Voor de derde keer reizen we af naar het zuiden voor Desertfest Antwerp. Of Desertfest Belgium. Wat jij wil. Dat de treinen dan niet helemaal mee willen werken door allerlei werkzaamheden en storingen op de heen- en terugweg nemen we dan maar voor lief, uiteindelijk komen we toch wel weer aan bij ons geliefde hotel en kan het grote genieten gaan beginnen.
Temperatuur is nog best aardig voor deze tijd van het jaar, maar het is wat grijs en druilerig, al hebben we niet zo’n last van de regen. Muziekcentrum Trix ligt er weer bij zoals vanouds, alsof er niks is veranderd. De aankleding is precies hetzelfde en ook de zilverkleurige kerstversieringen aan het plafond zijn er weer. Of nog steeds, je weet het niet. Wat betreft programma staan er wel een aantal prima hoofdacts op het programma, maar verder is het dit jaar toch wel even zoeken naar de leukere kleine onbekende bands in het programma. Dit jaar is er wel heel erg veel heavy fuzzy stoner te vinden op het festival en veel bands beginnen daardoor op elkaar te lijken. Een beetje smerige riffs is soms best lekker, maar het had allemaal net wat diverser gemogen naar mijn smaak, met wat meer psych, kraut en space bijvoorbeeld. Maar we zijn er nu toch en vermaken ons prima. Het gezelschap is weer uitermate fijn (met ook een flinke delegatie uit Nijmegen), dus gezellig is het sowieso. Er is weer een prima aanbod aan eten in de binnentuin; de verse frieten en kiepburger zijn weer populair, maar ook de pizza smaakt uitstekend en een bakje pasta gaat er dit jaar ook wel goed in. Verder is het aanbod aan speciaalbier altijd wat karig (wat gek is voor zo’n bier-land), maar dit jaar is het Hapkin biertje terug op de tap en die is wel lekker als afwisseling op het Bolleke (Koninck), naast het standaard Crystal pilske natuurlijk of een Duvel. We zijn voor den duvel ook niet bang, we houden wel van stevige gitaarmuziek en dat is er dit weekend uiteraard weer in ruime porties te vinden…
Vrijdag
We arriveren wat later in het café waar het Franse trio van Witchorious al is begonnen. Vulture Stage noemen ze het hier dus, weggestopt in een hoek van het café en altijd met wat slecht zicht (want de band staat laag) en veel te hard volume, maar het klinkt wel altijd goed. De leukste kleinere en nieuwere bands ontdek je vaak hier. Witchorious is de band van broer en zus Lucie en Paul Gaget, met Lucie op bas (en zang) en Paul op drums (klinkt knoepertje hard), met verder Antoine Auclair op gitaar/zang/schreeuw. De band wordt geplaatst in de categorie doom(metal), maar zo zwaar is het helemaal niet (vandaag dan). Gooi er gerust meer stoner/sludge in (reutelsludgefuzz) en daarnaast is het geheel nog opvallend melodieus. Hier en daar kun je zelfs meezingen, mits je de teksten kent dan. Het is wel een aardige opener hier, maar verder niet super bijzonder. Hoeft ook niet altijd.
Opener van de Canyon stage (even het trapje op naar boven) was de opener van Soulcrusher een week eerder: Wren uit Londen. Denk dus aan atmosferische post-metal, sludge en doom. Fijn drumwerk weer van Seb Tull, die nog steeds met zijn rechterbeen op een krukje zit te drummen vanwege een blessure aan zijn enkel. Dit keer met zwarte sok. Knap hoe hij onverstoorbaar doormept. Ook het fijne bonkige baswerk valt me nu op, waardoor er een stevig fundament wordt neergezet, al is er altijd wel wat ruimte voor het meer sfeervolle gitaarpingelwerk. Aardige band dit, maar ook dit keer valt me op dat ze soms wel wat lang doorgaan in een zelfde soort vibe met net iets te veel herhaling.
