleken met het optreden op Sonic Whip echter veel minder elektronisch gefröbel, verrassend genoeg hebben ze iets van zes nieuwe nummers of zo (setlist) meegenomen. En wat klinken die vet en gedreven! Slift heeft zichzelf weer in de oervorm teruggevonden, met meer pakkende melodieën, breaks en knallende headbang-riffs. Hiermee komen ze meer tot de essentie denk ik, zo zonder elektronica. Meer knaldrang op het podium en zeker ook in het publiek, dat badend van het zweet en hard dansend deze heerlijke chaos tot zich neemt. Wát een injectie van energie! Wát een afsluiter van een heerlijk avondje desertfest Valkhof. Volgend jaar graag weer zo’n avondje!