Gezien: Bong-Ra, Merleyn, Nijmegen

Bong-Ra was vroeger meer van dat breakcore-achtige spul, vandaar dat ik het maar had overgeslagen op Roadburn 2018. Maar dit project van Jason Köhnen (Celestial Season, The Answer Lies in the Black Void, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble) ontwikkelt zich in andere richtingen en zo leek er een hele andere act op Roadburn te staan (zo bleek ook later op het album Antediluvian). Misschien toch een gemiste kans, maar zoals ik wel vaker roep: er komt altijd wel weer een nieuwe kans.

Merleyn dit keer, het altijd gezellige achterzaaltje in de Hertogstraat, in een verder studentikoos verleden nog eens bezocht als HBO-soos, al heb ik daar bijna geen actieve herinneringen meer aan. Het is gelukkig eens een keertje niet uitverkocht, waardoor we niet als haringen in een benauwde ton staan te wachten voor aanvang om door het gordijntje naar achteren te mogen. Het is een wat drukke en gekke dag vandaag, met ook een stevige bedrijfsborrel achter de kiezen, waardoor het allemaal net wat vager overkomt, maar dat past wel bij de muziek die Jason Köhnen (uit Utrecht trouwens) tegenwoordig maakt. Ik ben er niet helemaal in thuis, maar met Black Noise maakte Jason Köhnen dit jaar een nieuwe langspeler, die hier vermoedelijk in grote mate wordt gespeeld. Van het vroegere breakcore metal (denk ook een beetje Igorrr) gaan we meer naar industrial black, doom en elektronische metal. Hier en daar zie ik ook referenties als Perturbator, Dødheimsgard en Ministry. Dus. Donder dat in een blender, gooi er wat elektronica overheen met stuiterende breakcore of prog, en drink het gulzig op. Jammer dat er geen drummer bij is, dat zal dan wel van een bandje komen, al hoor ik het niet of nauwelijks, het zit de hele avond verstopt onder een brei van noise. Op de plaat is de percussie in elk geval veel beter te horen. Ook geen cello of saxofoon, zoals op Le Guess Who? in 2022 (zie hier), dat had ik denk ik nog wat gaver gevonden. Nee, Jason Köhnen speelt op bas vanavond met (death/roggel/duivel-)zang, en heeft twee gitaristen meegenomen; Attila Kovacs en Botond Fogl, naar ik mag aannemen. Het podium is verlicht met wat LED-buizen en dat geeft wat extra sjeu (mooi woord) aan het optreden van een uur, dat verder wat langs me heen glijdt, maar de brute energie kotst wel lekker over ons heen. Geen gezellige muziek natuurlijk, maar we weten wat we krijgen vanavond. Een wat complexere brei aan extreme muziek om ons langzaam te slopen, en dat is uiteindelijk nog best wel een aardig soort zelfkastijding.

Scroll naar boven