Gezien: Soulcrusher 2025

Soulcrusher is geen muziek voor watjes, duister als de hel zelf, broeierig of zo lomp als een kettingzaag, denk aan doom, sludge, black, noise, deathmetal of eigenlijk alles wat je uit elkaar kan trekken. Dat lucht best wel eens lekker op, lieve mensen. Er komen dan grappig genoeg vooral lieve mensen op af en dat is altijd een genot. Gezellig en knus in het heerlijke Doornroosje, dat weer voorzien is van de beste faciliteiten. Naast de nodige maaltijden en hapjes is het Nijmeegse Bierhuys d’n Vlegel er weer voor uw lekkere speciaalbier, prijzig als altijd maar wel prima gerstenat om uw zwarte kelk te vullen. Weer eens wat anders dan schapenbloed. De Nijmeegse brouwer Oersoep heeft speciaal voor het festival weer een donker biertje gebrouwen: Staartbijter is een krachtig dubbelbockbier met tonen van karamel, koffie en chocolade. Van brouwerij De Kromme Haring kun je een Terzij De Horde bestellen, een IPA – Black / Cascadian Dark Ale. Niet alles hoeft op zwart, er is ook blond en tripel. Maar goed, we zullen niet verdorsten. Maar we komen ook voor muziek, al snappen sommigen niet dat dit muziek mag heten. Misschien is het ook wel meer een ritueel, deze duivelsuitdrijving. We beginnen op de vrijdag gewoon netjes op tijd, al lijkt het grote publiek op beide dagen vooral ’s avonds te komen, waarbij de zalen soms propvol staan, wat niet zo gek is als het is uitverkocht allemaal.

Vrijdag

Rustig opstarten dan maar met een band als Wren, dat overigens volgend weekend ook op Desertfest Antwerp staat. Het viertal komt uit Londen en maakt zoiets als postsludgedoomnoise. Het geluid is nog even een tikkeltje dof, maar dat trekt wel snel bij en eigenlijk is het geluid vrijwel perfect het hele weekend in beide zalen. Wren trekt van rustige sfeer makkelijk door naar traag slepende doom en gooit er hier en daar wat versnellingen in en een enkel likje emotie. Drums en bas pompen aardig door, wat knap is aangezien drummer Seb Tull zijn rechtervoet op een krukje heeft liggen. Grappig om ineens een witte sok daar te zien. Hoewel ik niet zo’n fan ben van schreeuwzang, valt het me toch wel mee hier vandaag, met name ook omdat er flinke instrumentale stukken in zitten die me nog wel aardig meenemen in alle trage lompheid. Ook geinig, die doorzichtige gitaar van (naar ik aanneem) Chris Pickering, voor de kijkers op rechts. Misschien gaat het wat lang door soms in hetzelfde, wat al knap is als je nauwelijks meer dan een half uur speelt. Toch een meevaller, dit Wren.

En gelijk door naar het Hongaarse The Devil’s Trade in de grote zaal, dat hier al eens eerder stond in 2023. Het Hongaars muzikaal project van singer-songwriter Dávid Makó stond ook op Pelagic Fest trouwens vorig jaar, maar dat zou een akoestische set zijn geweest en dan hoor ik hem toch liever met zijn band (met drummer en muzikant aan de elektronica). Veel lekkerder, met die beukdrums en zware bassen, wat dat betreft neemt de drummer ‘m weer flink op de pantoffel. Als de bas heel even wegvalt horen we goed hoe dat uit een van de apparaatjes komt. Het geeft de muziek een doom-randje, dat verder wordt omschreven als donkere folk, blues en Americana. Nou goed, ik kan dat soms wel hebben en die stemsamples voor een aantal songs vind ik ook wel goed geplaatst. Het geluid staat ook wel weer geweldig hier. De melancholische zang vind ik dan net iets over de top voor mijn smaak, maar als hij er een rauwer randje aan geeft vind ik dat wat fijner, volgens mij doet hij dat op zijn laatste werk ook wat meer. Je zou kunnen zeggen dat het wat somber is allemaal, maar ‘Happy music is shit’, staat er ook op zijn pedalboard. We komen hier ook niet voor vrolijke muziek. Wel vrolijk nieuws, aldus Makó, is dat de band een nieuw thuis heeft gevonden bij Pelagic Records, maar dat idee hadden we dus al wel.