Terug naar het café voor Huracán, opgericht in Gent een paar jaar geleden en dus spelen ze een thuiswedstrijd. België heeft genoeg goede bands, daarom vraag ik me af waarom Pothamus en Modder hier niet staan met hun uitstekende laatste platen (ze stonden wel wat jaren geleden op Desertfest Gent, dat wel) of een band als Wyatt E.. Maar goed, dat terzijde. Maak dat volgend jaar maar goed. Huracán maakt een mix van sludge en zware psych. Niet heel apart misschien, maar wel lekker smerig, uptempo en energiek, hier en daar goed voor het gedwee mee-headbangen van het publiek met de zware riffs. Ergens ontstaat zelfs een klein pitje in het publiek, altijd wel een goed teken (of het bier slaat al goed aan) en als er een sneller trashy nummer wordt gespeeld waagt zich iemand aan het crowdsurfen. Da’s opvallend, zo vaak zie ik dat niet in het café. Ook wel opvallend vind ik, naast de wat rauwe zang, dat de (wat ijle) cleane zang hier ook wel goed uit de verf komt live.
Oranssi Pazuzu is een Finse band die black metal combineert met psychedelische en experimentele soundscapes, maar dat op een manier die moeilijk te evenaren of te kopiëren is, zo lezen we in de beschrijving. En zo is het. Een uniek potje zwartgallige klereherrie. Als het dan toch richting black moet gaan, dan lust ik dit wel in ruime porties. Ook dit is een band die ik vorige week op Soulcrusher had gezien (en wel vaker live), maar het is geen straf om deze lijfstraf nog een keer te ondergaan. Ja, een soort sadomasochisme. Het geluid staat hier in de grote zaal (Desert Stage) wel wat wollig in het begin en dat is wat jammer, het lijkt wel alsof het altijd wel lastig is om de mix goed te krijgen bij deze band. Maar goed, uiteindelijk gaat het toch wel goed los met een fijne bak noise. Wereldband.
Neànder komt uit de Berlijnse underground en wordt ergens wel de ontbrekende schakel genoemd tussen Explosions in the Sky en Bongripper. Geen gekke omschrijving. Instrumentaal dus, ergens tussen instrumentale postmetal en postrock, met invloeden van sludge/doom. Naast wat sfeervollere stukken zijn er ook de snellere en lompere riffs en die zijn erg lekker, strak en hard aan elkaar gedrumd allemaal door een opvallend gespierde drummer. Dan is het soms wat goed zoeken naar de toffe nieuwe kleine bands op het festival dit jaar, maar dit is wel een goede ontdekking naar mijn smaak. Fijne band om in de gaten te houden. Altijd leuk ook om te merken hoe blij ze zijn dat ze hier mogen staan, al is het maar op het kleinste podium.
De machtige doomriffmonsters van Bongripper uit Chicago waren er een week eerder ook in Nijmegen tijdens Soulcrusher. Ook hier mogen ze de grote zaal verpletteren en daar lijken ze vandaag toch wat meer moeite mee te hebben. Misschien staat het geluid niet helemaal optimaal op oorlogsstand, de fuzz mag nog een standje smeriger naar mijn smaak. De mokerslagen moeten je eigenlijk bewusteloos slaan. We horen slechts drie nummers trouwens; Worship (Satan Worshipping Doom, 2010), Reefer Sutherland (Hippie Killer, 2007) en Nothing (Empty, 2024), maar die zijn dan ook heel erg lang. Vandaag lijkt het wel alsof ze wat te lang duren om een punt te maken of eindelijk een keer naar iets anders omschakelen. Of ik kan er dit keer gewoon wat lastiger in meegaan allemaal. Misschien had ik mijn oordoppen uit moeten doen.
