Eerste concert van het jaar in mijn eigen thuishonk Merleyn is er gelijk eentje voor in het boekje. Het Japanse trio Green Milk From The Planet Orange zagen we al eerder het café afbreken op Desertfest 2024 in Antwerpen en vorig jaar op Sonic Whip 2025, toen Dead K zijn versterker opblies. ‘Vandaag de revanche!’, aldus de immer vrolijke en dankbare gitarist/schreeuwzanger, die hier in Merleyn mag rekenen op een (terecht) volle en enthousiaste zaal. In hun kielzog nemen ze nog wat lokale helden mee als voorprogramma en dat is geen straf.
Het is het (eveneens) trio van DUNDDW dat de avond mag aftrappen en dat doen ze op hun eigen bekende wijze. Instrumentale improvisaties in een fijne golf van noise, kraut en space. Laatste keer dat ik ze zag was in de Effenaar, met Dr. Space van Øresund Space Collective (dat ik laatst in De Onderbroek heb gemist – maar dat terzijde). Van dat optreden in Eindhoven bestaat nog een mooie opname (hier) trouwens, dat veel meer mensen digitaal zouden mogen aanschaffen. Vanavond een lang nummer, of dat lijkt maar zo, ongetwijfeld deels opgebouwd uit improvisaties. Er zit genoeg variatie in dit stuk, dat rustig wordt opgezet, maar dan als snel wat meer in de welkbekende funky en groovy overdrive gaat en later ook duidelijk in tempo gaat variëren. Gitarist Gerben Elburg (ook in Mt. Echo) pakt wel de nodige fijne melodieuze themaatjes en zorgt voor extra laagjes smeuïgheid door het e.e.a. soms in loops te gooien. Huibert der Weduwen (ook in Bismut) swingt weer lekker op bas en zit ergens nog aan de effecten/pedaaltjes te draaien voor een mooi blikkerig orgel-achtig geluid ergens midden in de set. Best tof als dat geluid door de mangel gaat. En natuurlijk is Peter Dragt (ook in Bismut) de strakke kracht op drums waarmee de boel krachtig wordt opgedreven. Ik ben niet altijd happy met support-acts, maar dit is natuurlijk wel een uitzondering. Twee voor de prijs van een vanavond. Lekker. Heel lekker.
Ietsje minder psych en meer prog en punk zou je kunnen zeggen van Green Milk From The Planet Orange, dat dit jaar 25 jaar bestaat, al zijn ze er ook wel eens wat jaartjes tussenuit geweest (2008 tot 2016). De band ontstond in 2001 na het uiteenvallen van de psychedelische stoner-grindband No Rest for the Dead. Ze moeten toch veel touren zou je zeggen, als we ze al zo vaak hier langs zien komen de laatste tijd. Tokyo ligt ook niet om de hoek. Nou fijn om ze hier weer zo snel terug te zien. Het trio is waanzinnig op elkaar ingespeeld, wie weet komt dat door het vele optreden in al die jaren, al geloof ik dat de bassist met zijn kenmerkende groene gitaar (Damo neem ik aan) pas later bij de band is gekomen. Progressieve rock uit de seventies, neopsych, en een zweem van punk uit oude tijden. Met ergens richting het einde even wat blastbeats van de drummer. Gaaf! De band gooit het meeste in een kolkende potpourri van funkende bassen, scherpe punk/psych gitaar en waanzinnig flexibel en progressief drumwerk van de ontblote drummer, genaamd A. Dat moet je echt live meemaken. De zaal raakt steeds sneller en makkelijker in extase, maar wat wil je ook met dit soort aanstekelijke fratsen, het funkt de pan uit. En de schreeuwzang die we zo af en toe horen van Dead K nemen we maar voor lief, je gunt het hem ook wel om even van zich af te blazen. Dat ze niet steeds van hun stoelen vallen is ook wel gek, pas tegen het einde gaan ze (uiteraard) weer even staan op die stoelen om de zaal nog een laatste keer omver te blazen. Gelukkig komt er een toegift, dat gewoon net zo vet wordt geserveerd. Wat een band, wat een tempo, wat een souplesse. Geniaal! Een van beste beste optredens van het jaar? Ja. Nu al, ja.
