Geluisterd: Turtle Skull – Being Here

Blijft toch wel een aardig bandje dat Turtle Skull. Ze zeggen voort te bouwen op de sonische fundamenten van Monoliths uit 2020, met nieuw bandlid Ally Gradon op synths en zang. Denk aan (neo)psych, indie en (alt)pop, met nog steeds dat lome doom-randje en een flinke klodder fuzz als de slagroom in je Bossche bol.

Volgens de beschrijving bij Being Here zijn er invloeden van artiesten als Black Moth, Super Rainbow, Idles en Cause Sui, met een knipoog naar de filmische uitbundigheid van Spiritualized en The Flaming Lips. Het heeft hier en daar een beetje weg van de vroege Tame Impala (ook uit Australië), neem “Apathy” en “Into The Sun”, gelijk ook de beste nummers van het album vind ik. Het werkt ook wel het beste met een licht funky onderlaag, aanstekelijke ritmes, wat noisy gitaarwerk en de harmonieuze zang. Dat gaat meestal net niet over de top, het deed me op dit album ook wel wat denken aan het koorwerk van Alt-J (hoe is het daar mee trouwens?). Misschien jammer dat ze richting het einde wat te veel richting soft en (s)loom glijden, maar dan hebben we ook al wel een aantal lekkere nummers gehoord, zoals (ook) het Beatleske en fuzzy “Being Here” en het fijn loom ritmische “Bourgeoisie”, waar de gitaren ook fijn noisy en psychend rond blijven draaien op een gegeven moment. Uiteindelijk sluiten ze dan wel aardig af met “Moon & Tide”, met tegen het einde een soort geluid van een knetterende brommer.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Scroll naar boven