Even een momentje rust pakken om het oude lijf weer wat op te laden en dat kan mooi met Mondo Generator op de achtergrond, afsluiter vandaag, zoals altijd in de Canyon Stage. Mondo Generator is de band van Nick Oliveri, opgericht in 1997. We kennen hem natuurlijk van Kyuss (1987–1988, 1991–1992) en Queens of the Stone Age (1998–2004), maar hij is dus tegenwoordig meer actief met deze band en Stöner. Het nummer “Mondo Generator” verscheen in 1992 op een Kyuss-album, dus ongetwijfeld is de bandnaam een referentie naar die band. Het is allemaal wel lekker opgefokt wat de heren doen (furieuze stoner/punk), met naast Oliveri op bas, Mike Pygmie (gitaar) en Michael Amster (drums). Naast eigen werk, komen er ook songs voorbij van Kyuss (“Supa Scoopa and Mighty Scoop”, “Green Machine”) en dat zorgt voor de nodige opwinding in de zaal natuurlijk. Tussendoor nog even wat geinige “Tequila” shotjes en de zaal eet uit je hand. Wat een plezier straalt Oliveri hier uit, dit moet toch zijn echte muzikale liefdesbaby zijn. De zaal eet gul uit zijn hand. De dag ook even afsluiten met Queens of the Stone Age cover “You Think I Ain’t Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire” en het volk gaat met een grote glimlach (en te veel bier op) naar huis.
Zaterdag
Mars Red Sky plus Monkey3 is Monkeys On Mars. Beide bands spelen achter en door en met elkaar op de vroege middag in Trix in de grote zaal. Je vraag je even af waarom zo vroeg, totdat je in de zaal zelf staat. Het is al enorm druk op dit tijdstip, maar beide bands spelen behoorlijk sfeervol. Een mooie opstarter voor de dag. Wat ook opvalt als ik een tijdje later voor de geluidsmix sta, is dat het geluid erg goed staat, wat niet zo gek is, maar ik geloof dat het lager in de zaal soms toch echt wat wolliger klinkt. Misschien goed om te onthouden. Bovendien heb je op die trappen goed zicht. Anyway, Mars Red Sky start vandaag. De Franse band zag ik in 2015 op het Valkhof Festival en in 2022 in Doornroosje, maar als ik geen blogje bij zou houden, was ik dat al weer bijna vergeten. De band maakt een soort mix van heavy psych, prog, stoner en een likje doom. Best melodieus nog, zelfs met een likje emotie hier en daar. Bijzonder blijft de wat hoge stem van Julien Pras, die ik vandaag niet heel vast vind zingen, maar vooruit. Vandaag valt me ook wel op dat de gitaarspel niet heel ingewikkeld is, wat dat betreft lijken de heren van Monkey3 net wat smeuïger te spelen, met wat meer grandeur ook. Al vrij snel komen de heren van Monkey3 (al vaker gezien natuurlijk) er al bij (“Strong Reflection”?), waarna de Zwitserse band zelf een uitstekende set verzorgt. Een soort Pink Floyd stoner vind ik het nog steeds, met het Floydiaanse soleerwerk van gitarist Boris als smaakmaker (hij grunt ineens ook ergens, opvallend genoeg), maar ook dB op keys heeft een paar heerlijke solo’s. Gelukkig is het bij Monkey3 steeds nét niet over de top en kan ik er goed in meegaan, ook omdat het geluid nu erg goed klinkt. En hun laatste plaat was ook gewoon erg fijn. Als Mars Red Sky er dan weer bij komt beginnen alle mannen aan de grande finale. Hoe goed dat klinkt kun je op de EP horen en live is dit werk gewoon grandioos. Geen probleem om twee drummers en bassisten te horen, wat dat betreft zijn die dan goed in sync. De indruk is wel een beetje dat de extra klasse vooral van Monkey3 komt in deze combinatie, met name omdat ook dit werk zich in hogere sferen bevindt, een mooie combinatie in elk geval van sfeerprog en -psych en stoner/doom. Op 23 april staan alle heren in dezelfde opstelling in Doornroosje, mocht je dit ook eens willen meemaken. Aanrader!