Guiltless in de kleine zaal laat ik dan even aan me voorbij gaan, ik moet en wil ook wat rustpauzes inlassen, maar die staan ook op Desertfest Antwerp volgende week. Terug in de grote zaal zien we Telepathy, in 2019 al eens op dit festival tijdens de vierde editie en die zit ook bij Pelagic Records, als ik het goed heb. Toen viel het me iets tegen, maar nog steeds hou ik zo af en toe wel van een lekker potje postmetal. Na een opkomst met een spoken word sample klappen ze er gelijk maar vol op. Het geluid staat even wat wollig, maar dat trekt snel bij. Spierballenwerk, noteer ik even snel. Even lijkt het volume zelfs zo hard te staan dat mijn oordoppen bijna uit mijn hoofd schieten, maar ook dat trekt iets bij, waardoor het toch nog goed te verorberen valt van wat de vier heren uit Engeland doen, met volgens mij een aantal nummers van het nieuwe album Transmissions. Beetje langdradig soms, zo valt me op, dat wel, maar na het verhelpen van een technisch mankement wordt de beuk er weer lekker ingegooid. Hard voer met een likje melancholie om het af te maken. Ook deze band staat volgende week op Desertfest (voor mijn eigen notitieboekje).

Imperial Triumphant dan in een volle kleine zaal, stond ooit nog eens op het grote podium van Roadburn 2023 en dat konden ze ook al wel aan. De muziek van het trio uit New York City wordt geschaard onder het genre avant-garde blackmetal, maar gooi er vooral ook termen als jazz en prog in, want het is best complex wat deze verklede heren met gouden maskers stiekem doen. Geen sax dit keer en dat is wel jammer, maar zo af en toe bevalt me dit wel, al begint het nog rommelig en klinkt het als een brei. Misschien moet ik er even aan wennen, maar ik vond het op Roadburn soms ook wat warrig gebeuk op de vierkante centimeter. Ze maken er wel weer een show van, net zoals op Roadburn toen wordt er een fles champagne opengetrokken en uiteraard na hard schudden over het publiek gespoten. En er verschijnt later nog een halve trompet met wat spuitend vuurwerk. Het hoort bij het zwartgallige ritueel dat de heren uiteindelijk knap uitvoeren muzikaal gezien, maar het pakt me lastig, daarvoor is het me net wat te veel onnavolgbaar dichtgesmeerde noise.

Dan de eerste band waar ik echt voor kom vandaag is Darkher, een (solo)project van de Britse singer-songwriter en componist Jayn Maiven, gezien op Roadburn 2015 en dat is al weer veel te lang geleden eigenlijk. Ze maakt nog steeds prima muziek, zoals het prachtige album The Buried Storm, dat ik hier heb besproken. Ik neem aan dat Christopher Smith vandaag op drums is meegenomen, maar verder doet Maiven alles zelf, misschien ondersteund door een meelopende bandje ergens want het klinkt toch mooi orkestraal allemaal. Op de plaat hoor je hier en daar nog gastmuzikanten op cello en viool en achtergrondzang, maar dat mis ik hier niet. De bastonen komen uit een extra versterker, neem ik aan. Ik had het al eens omschreven als mooie, donkere, melancholische folk-songs, gecombineerd met krachtige sfeer-doom. Het is vandaag ook echt een mooie serene kracht, wat we hier horen. Veelal ingetogen, maar af en toe wat steviger afgemaakt. Denk ergens ook aan Chelsea Wolfe of A.A. Williams, het blijft fijn vind ik om mooie cleane vrouwelijke zang horen op wat hardere muziek. Met dit prachtproject klinkt ze als een engel des doods die je meetrekt naar het donkere hiernamaals. Een spirituele verdoemenis.

