Heavy Psych Sounds is een recordlabel (en boekingskantoor) in genres als heavy psych, stoner, retrorock, 70s, vintage rock, psychrock, protorock, sludge en doom. Heavy Psych Sounds Fest doet – als ik het goed heb – sinds 2024 diverse landen en steden aan en volgens mij voor het eerst in Nederland (herstel: tweede keer blijkbaar, het was eerder in 2020 in Deventer). De opzet is wel handig gevonden, waarbij de (meeste) bands twee steden aandoen in twee dagen en de bands dus afwisselend in de ene of andere stad optreden. Dit keer in Deventer en Brussel, met een interessant programma op vrijdag voor ondergetekende in het Burgerweeshuis. Zowel Giöbia als Weedpecker staan al langere tijd op mijn radar, maar ik had ze nog nooit live gezien. Krijg je Conan er gelijk bij als extra dikke afsluitende uitsmijter.
Die laatste zou ik niet eens kunnen zien in eerste instantie, want het festival zou pas om 01:00 afgelopen zijn, maar fijn dat de organisatie ook denkt aan de treinreizigers, waardoor het festival op de vrijdag wel vroeg begint: om 18:00 staat de eerste band al op het programma.
Geen lichte amuse, maar gelijk zware kost met de stonermetal van Monsternaut. De drie Finnen malen niks om het tijdstip en het nog wat timide publiek, ze gooien gelijk alles in de strijd en doen dat ook behoorlijk strak, waardoor de vuisten als vanzelf de lucht in kunnen. Misschien niet gelijk iets voor mij om thuis gezellig op te zetten, maar zo live vallen de lekkere zompige en aanstekelijke riffs goed op, soms zelfs met een likje Russian Circles en sowieso met lekker vettig baswerk. Fijn hoe er ook instrumentale stukken in zitten, zodat we uitgebreid kunnen genieten van het groovende gitaarwerk, meestal wel in een log tempo met een likje doom om goed op te headbangen.
Het Italiaanse viertal van Giöbia had ik al een paar keer gemist, nota bene in de kleine kelder van De Onderbroek in eigen stad. Het album Acid Disorder uit 2023 had ik op dit blogje al eens besproken en nu kan ik ze eindelijk eens live zien. Tijd voor een revanche dus en dat valt niks tegen. Integendeel. Volgens de beschrijvingen zit het in de hoek van de moderne neopsych, mystieke sixtiesrock en acid rock, met krautrock invloeden a la Amon Düül II en Ash Ra Tempel. Met een hypnotiserende sound en dromerige melodieën inderdaad, waarbij ik een likje Pink Floyd in het begin ontdek, vast ook door het orgelgeluid/synths van Melissa Crema. Opvallend hoe goed deze band van tempo wisselt, alles omgeven met heerlijke psychedelische effecten. Of het nu loom of snel gaat, of er ineens een sixties popliedje wordt gespeeld (ineens gezongen ook), Giöbia kan het allemaal hebben en het maakt deze trip ook wel erg fijn afwisselend. Tegen het einde lopen Crema en gitarist/zanger Stefano ‘Bazu’ Basurto het podium af en maakt bassist Paolo ‘Detrji’ Basurto samen met drummer Pietro D’Ambrosio het optreden geniaal knallend af met z’n dikke Rickenbacker-gitaar in een soort hypnotisch pompende jam. Geweldig!
Electric Citizen is een Amerikaanse (Cincinnati ) rockband met een mix van psychedelische rock, fuzz-gitaren en de bezwerende vocalen van Laura Dolan. Ook hier synths/keys van Nick Vogelpohl wat het juist wat meer een oudere sound geeft. Het geluid voelt wat te ouderwets aan naar mijn smaak (beetje seventies occult), maar niet alles kan mijn ding zijn. Wel tof dat er zoveel afwisseling zit in dit avondje.
Weedpecker uit Polen volg ik ook al een hele tijd (zie album III uit 2018), al zijn niet al hun albums in mijn platenkast beland (zoals IV uit 2021). Waarom weet ik niet zo goed, maar de band is in elk geval op dreef vanavond, met strakke drums and flexibel gitaarwerk. Nieuw album V komt uit (precies) vandaag, dus die moeten we maar eens aanslingeren thuis. Vanavond komt daar “Ash” van langs, typisch Weedpecker, met grootse en mooie melodieën, maar ook met grootse gebaren. Psychedelische stoner dus, voor fans van bijvoorbeeld Elder, Green Lung en Elephant Tree (ref). De wat ijle zang komt met name van de gitarist op links (voor de kijkers) en soms ook de bassist in het midden. Misschien wel goed dat de zang niet te hard in de mix staat, al is dat wel een kenmerk van de band, uiteindelijk zit het lekkerste in de wervelende psych en logge riffs. Prima show, vet degelijk.
Afsluiter Conan gaat al een tijdje mee, ook in mijn belevingswereld. In 2013 stond dit Engelse (Liverpool) trio nog gewoon in het kleine Merleyn in Nijmegen met hun verwoestende doom-/sludge-/stonermetal of hun kenmerkende ‘Caveman Battle Doom’. Later kwamen we ze nog op Soulcrusher (2017) tegen in de grote zaal. Toen viel het me wat tegen, maar dat kan ook aan je gemoedstoestand liggen bij deze band, je moet er maar net zin in hebben. Of het geluid moet gewoon heel dik staan en dat is vanavond wel het geval. Sowieso lekker om zo’n band in een wat kleinere zaal te zien. Het trio speelt ook wel enorm strak en vet. Nieuwe bassist weer zie ik (David Ryley, sinds 2023) en ook de drummer is wel eens vaker vervangen (sinds 2017 is het Johnny King), maar boegbeeld sinds 2006 en op gitaar/zang Jon Davis is er natuurlijk wel en zijn zang klinkt helemaal niet zo erg als een speenvarken als ik me kon herinneren. Lekker allemaal, Conan breekt nog even de zaal af, maar ik ga toch op tijd de trein pakken.
Leuk festival dit in een knusse zaal. Ergens hoor ik dat het uitverkocht zou zijn geweest, maar dan misschien alleen de combikaartjes. De vrijdag voelt helemaal niet te druk aan en dat is ook wel eens prettig. Goed sfeertje (gezellig met wat bekenden ook) maar dat is meestal wel bij dit soort heavy psych festivals en het is altijd wel goed toeven in het Burgerweeshuis, ook al is een hele avond staan wat vermoeiend (misschien had ik toch even in het café moeten bijtanken, haha). Maar dit smaakt wel naar meer, zolang er maar wat van mijn gading bij zit dan.