Het Brown Note Ball in de Onderbroek in Nijmegen, is een jaarlijks minifestival in de lente met underground psychedelische, rock- en jam bands. Georganiseerd door Brown Note Booking en daarmee ook een soort verjaardagsfeest, met vier vette bands op het programma. Extra omlijsting is er weer met de prachtige visuals van Phosphor Visuals en DJ Coconaut. En natuurlijk ben ik daar dan weer bij, als het even kan…
Het bal wordt geopend vanavond in de (gezellig gevulde) kelder door een nieuwe band uit Amsterdam: Tetsuwan, opgericht door Ross Curry, al jaren een steunpilaar in de Nederlandse muziekscene, zo lezen we. Hij richtte de eenmansband Shamus op en ook Spo Dee O Dee, bracht soloalbums uit en maakte deel uit van Wally Tax. En zat blijkbaar ook in het coverbandcircuit. Beetje achtergrond volgens wikipedia bij deze act vanavond, een trio in de hoek van heavy psych/stoner en doom. Met daarin ook de wat jongere Misha Voeykov op (de soms lekker smerig reutelende) bas en Stephan van der Meyden op drums (die er simpel, strak en hard op mept). Gelijk bloed uit de oren, want het staat allemaal lekker hard in dit keldertje. Met zang ook, wat een uitzondering is vanavond (de rest is instrumentaal) en hier en daar zingen ze alle drie. De instrumentale stukjes vind ik dan nog wel het lekkerste, zeker als er fijne headbang-riffs in worden gegooid of de gitaareffecten vol aangeslingerd worden door Curry. Verder wat rauwe basic stoner/psych zo, maar het bal wordt goed stevig geopend.
Half uurtje wachten voor het tweede gerecht, Der Neue Planet uit Keulen, dat wat relaxter in afdronk is. De band bestaat sinds 2016, is al drie albums verder, en spelen zoiets als heavy dream prog met wel degelijk een portie stonerriffs om je zo af en toe steviger wakker te schudden. Ik kan me goed vinden in deze stijl, dat me ook wel aan een bands als Weite of zo doet denken. Wat proggy inderdaad, met fijn rustig en relaxed pingelwerk en dus ook wat stevigere passages. Ik koop gelijk maar wat vinyl na afloop en weet de handtekeningen te verzamelen van de vier muzikanten. Ze zijn uiterst dankbaar voor mijn support, maar ik ben dan juist uiterst dankbaar voor dit soort fijne bands in een knus keldertje op loopafstand.
Zo ook de krachtpatsers van ATLANTA, de enige band die ik al kende overigens. De band stond in de coronatijd (in 2021) in Doornroosje en we waren toen erg verheugd weer eens een keer een band live in actie te kunnen zien, terwijl we op anderhalve meter op stoeltjes zaten in de kleine paarse zaal. Kun je je dat nog voorstellen? Het trio bestaat uit drummer Bob Hogenelst (Birth Of Joy/Molasses, Iron Jinn), basgitarist Sebas van Olst (Typhoon/Cool Genius) en gitarist Pieter Holkenborg (Automatic Sam/Ten East). Liefhebbers (volgens de beschrijving) van psychedelische rock uit de jaren 60, vrije jazz uit de vroege jaren 70, punkrock uit de jaren 80 en hedendaagse experimentele bands in hun spontane improvisaties. Ze schudden hun improvisatie- of jamwerk makkelijk uit hun mouwen, zo lijkt het toch, met een glansrol voor drummer Bob Hogenelst, die hier enorm fijne funky of jazzy patronen laat horen, waardoor het samen met het groovende baswerk van Sebas van Olst nog erg dansbaar wordt ook. Zo heb ik ze wel het liefste; dansen en headbangen op stevige psych. Bij Triptonus later kan ik ook niet stilstaan. Met goed opgebouwde stukken weet dit trio de kelder naar een hoger niveau te tillen, alsof het ze allemaal niks kost. Erg knap allemaal.
Het loopt iets uit, de band krijgt ook extra tijd om het verhaal goed af te maken. Triptonus uit Wenen neemt vervolgens ook de tijd om alles goed klaar te zetten, waardoor we geloof ik pas tegen 00:45 van start gaan met de laatste band. Dat lijkt wat laat voor een hoop bezoekers, want het wordt nu toch wat rustiger in zaal, maar ik ben wel blij met deze late uitsmijter. Oorspronkelijk een zestal, zo lees ik ergens, dat bekend staat om hun unieke geluidscombinatie van psychedelische rock, percussiegrooves en experimentele elektronica. Ze zijn met vijf in plaats van zes vanavond, dus misschien hebben ze dat stukje elektronica grotendeels thuis gelaten, maar dat maakt verder niks uit. Triptonus trakteert ons hier op een dikke trip van flexible psych en prog, enorm groovend en soms afgetopt met meesterlijk riffende stukken om je nek bij te breken. Nee, hier kan ik ook niet echt op stil blijven staan. Denk ook aan een bands als Elder bijvoorbeeld (de middelste gitarist – wat een klasbak – heeft er ook een shirtje van aan), maar dan zonder zang. En echt niet minder goed. Het is al erg laat, maar dit geeft energie tot diep in de nacht. Na afloop heb ik niet genoeg cash meer op zak om van deze band ook nog wat vinyl te scoren, dus later in de nacht bestel ik dat maar gewoon via Bandcamp. Hebben ze verdiend. Deze band zien we graag terug op de desertfestivals of andere kleine zaaltjes, want het smaakt echt naar meer. Net zoals vorig jaar is dit bal weer een machtig mooi feest en een vette opwarmer voor Roadburn en dan is het ook niet erg als ik pas tegen twee uur in de nacht uit dit keldertje rol.
