We klimmen helemaal naar de nok van TivoliVredenburg in Utrecht voor A.A. Williams in zaal Cloud Nine. Doen we graag. De Engelse singer-songwriter (en multi-instrumentaliste) maakt een intense mix van post-rock, neoklassiek en doom, zo lezen we in de beschrijving. Maar mijn hemel, is het ook niet vooral haar wonderschone stem die ons in vervoering brengt? Daarvoor reis je toch graag even een eindje om met de trein?
En dan ook nog even Spotlights in de bonus, dat we in 2018 nog op Roadburn zagen en in 2024 nog een klein stukje als voorprogramma van Mr. Bungle. Ik ben ze wel een beetje uit het oog en oor verloren, zo heb ik het idee, maar een nieuwe kennismaking met de band is niet verkeerd hier. Het trio uit Brooklyn (NY) bestaat uit het paar Sarah and Mario Quintero, aangevuld bij optredens met Chris Enriquez op drums. Denk dus in de richting van doomy sludge/post-rock/metal en shoegaze. Best nog meeslepend inderdaad, met fijne doomy riffs en knallend drumwerk om extra kracht bij te zetten. Het e.e.a. komt weer van een bandje, zo valt mij op, en ergens aan het einde komt dat likje Oceansize gek genoeg ook weer om de hoek leuren. Misschien door de melodieuze zang (ik vermoed “Algorithmic”), maar daar zit de kracht uiteindelijk niet eens. Het zijn de mooie wolken noise, zoals ook op het uitstekende laatste nummer “Sunset Burial” (van Alchemy for the Dead uit 2023, de nummer 19 uit mijn top 100 van dat jaar), dat je meetrekt in het donkere moeras. Bij vlagen heel erg lekker en een prima en wat stevige opener vanavond voor A.A. Williams. De laatste voor deze band van deze reeks.
A.A. Williams brengt het allemaal veel dynamischer met een fantastische afwisseling tussen ingetogen pracht en groteske kracht. Je kan een speld horen vallen als ze rustig aanzet op haar gitaar en haar engelenzang inzet, maar evengoed knallen de drums en gitaren er hard in, vaak als een donderslag bij een donkere hemel. Gezellig moet het niet worden, maar het is wel altijd van een soort donkere, weemoedige schoonheid. Gruwelijk mooi allemaal en hoe kan het dat ze zo mogelijk nog mooier zingt live dan op de plaat? Het blijkt mogelijk vandaag in de aardig gevulde zaal hier, dat nog zo fijn intiem aanvoelt. Williams vindt het maar gek, vraagt zich af of we niet verkeerd zitten. Komen jullie echt allemaal voor mij? Ja natuurlijk! Als trio zou je kunnen zeggen dat het met alleen een extra gitarist/pianist en drummer wat minder vol zou kunnen klinken, maar dat is niet zo. Ergens lijkt er wel iets mee te lopen af en toe en ook de bastonen moeten toch ergens vandaan komen (dat lijkt niet allemaal uit haar gitaar te komen), maar het geluid is vol genoeg en de geluidsmix is hier erg goed. Op de plaat werkt een setje extra violisten ook goed, maar we missen het vanavond geenszins. Natuurlijk komt er dan veel langs van haar twee studio-albums, zoals (met name) van As The Moon Rests (2022), maar ook een aantal van Forever Blue (2020), zoals het werkelijk loepzuiver gezongen “Melt”. Wat nieuwer zijn “Splinter” uit 2024 en haar recent verschenen single “Wolves”. Misschien een voorbode van een nieuw album. Het klinkt allemaal een beetje in hetzelfde thema en format, zo valt me op vanavond, misschien ook regelmatig met dezelfde akkoorden-reeksen, maar dat maakt verder geen ene bal uit. Dit blijft in alle opzichten prachtig mooi en sterk. Zo hoor je ze zelden. Twaalf nummers en een uur en kwartier prachtwerk.