Dan de heerlijke cheesy computer-metal van Master Boot Record, onder leiding van Victor Love (echte naam Vittorio D’Amore), in een propvolle kleine zaal. Ja, het publiek geniet ook wel met volle teugen van deze Italiaanse gimmick, wat het ergens wel is natuurlijk, maar wel goed uitgevoerd. Naar eigen zeggen ‘een 486DX-33MHz-64MB verwerkende avant-garde chiptune, gesynthetiseerde heavy metal en klassieke symfonische muziek’, oftewel we keren terug naar de tijden van MS-DOS, de Commodore 64 en de eerste spelgames op de PC, zoals DOOM. Jammer dat ze geen doom spelen dan haha. Affijn, een feest der herkenning voor de (blijkbaar in grote getalen) aanwezige computernerds, en ik moet ook wel lachen om al die herkenbare oude beelden op de achtergrond. Met verder Edoardo Taddei als leadgitarist en drummer Giulio Galati wordt de muziek snel en opwindend en best strak uitgevoerd, ook al is het verder allemaal niet al te moeilijke muziek natuurlijk.

Fijn dat er deze editie van Soulcrusher weer het een en ander aan groteske doom te vinden is, maar mijn smaak. Zo ook de machtige doomriffmonsters van Bongripper uit Chicago. Het is volle bak in de grote zaal en ik moet maar even naar het balkon, want ik ben wat later na een korte pauze. De band stond hier eerder in 2022 en op Roadburn 2015 en andere verpletterende festivals gok ik. Wat me opvalt vandaag is dat ze ook echt wel wat rustpunten inbouwen in de set, maar verder gewoon opbouwen naar de verpletterende doom, met van die dikke zware riffs die je om je moeder doen smeken. Natuurlijk gaat dat soms wat lang door in hetzelfde, maar de hele zaal geeft er geen mallemoer om, we worden langzaam gepijnigd en ritueel langzaam in mootjes gehakt. Hoe lekker kan dat zijn. Volgend weekend weer op Desertfest?

De broodnodige pauze gaat ten koste van Terzij De Horde, vaandeldragers van de blackmetal in Nederland, maar ik ben gewoon niet zo’n fan van blackmetal in alle eerlijkheid. Ik ga weer een mooi plekje zoeken op de eerste verhoging in de grote zaal voor de helden van Igorrr, dat net een prima plaatje uit heeft: Amen. Vorige keer in Utrecht kon ik er gewoon een stukje minder mee, al kon dat deels ook aan mij liggen. Vanavond is de show een stuk beter voor mijn gevoel en komt het veel beter op mijn over. Natuurlijk zijn er weer de metal-achtige riffs om mee te headbangen, maar ook daar ga ik vanavond goed in mee. Gautier Serre heeft opera/klassiek zangeres Marthe Alexandre meegenomen en dat vind ik altijd wel fijn om te horen als afwisseling. Opvallend genoeg vind ik het schreeuwwerk van JB Le Bail echt goed te pruimen dit keer en drummer Rémi Serafino (sinds 2023/2024) mept fantastisch al die complexe patronen weg, want uiteindelijk komt alles wel uit de breakcore-koker van Gautier Serre natuurlijk. De stuiterende gekte is er genoeg en strak gespeeld, in die zin komt het live goed tot leven. Martyn Clément mag zijn fijne riffs op ons afvuren, maar Serre zelf speelt hier en daar zelf ook op gitaar. Prima. Verder zet hij gelukkig ook een paar keer wat elektronische nummers in de set, met de puurdere breakcore gekte en samples. En als hij ergens anders afsluit met blokfluit, moet het publiek lachen natuurlijk, zo willen we het ook graag horen. Focus is uiteraard op het laatste album, maar er komen ook nummers voorbij van Spirituality and Distortion en Savage Sinusoid. Geen heel oud werk dus, maar wel prima keuzes voor vanavond. Daarnaast is de podiumpresentie ook mooi verzorgd. Goede revanche dus voor de vorige keer, vanavond vind ik het weer domweg geniaal.

Nog een kleine afterparty dan in de kleine zaal met Negative Blast, die niet heel vol staat, de meeste mensen gaan na Igorrr naar huis. De band uit San Diego ontstond in 2020 toen Raineir Pesebre en Alex Jacobelli begonnen samen te werken tijdens lockdowns. De band brengt een mix van – niet al te moeilijke – hardcore punk en noise rock waarop de laatste overlevers vandaag nog even wild op kunnen dansen in een kleine pit. De band stopt volgens mij wel een kwartiertje voor het einde en dat is ergens wel jammer, maar misschien ook wel goed om eens op huis aan te gaan.