Na deze lange set hebben we op een of andere manier nog energie om even kort boven te kijken bij Hedonist met hun zware stoner ’n roll. Volgens de beschrijving een Belgische mix van Motörhead, High On Fire, Karma To Burn en Monster Magnet. Niet super spannend wellicht, maar wel energiek, vooral de snellere stukken bevallen me goed, maar de zang is wat belegen rauw in mijn oren. Moet je net van houden.
Vooraf al de leukste ontdekking van het festival en die koppen dat live fantastisch in het doel. Fomies komt uit Zwitserland en is opgericht door vier goede vrienden, later werd nog een keyboardspeler toegevoegd. Ze maken een verslavend potje psych, kraut, garage en surf-punk. Een opzwepend zooitje, denk aan Travo, Skyjoggers, King Gizzard, Frankie and the Witch Fingers, Oh Sees, iets in die geest en dan net zo goed allemaal. Een beetje poppy psych is dan niet ver weg, maar er zitten wel degelijk goede headbangriffs in ook. Het kleine café kolkt en stoomt door deze vijf heren (met een Donny Benét lookalike op bas trouwens), het kan niet anders of we gaan meer horen van deze band (graag op Sonic Whip, dank u!).
Gauw door naar boven, waar Neptunian Maximalism allang begonnen is aan hun set. Ik heb ergens het idee dat dit weer ander werk van de band uit Brussel dan op Roadburn 2024 waar ik (voor het eerst eigenlijk) niet helemaal lekker mee kon gaan met hun spel. Ze vlechten normaal jazz, drone en rituele psychedelica makkelijk aan elkaar, maar hier hoor ook ik ook even wat blackmetal-achtige noise, om daarna weer op aarde terug te keren met psychdoom en slepende noise en drones. Vroeger was de groep toch ook veel groter, maar vandaag komen ze tot de kern met vijf spelers, waaronder 4 gitaristen en een enorm begeesterde drummer. Als de bassiste dan ook nog even wat duivelse teksten uitkotst is dat wel een geweldige afsluiting van een verrassend fijn optreden.
Het is een drukke dag vandaag, met een aantal goede oude bekenden en een paar goede beloftes voor de toekomst. Het Duitse Colour Haze zagen we ook wel vaker en dat is eigenlijk nooit verkeerd. De combinatie van psych en stoner blijft smakelijk als een kroket met mayonaise. Gewoon smakelijk dus, met een drummer die echt heel energiek in de overdrive gaat, het likje kraut dat ergens doorsijpelt staat ze ook wel goed eigenlijk. En als die vuige fuzz-knop wat harder wordt ingedrukt komt de sludge-funk lekker op gang. Die grote zaal kunnen ze makkelijk aan.
Een stukje zwaarder en steviger op de maag ligt uiteraard Yob, dat niet zo heel vaak of uitgebreid op tour gaat, dus dat is wel weer een buitenkansje vandaag. Het Amerikaanse trio mag hier ook het hoofdpodium vullen en doet dat met zichtbaar gemak, een stevig smerig potje sludge en post-metal. Drummer Dave French is blijkbaar nieuw sinds 2023, dat wist ik even niet. Gitarist/zanger (en oerlid) Mike Scheidt is weer imposant, inmiddels met iets meer en vooral grijzer haar. Volgens de setlist krijgen we dan twee nummers van Clearing the Path to Ascend (2014, “Marrow” en “Nothing to Win”) en twee van Atma (“Before We Dreamed of Two”, “Prepare the Ground”) en dat klinkt wel goed, maar op een of andere manier kan ik er (emotioneel gezien) niet helemaal lekker in meegaan vandaag.
