De 25 beste albums van 2025

Het was een mooi muzikaal jaar. Dat zei ik vorig jaar ook al en dat zeg ik nu weer. Hieronder mijn beste 25 albums, die de moeite waard zijn om mee te nemen naar een onbewoond eiland. Mits je daar stroom hebt. Een persoonlijk keuzelijstje. Doe ermee wat je wilt. Draaien bijvoorbeeld. Of streamen. Neem de Spotify-lijst.

En dan zijn er nog de albums die net buiten deze lijst vielen, maar wel het beluisteren waard zijn, of albums die ik nog niet goed genoeg heb kunnen beluisteren: oftewel de kliekjes. Zie onderaan dit bericht. Die zijn (soms) ook nog echt de moeite waard!

Nou goed, hieronder de lekkerste op een rijtje dus. Het is allemaal maar een mening.

Op het eerste gedeelte klinkt BRUIT ≤ verrekte eigenwijs en plakt het allerlei fragmenten direct aan elkaar tot een spannende, filmische collage. Daarna komt er meer lijn in en word je dik meegezogen in een machtige wervelwind van emoties. Van chaos en woeste doorbeukers naar melancholische nuance; het zoekt orde in de chaos en vindt het stralende licht tussen de zware wolken. Dit is post-rock next-level, dat je alleen met open bek kunt aanschouwen. Zo mooi, zo spannend, en zo groots. Indrukwekkend gewoon.  Magistraal groots orkestraal post-rock-werk.

De heren uit Stockholm trekken de goede lijn door in dezelfde basis, met hun herkenbare wonderschone akkoordenwisselingen, omgeven door weldadige klanken en een lik suspense. Het is weer bijna een space-opera, gedrenkt in filmische sferen. Dan weer met ingehouden adem, dan weer dik aangezet in orkestrale magnitude. Uiteindelijk is het album netjes uitgewerkt in avontuurlijke composities en mooi gelaagd, zorgvuldig opgebouwd en aangevuld met rustigere sfeerstukjes. Vijfentwintig jaar gaat de band nu al mee, maar op deze manier kan ik geen genoeg krijgen van dit soort heerlijk weldadige muziek.

Hun psychnoisekrautpunk beukt de pan uit, met noeste arbeid en een lucht van vers zweet. Het doet me ook wel wat denken aan de punkpsychnoise van A Place to Bury Strangers of – pak ‘m beet – spacestonerpsych van een band als Slift. Het melancholische “AANK” zelf is dan een prachtig en verrassend rustpunt op het album, maar de rest zuigt je mee in een krachtige trip, met wervelende gitaarnoise/effecten/feedback als tornado’s rondom dik dansbare krautritmes en flexibel baswerk en vervormde echo-zang. Daarbij kun je zowel hard dansen als headbangen. Tot je erbij neervalt.

Samenwerking Yoo Doo Right met het psychedelische rocktrio Population II en multi-instrumentalist Nolan Potter. Een evenwichtig mooi stukje werk rondom improvisaties en jams, waarvan je soms rustig kunt genieten, maar waar je ook af en toe lekker uit de plaat van kunt gaan. Denk aan uptempo krautritmes op “Cavelier (We’re Going Down)”, met smakelijk sax-werk en een licht stevige noot aan gitaarwerk. Lekker funky en swingend om eeuwig mee door te gaan. Of neem de geweldige space/kraut  van “Ralliement”, dat rustig opbouwt en langzaam versnelt.  Andere nummers zijn dan wat meer gedistingeerd, met de langzamere funk en soul en de rustige percussie of omgeven door lichte drones.

Hoewel het op een aantal nummers wat veel richting standaard schreeuw- en beukwerk gaat, zit er wel genoeg gekte en variatie in. Er is ook mooie operazang te horen,  de Spaanse gitaar wordt regelmatig uit de kast gehaald en verder is er op het album nog mooi koortjes-werk te horen. Neem verder het knotsgekke “Blastbeat Falafel” en de echte ouderwetse Igorrr-stuitergekte op bijvoorbeeld “ADHD”.  Gautier Serre heeft toch nog wel genoeg van die fijne knotsgekke hotel-de-botel breakcore in combinatie met opera, barok en blokfluit in dit album gepropt om er van te genieten.

Het Belgische Modder weet op hun derde langspeler de allesverwoestende energie erg goed op de plaat te zetten, de productie knalt letterlijk mijn boxen uit. Het begint nog even rustig, maar daarna komt dit complexere proggy en sludgy stoner vehicle knalhard op gang met snoeiharde bassen, woeste drums en logge monsterriffs, omgeven door een ijle suspense van synths/elektronica. Het begrip doorbeuken tot grote kunst wordt verheven, hier en daar met  mooi en rustig intermezzo. De band wisselt bijzonder goed af en beheerst het spel van stilstaan en weer (bruut) doorgaan als geen ander. Dit is beste en smerigste doorbeuk-plaat van het jaar. Of van de eeuw.

Sludge/post/doom-metal uit België. Kille, broeierige sfeer. Dreigende, donkere wolken. Drones die je langzaam het zwarte gat intrekken in een diepe hypnose. De ijle zang vanuit diepe waterputten. De dreigende flarden mist. De rituele, hypnotische en bezwerende aanbidding. De opmaat naar grandeur en intense passie. Het oerinstinct dat ontwaakt. Het beukende water van een kolkende zee. De juiste balans tussen agressie en sfeer. Tussen hoop en verlies. Tussen melancholie en wanhoop. Wat een plaat.

Met maar liefst zes bandleden hebben deze Australiërs genoeg in huis om mooi gelaagde, wat klassiekere post-rock/metal te maken. Veel hard/zacht-combinaties uit het boekje, al is het gelukkig niet altijd even voorspelbaar welke kant ze op bewegen. De spanning blijft er vooral in op het heerlijke “A Dance with Death”, nu al een van de beste nummers van het jaar. Hierin word je meegezogen naar een ander universum en het nummer breekt dan langzaam open, mooi opgebouwd naar geweldige grandeur.  Voor de gemiddelde post-rock-liefhebber een uitstekend album.

Iets meer fuzz en dikkere (stoner)riffs dan eerder werk en dat levert het nodige headbangwerk op, maar het flexibele en melodieuze gitaarwerk van Mollestad wordt niet vergeten. Ze laat haar gitaar weer heerlijk janken over een fijne funky basis, waarin de bas van Ellen Brekken goed bijt en gromt, en drummer Ivar Loe Bjørnstad alles flexibel aan elkaar mept. Soms besluipt de band omzichtig de prooi, waarna die uiteindelijk aan stukken wordt gescheurd. Met wat afwisseling gaat het trio gaat dus goed los in het wild. Prima en erg degelijk album.

Uit België en met 35 minuten niet erg lang, maar het is een mooi stukje goed uitgewerkte rituele folk, drone, psych of postdoom. Het zou uitstekend passen bij een Midden-Oosterse film. De kracht van dit album zit ‘m in de sfeer en suspense omgeven door langgerekte drones, de meer bombastische uitspattingen naast de kalme rituelen, en het meeslepende verhaal dat muzikaal een beeld in je hoofd vormt. Een uitstekende cliffhanger voor deel twee, waar ik alvast reikhalzend naar uitkijk.