Zaterdag

Toch maar weer op tijd naar Doornroosje vandaag, ook al heb ik wat moeite om op gang te komen. Misschien toch een beetje brakjes van die eerste dag en het blijkt dat mijn rug er ook niet zo’n zin heeft vandaag, en mijn voeten willen ook niet zo lekker meer. Toch weet ik uiteindelijk genoeg uit de dag te peuteren, met hier een daar een ingelaste pauze om het inmiddels oudere lijf ook wat rust te gunnen. Het is ook een langere dag natuurlijk, het begint vandaag al om 14:00 uur.

Ik had ze niet per se aangekruist in het programma, maar we zijn er nu toch. Gavran (betekent ‘raaf’ in verschillende Slavische talen, zo begrijp ik) komt uit Rotterdam en maakt post-doom/sludge. De duivelse schreeuwzang van de zanger stoort me nu eens een keer wat minder en ook de cleane zang is wel weer even een verademing op dit festival, ook al is het hier en daar niet helemaal zuiver op de korrel geloof ik, maar wat geeft het. De combi bevalt me wel van doomy sludge in combinatie met meer sfeervolle post-rock/metal. Het sleept zich wel wat traag voort, maar uiteindelijk gooien ze er wel lekker de beuk in, dat mag van mij nog best vaker en scherper in de mix. Maar toch, net zoals gisteren bevalt de eerste band me beter dan gedacht.

Vandaag een aantal Belgische bands op het programma en daar komen veel lekkere dingen vandaan (naast chocolade en bier dus). Wyatt E. is opgericht in 2015 door gitaristen Sébastien von Landau en Stéphane Rondia. Ze brachten begin van het jaar het heerlijke Zamāru Ultu Qereb Ziqquratu, Pt. 1 uit en dat smaakte naar meer. Naar een live-uitvoering van al dat lekkers bijvoorbeeld en ik ben dus behoorlijk in mijn nopjes met dit optreden in de grote zaal, want hier keek ik naar uit (ik had het nog gemist op Roadburn 2022, ten bate van Smote). Noem het rituele folk, drone, psych of postdoom met een dosis Midden-Oosterse sfeer en omgeven door drones. De aankleding van de heren is navenant, compleet met woestijnkleding (of zoiets) en grote zwarte plakbaarden. Ik vind dat hilarisch. Het doet me denken aan Briqueville en vraag me ineens af of leden van deze band daar toevallig ook niet in zitten. Je weet het niet met dit soort verkleedpartijen. Ook de drums zien er best apart uit. Grappig hoe de gitaristen ergens ook een keer wisselen van bas naar gewoon gitaar (en andersom) en ze voegen (vooral op het laatste lange nummer geloof ik) ook wat elektronica toe. Natuurlijk is het langer uitgerekt allemaal, maar we worden mooi meegetrokken in de sfeer en suspense van Wyatt E. En die donders vette uitspattingen komen er natuurlijk ook wel. Heerlijk, simpelweg heerlijk.

Na twee bands vindt mijn rug het al wel eventjes genoeg en dat geeft me ook de gelegenheid om alvast een klein hapje te eten, wat allemaal ten koste gaat van Oryx. Wat later is het wel makkelijk om nog even in de grote zaal te spieken bij Throwing Bricks uit Utrecht, met punk, black metal, screamo en sludge. En vooral een hoop schreeuwzang, waar ik echt minder fan van ben in deze vorm. Toen ik net binnen kwam tijdens de soundcheck werd er ook zo hard geschreeuwd dat ik in alle haast mijn oordoppen moest zoeken. Affijn. Er zit wel vaart in deze muziek en het dendert soms goed door, met hier en daar een rustpuntje. Toch is het niet helemaal mijn smaak, net wat te veel black en screamo.