We gaan ook wat eerder weg om op tijd bij Gros Coeur op een mooi plekje in het café te gaan staan en dat is geen verkeerde keuze. De Belgische band had ik eerder op Roadburn 2024 gezien en ook hier kunnen we weer keihard dansen op erg lekkere uptempo psych, funk en kraut, geïnspireerd door King Gizzard, Deep Purple, Fela Kuti en Patrick Coutin (aldus hier). Het viertal haalt alle energie uit onze vermoeide lichamen en ik zie mezelf daar ook ineens in de dikke moshpit die ontstaat voor het podium. Wat een vette band is dit toch, dansen tot je dood gaat. Graag snel een keer in de buurt graag, dit wil ik elke week wel.
Even bijkomen en daarna nog even in de grote zaal spieken bij het redelijk bekende Orange Goblin uit Londen, opgericht in 1995 (oorspronkelijk onder de naam Our Haunted Kingdom). De band van frontman Ben Ward is bezig met hun laatste sonische rit, zo lezen we. De dikke stoner is behoorlijk melodieus, mede door de zang van Ward natuurlijk, maar ook wat standaard in mijn oren, al brengen de uptempo stukken de nodige energie. Het viertal gaat er nog even goed op in de grote zaal en beukt zo wel het laatste restje energie uit mijn lichaam. Het is mooi geweest, beetje op tijd naar het hotel.
Zondag
Nieuwe dag, nieuwe kansen. De minste dag volgens mijn eigen blokkenschema, maar dat geeft ook wel weer wat kans om dingen gewoon spontaan uit te proberen. Blue Heron is opgericht in 2018 en heeft zanger Jadd Shickler in de gelederen, medeoprichter van het invloedrijke stoner rock label MeteorCity en ik geloof dat hij (daarom?) vaker op het podium is te vinden vandaag bij de andere bands. De Amerikaanse band start in het café met smerige fuzzy stoner en keiharde drums, rauwe zang, een relaxte gitarist en intenser bas-werk. Denk aan Kyuss, Clutch en Valley of the Sun (volgens de beschrijving). Okay als opstarter van deze laatste dag, noteer ik.
Iets eerder weg om toch maar op tijd te zijn boven in de zaal voor Alber Jupiter dat ik graag van dichtbij wil zien. En horen. En meemaken. En voelen. De zaal is echter nog vrij leeg, maar uiteindelijk vult het goed voor aanvang, en dat is niet minder dan terecht voor deze vette band, die ik eindelijk eens kon zien op Roadburn 2024, maar deze smaakt zo mogelijk nog veel beter. Alsof ze een tandje bij hebben geschakeld. Ja, het wat oudere “Über en colère” is nog wat rustiger, denk ook het (wat oudere werk van) Föllakzoid, maar dan ineens “Daddy’s spaceship”, dat minder synths (of samples) gedreven lijkt te zijn hier, omgevouwen tot een dikker stukje beukwerk, of zo komt dat op mij over in elk geval. Minder pielen, sneller to the point, en meer doorrammen, zo lijkt het credo vandaag, waarbij de bassist weer knap alles uit zijn basgitaar weet te halen (met een hoop loop-werk) en de drummer strak door blijft meppen tot ie er bij neervalt. Wat een enorm vette krautnoten, geniaal gewoon.
Net zoals vorig jaar heeft het festival te kampen met een grote afzegging op zondag. Monster Magnet moest er toen aan geloven, dit keer is het Masters of Reality dat kort van tevoren hun optreden moet afblazen. Volgens de berichten zou frontman Chris Goss ziek zijn geworden, maar inmiddels al weer uit het ziekenhuis zijn. Volgens diezelfde berichten gaan ze het volgend jaar op Desertfest inhalen.
