Weekplaat 25-32: We Lost The Sea – A Single Flower

Laatst kwam er weer een heel aardig post-rock bandje op de radar, al moet ik We Lost The Sea ook al eens in 2013 hebben gedraaid volgens Last.fm. Geen actieve herinneringen meer aan, moet ik zeggen. Maar goed, het nieuwe album A Single Flower zou ook het meest succesvolle werkje zijn tot nu toe. De band werd al opgericht in 2007 in een buitenwijk in Sydney, door vrienden van meerdere opgeheven bands.

Met maar liefst zes bandleden hebben ze genoeg in huis om mooi gelaagde post-rock/metal te maken, denk aan de wat klassiekere post-rock sound van bands als Explosions in the Sky, Caspian, MONO, Oh Hiroshima, sleepmakeswaves, If These Trees Could Talk, I Hear Sirens, Lost in Kiev of neem bands als pg.lost, WuW en Spurv. Veel vergelijkingsmateriaal dus en bij nadere bestudering van het album heeft de bands soms wat moeite om zich te onderscheiden in de grote grijze massa van dat soort bands, wat ook niet gek is in dit genre. Het is ook niet heel erg. Veel hard/zacht-combinaties uit het boekje, al is het gelukkig niet altijd even voorspelbaar welke kant ze op bewegen. Aan de andere kant is het aandeel softe stukken wel wat hoog. Jazeker, dat is soms echt mooi en melancholisch, neem ook de prachtige trieste intermezzo “The Gloaming”, maar het neigt ook wat langdradig te worden als je niet uitkijkt. “Everything Here is Black and Blinding” komt eigenlijk pas in de laatste anderhalve minuut los en op de 27 minuten lange afsluiter “Blood Will Have Blood” duurt het ook wat lang voor de fijne erupties er komen. “Bloom (Murmerations at First Light)” meandert ook wat lang door voordat het wat groter uitpakt. De spanning moet er wel in blijven en dat lukt ze vooral op het heerlijke “A Dance with Death”, nu al een van de beste nummers van het jaar. Hierin word je meegezogen naar een ander universum en het nummer breekt dan langzaam open, mooi opgebouwd naar geweldige grandeur. De balans is daar perfect. Beetje te kritisch stukje misschien, maar dit is voor de gemiddelde post-rock liefhebber wel een uitstekend album en ik zou de band graag eens live zien. Ze waren in 2017 op Dunk!-festival bij onze zuiderburen, maar ze mogen best vaker in de buurt geboekt worden.

Scroll naar boven