Ik kan vandaag ook niet helemaal meegaan in Predatory Void, dat ook al op Soulcrusher 2022 stond, als ik me niet vergis een van de eerste liveoptredens. De band uit de regio Gent werd in 2021 opgericht door Lennart Bossu (Amenra, Oathbreaker en Living Gate) en hij verzamelde zangeres Lina R. (Cross Bringer), gitarist Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, ex-Aborted), drummer Vincent Verstrepen (Carnation) en bassist Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader, Much Luv Studio), die blijkbaar recent weer is vervangen door bassist/zanger Kris Auman (ENDLINGR). De band speelt een mix van shoegaze, doom, hardcore, black en death metal. De wat langzamere stukken slepen wel aardig voort, maar de blackmetal/blastbeats en het snellere shredwerk voelen wat plichtmatig aan. Ik weet niet wat het vandaag is, ik mis toch ergens wat.

Ik waag me toch maar eens aan Fórn uit Boston. Categorie funeral doom / sludge, want heel gezellig moet het niet worden natuurlijk. De band stond al eens op Roadburn in 2017, maar dat moet ik dan gemist hebben. De zanger, klein van stuk maar met goede brulstrot, zegt geloof ik nog ergens dat het lang geleden is dat ze in het land speelden, wat dan best zou kunnen kloppen. Zangeres Lane Shi Otayonii is er sinds vorig jaar bij begreep ik en die krijst door je ziel, ijzingwekkend. Ze gaat ook een lange tijd het publiek in om haar boodschap wat directer aan ons te verkondigen. Interessant dat ze ook wel cleaner kan zingen, in het eerste nummer dat ze dat doet vind ik het nog niet goed passen, maar later is haar zang wel beter afgestemd op de muziek. Dat voegt best wel wat toe aan deze verder wat lompe doom-band natuurlijk, lekkere lompe slagen. Tip voor de forse gitarist op rechts (voor ons) om je gitaar van tevoren te stemmen en niet als het optreden nog moet beginnen (duurt lang!).

Een van de smaakmakers vandaag is het (eveneens) Belgische trio van Pothamus, dat al weer een tijdje hoog op mijn favorietenlijstjes staat. In 2021 stonden ze ook al op dit festival als een wat meer onbekende band (neem ik aan) in de kleine zaal. Ze mogen dit keer op het hoofdpodium en terecht natuurlijk. Dat is een mooie promotie. Heerlijk broeierige, sfeervolle en dreigende sludge/post/doom-metal, luister ook naar het dit jaar verschenen Abur dat weer een plaatje is geworden (haha). Uiteraard bevalt me het weer uitstekend, ook al had er net iets meer gitaar van Sam Coussens in de mix mogen staan, de bas van Michael Lombarts en met name de (overigens fijne) tribale drums van Mattias M. Van Hulle stonden wat hard(er) in de mix en dat neemt iets weg van de sfeer voor mijn gevoel. Hierdoor wordt het iets lastiger om meegetrokken te worden, maar uiteindelijk komt het wel behoorlijk goed los. Het is meer een noot van een kritische fan, want uiteindelijk weet deze band wel goede potten te breken. Misschien is het even wennen op zo’n groot podium, maar uiteindelijk bereiken ze een lekker volle grote zaal, het dikke applaus na afloop is niet meer dan terecht. De band doet later dit jaar nog een tour langs Nederlandse zalen, dus mis die kans niet om ze in een knusse zaal te zien.

Door een pauze mis ik Fange, maar we gaan maar weer eens mooi staan voor de Finse band Oranssi Pazuzu en die stond ook vaker op dit podium (Soulcrusher 2021 en vorig jaar nog met o.a. Solstafir). Geen straf om ze nog een keer te zien met hun furieuze en onheilspellende mix van black metal, psychedelische krautrock en doom. Blackmetal invloeden zijn er wel, getuige ook de duivelse zang, maar dit trek ik erg goed, zeker ook met de fijne elektronica (Ville Leppilahti) en het briljante gitaarwerk van Niko Lehdontie, althans ik vind het altijd gaaf om hem zo enorm actief op het podium te zien. De band gaat vandaag als een tornado tekeer vanaf het begin, om er pas later wat meer nuance in te brengen. Grappig dat me nu pas opvalt dat het drumwerk er helemaal niet zo complex uitziet van Jarkko Salo, maar de rest verbergt dat wel onder een fijne laag zwartgallige noise. Grotesk en verpletterend, noteer ik na afloop. Volgend weekend weer op Desertfest?

