In mijn beleving kan het niet heel veel beter dan Yoo Doo Right. Tenzij… Tenzij je misschien nog een saxofoon toe gaat voegen, want dat vind ik helemaal geweldig in combinatie met gitaarmuziek. Het core team van de Canadese band (John Talbot op drums en Justin Cober op elektrische gitaar en synthesizers – dus zonder bassist Charles Masson) vond de samenwerking met het psychedelische rocktrio Population II (ook uit Montréal) en multi-instrumentalist Nolan Potter (Austin, Texas) tijdens SXSW 2025 in Austin; ze besloten in een korte pauze tussen optredens te gaan jammen. Resultaat is dit album dat in slechts twee uur is opgenomen, waarvan 90% zou zijn geïmproviseerd en muzikaal gezien Yoo Doo Right lijkt te dwingen om ook wat andere kanten van zichzelf te laten zien.
Komt ook door de invloed van Potter natuurlijk, die naast de sax ook te horen is op dwarsfluit, slagwerk, 12-snarige akoestische gitaar, elektrische gitaar en orgel. Population II doet mee met Pierre-Luc Gratton (percussie & vocals), Sébastien Provençal (bas) en Tristan Lacombe (12-snarige elektrische gitaar, orgel en signaalgenerator). Knap hoe het album dan niet als een impro-willekeur gaat klinken, er zit altijd wel een een goede basis onder en de mannen hebben – neem ik aan – genoeg afspraken gemaakt welke kant ze op willen gaan. Op het eerste (prijsnummer) “Cavelier (We’re Going Down)” horen we lekkere uptempo krautritmes, ingevuld met smakelijk sax-werk en een licht stevige noot aan gitaarwerk, als geheel lekker funky en swingend om eeuwig mee door te gaan. “Ralliement” is het andere prijsnummer, dat rustig opbouwt en langzaam versnelt, denk een beetje aan de space/kraut ook van Monomyth (b.v. “6EQUJ5”). Na tien minuten, na een intermezzo met alleen de saxofoon, dendert het nog even een paar minuten volvet door, hoe lekker is dát. Wat zou ik dat graag eens live zien. Dan kan ik vast niet stilstaan. De andere nummers zijn dan wat meer gedistingeerd, met de langzamere funk en soul op “La Perla” en ” Z. (The Alley Watcher)” en de rustige percussie op het mooie door een lichte drone omgeven “Golfe du Mexique”, waar ik de invloed van Yoo Doo Right op de tweede helft meen te herkennen aan de mooie uitgerekte orkestrale tonen. Al met al vinden alle muzikanten elkaar naadloos op dit album, en dat levert een evenwichtig mooi stukje nieuw werk op, waarvan je soms rustig kunt genieten, maar waar je ook af en toe lekker uit de plaat van kunt gaan.
Jammer dat ik vandaag Yoo Doo Right op Le Guess Who moet missen trouwens, ik ben razend benieuwd naar jullie verhalen hierover.