Als vervanging is Messa gevonden, dat hier in de grote zaal de plek inneemt van Lowrider, dat de plek van Masters of Reality later op de dag zal innemen. De Italiaanse band stond hier vorig jaar in de kleinere zaal boven en dit jaar op het hoofdpodium van Roadburn. Fijn om weer eens wat zuivere zang te horen van Sara Bianchin, sowieso is Desertfest nogal een man-cave (op het podium vooral dan). Focus vandaag is uiteraard weer op het nieuwe album The Spin, dat toch wat meer ingetogen is, of in elk geval minder doom dan vroeger (in mijn herinnering dan), al beginnen ze wel met “Babalon” (van het Belfry-album) en “Leah” (Feast for Water) als ik de setlist mag geloven. Maar dan nog, de luchtigheid werd er vroeger ook wel in gevonden, maar ik hou wel van die hele zware fuzzy doom in combinatie met haar zang. Afsluiter “Thicker Blood” is ook – eh – wat dikker aangezet met stevigere riffs. Denk ook een beetje aan DOOL. Het geeft wat meer slagkracht en stevigheid, anders zakt het wat in.
Pauze dan maar, waarna we wat bands gaan hoppen en shoppen. Eerst een stukje Acid King op het hoofdpodium, een stoner doommetal-band uit San Francisco, opgericht in 1993. Saillant detail, de bandnaam “Acid King” is geïnspireerd door een tiener die in 1984 een satanisch geïnspireerde moord pleegde. Hij werd door zijn omgeving “The Acid King” genoemd vanwege zijn drugsgebruik. Gisteren speelde de band hier de hits, vandaag het album Middle of Nowhere Center of Everywhere, dat tien jaar bestaat. We zien Lori S op zang/gitaar als enig overgebleven oprichter van de band, hier samen met Bryce Shelton op bas en Jimmy Perez op drums, als ik dat goed heb. Inderdaad klinkt zwaardere fuzzy stoner doom met de melodieuzere zang van Lori S daar overheen. Ik kende de band eigenlijk niet eens, maar het is een degelijk stukje zwaar riffwerk, waar we wel wat veel van hebben dit weekend.
Dan is een stukje blues nog niet eens zo verkeerd als afwisseling. Op het kleine Vulture Stage staan misschien niet de dikke verrassingen zoals gisteren (voor mijn smaak dan), maar vandaag leent zich wel om dit soort bands even te checken. Requiem Blues komt uit Liverpool (ontstaan aan de vruchtbare oevers van de monding van de Mersey) en combineert de geest en het geluid van Budgie met de somberheid van de vroege Pentagram, zo lezen we in het boekje. Toegankelijk en wat simpel, maar het is een aardig snackje tussendoor, het powertrio dendert lekker door met de nodige snedige gitaarsolootjes.
Gelijk door naar boven, alles overlapt nu ook, naar het vijftal van Mr Bison / MR.BISON / Mr. Bison, het is maar hoe je het schrijft (volgens mij weten ze het zelf ook niet). Net zoals Messa komt deze band uit Italië en het is grotendeels stoner wat de klok slaat. Uptempo meestal wel, en toch ook wel met vlagen psych en vettigheid, met iets te pathetische zang. Likje Temple Fang ergens, met smeuïg gitaarwerk, maar dus wel met meer doorzagende riffs. Toegankelijk en hapklaar geserveerd.
Het is goed om My Sleeping Karma weer eens live te zien, na het tragische overlijden van drummer Steffen Weigand in 2023. Dat heeft toch diepe sporen achtergelaten, maar de Duitsers hebben de draad toch weer opgepakt, met nieuwe drummer André Stein, die overigens licht- en videotechnicus van de band was voordat hij drummer werd. Voor aanvang horen we The Four Horsemen van Aphrodite’s Child, wat ik ergens wel weer grappig vind. Mooi om te zien dat de group hug er nog steeds is voor aanvang, wat dat betreft merkte je altijd al wel de sterke band tussen de muzikanten en ook vandaag is het plezier er in het spel, met de kenmerkende poses van de twee gitaristen (Seppi op leadgitaar, Matthias Vandeven op bas). Muzikaal is het altijd een soort rustige, sfeervolle psych/stoner wat de heren laten horen, hier en daar met dikkere erupties, maar altijd wel gedistingeerd. Niet al te veel gekkigheid en dat is dit weekend ook wel weer eens fijn om te horen. Niet alles hoeft kapot, het kan ook met iets meer beleid.