Waar ik nog de energie vandaan haal om healthyliving te gaan bekijken, begrijp ik ergens ook niet, maar deze Schotse band wilde ik nog best wel een keer bekijken. Ze stonden ook op Roadburn 2023, met een soort postmetal/sfeerdoom, met zang van Amaya López-Carromero (ook in Maud the Moth). “Galleries” verscheen bij mij in de top 100 van 2023 en dat is nog steeds wel het mooiste nummer van de band, misschien wat genuanceerder dan de rest. De band is überhaupt wat te melodieus voor het gemiddelde publiek misschien. Het is niet super druk in de zaal, maar deze band zit dan ook echt wel tussen twee grote acts in. Vorige keer vond ik de zang niet super goed en vandaag start ze op “Galleries” (als tweede gespeeld dacht ik) ook niet helemaal sterk, maar verder zingt ze live eigenlijk wel veel beter dan ik me kon herinneren, dus dat is prima. In het begin lijkt de zangeres nog wat gespannen, maar leuk om te zien hoe ze later wel wat losser en vrolijker wordt. De postmetal/doom wordt verder omschreven als somber, maar sleept zich wel mooi voort, hier en daar ook wat steviger en sneller aangezet.

Toch nog even een kleine noodzakelijke pauze om mijn lijf en ledematen wat energie te geven, maar dan toch nog redelijk op tijd naar Blood Incantation uit Denver, dat de grote zaal mag afsluiten op dit festival. De band presenteert hier natuurlijk die bijna absurde mix van stijlen van die laatste plaat Absolute Elsewhere, precies een jaar geleden verschenen. Hun muziek combineert naadloos de brutaliteit van klassieke deathmetal met progressieve elementen en psychedelische synths, aldus het programmaboekje. En zo is het. We zagen de band vorig jaar nog op Roadburn, maar daar waren ze met een exclusieve set van het synth-album Timewave Zero uit 2022 en het oudere klassieke deathmetal-werk. Daarna verscheen pas dat laatste album. Bij de verschillende muziekliefhebbers werd het erg goed ontvangen en beschouwd als een ware moderne metalklassieker. Ik weet niet helemaal wat ik er van moet vinden vandaag. Ik vind de mix van stijlen interessant, maar ook wat abrupt aan elkaar geplakt, ik mis er wat lijn in. Als ik even naar de WC ga zegt iemand naast me dat hij het vooral technisch vond, maar emotieloos. Vond ik wel een goede opmerking eigenlijk. Ja, het is zeker een technisch knap staaltje wat ze hier lopen te doen, het gaat er stevig een toe en ze zwepen de boel op als een beest, maar het raakt me toch ook wat minder.

Datzelfde geldt ook een beetje voor de afsluiter in de kleine zaal. Daufødt (punk, noiserock) uit Noorwegen, stond ook op Loose Ends in Utrecht dit jaar, maar komt mooi even langs in Nijmegen. Zo te zien zijn ze nu wel zonder bassist Eskild Myrvoll, die vast druk is met Kanaan (ook aan het touren), of hij ziet er echt wat anders uit ineens. Lekker energiek wel, aangespoord ook door de actieve zangeres Annika Linn Verdal Homme. De zaal neemt het er nog even van, maar ook dit doet me even wat minder, maar dat kun je met dit soort muziek soms hebben.

Het is wel mooi geweest en ik ga op huis aan. Ik heb me weer prima vermaakt met deze editie van Soulcrusher, het is altijd een beetje afwachten of er genoeg van mijn gading tussen zit, maar dit jaar stonden er genoeg favoriete bands om me enorm mee te vermaken, met hoogtepunten als Darkher, Master Boot Record, Bongripper, Igorrr, Wyatt E., Pothamus en Oranssi Pazuzu. Ook niet heel vervelend: Wren, The Devil’s Trade, Telepathy, Gavran, Fórn en healthyliving. En ja, dat ik niet alles in ruime porties lust heeft ook met smaak te maken, maar dan is er altijd nog de gezellige sfeer, de prima voorzieningen, het vriendelijke personeel en Doornroosje zelf als uitermate geschikte venue voor dit soort indoorfestivals. Als inwoner van Nijmegen mag ik mijn handjes dichtknijpen met dit soort activiteiten in de buurt. Volgend jaar gaan we gewoon weer, dan is Soulcrusher er weer op 9 en 10 oktober.