Hierna nog even buurten bij Fvzz Popvli in het café, een trio uit – wederom – Italië. De bandnaam is een woordspeling op het Latijnse “Vox Populi, Vox Dei” oftewel “de stem van het volk is de stem van God”, maar hier betekent het: “de fuzz van het volk”. Naar eigen zeggen combineren ze Black Sabbath-heavy stijl met de attitude van de ruigste garagepunkbands zoals The Stooges, MC5 en Agent Orange, met een vleugje psychedelica uit de jaren 70. Zelf noteer ik heavy garage, stoner, fuzz, psych, punk en dat is allemaal lekker divers en dat geeft ook geen reden om weg lopen, wat ik ook vrijwel nooit doe als het me bevalt, ook al speelt er ergens wat anders leuks. Het is meestal uptempo in elk geval en niet heel ingewikkeld misschien, maar wel vet genoeg geserveerd. Fvzz Popvli staat trouwens op zaterdagavond 22 november in De Onderbroek in Nijmegen, met Bong Bong Beer Wizards en Ocsuun.
Tja, dan mis ik een heel stuk van Castle Rat uit Brooklyn (New York City), dat boven in de zaal de boel staat af te breken met een wat cheesy show en dito verkleedpartijen en maskers, maar wat geeft het. Het slaat aan als een malle. Fantasymetal is terug in de underground, zo lezen we dan ook in de beschrijving, met een vleugje glamour en klassieke doom. Bandleden zijn er in de vorm van The Rat Queen, The Count, The Plague Doctor, The All-Seeing Druid en The Rat Reaperess. Fout is stiekem best wel eens leuk.
Tijd voor een lange pauze om eens een goed hapje te eten en verder heb ik er geen actieve herinneringen meer aan of ik nu nog echt nog een stukje Froglord heb zitten kijken of Acid Mammoth, maar het was vooral ook even uitrusten en bijkletsen in die gezellige achtertuin. Dan mis ik nog de grotere acts als Lowrider (al eens gezien en minder mijn ding) en Graveyard (op Sonic Whip nog gezien dit jaar), maar we nemen het er toch nog eens goed van met afsluiter van het festival in de Canyon Stage boven: Elephant Tree. Nou was ik de vorige keer niet dolenthousiast over de wat rustige en lome set op Sonic Whip in 2022 van deze Londense band, maar ze hebben er blijkbaar van geleerd. Het is veel energieker vandaag of zo komt het op me over. Nog steeds sleept het soms nog wat voort in alle doomheid, maar het is dik genoeg om een pit te genereren. Het publiek wil ook nog wel graag een laatste keer natuurlijk. En het klinkt een stuk viezer in de goede zin van het woord, met vette fuzz duzz. Elephant Tree gaat hier goed in de herkansing. En grappig, als het lijkt afgelopen, lopen al een hoop mensen weg, maar er volgt alsnog een toegift als dik toetje.
Mooi geweest. Het was weer een fijn weekend met een hoop smerige riffs. Absolute hoogtepunten waren er wel in de vorm van Monkeys On Mars, Fomies, Neptunian Maximalism, Gros Coeur en Alber Jupiter. Ook prima: Oranssi Pazuzu, Neànder, Colour Haze, Yob, Messa, My Sleeping Karma, Fvzz Popvli, Elephant Tree. Verder ook wel vermaakt bij Wren, Huracán, Mondo Generator, Bongripper, Acid King, Mr Bison, Castle Rat en Requiem Blues. Zoiets.
Misschien dat het volgend jaar weer wat gevarieerder kan, aan de andere kant kun je toch niet alles zien. Maar ik ben benieuwd. Desertfest is er volgend jaar weer in hetzelfde weekend: 16 t/m 18 oktober. Het staat alvast met dikke potlood in de agenda.
