Als je hip bent kun je het natuurlijk hebben over Angine de Poitrine, dat recent viral ging bij alle geoefende muziekliefhebbers, maar laat ik het eerst eens hebben over een andere band die ook complex stuiterwerk maakt. Al heel lang. Het Italiaanse Zu is al bijna 30 jaar actief en maakt nog steeds fantastische muziek om je nek over te breken tijdens het headbangen.
Voorheen vond ik al dit soort complexere djent/math-achtige rock/metal wel gaaf, maar inmiddels ben ik wel een klein beetje afgehaakt bij bands als Leprous en TesseracT, met name vanwege die veel te pathetische zang. Maar het is vaak ook te technisch gefröbel voor me op de vierkante centimeter, het moet wel wat met je doen. Een band als Animals As Leaders is best goed en technische topklasse, maar ook dat verzandt een beetje in moeilijkdoenerij. Nee, neem dan een band als Zu, dat net zoals Ni nog wel steeds hoog in het vaandel staat bij mij. Met Ferrum Sidereum brengt het trio een dubbelalbum uit met bijna tachtig minuten ritmische acrobatiek van de bovenste plank. Da’s een lange zit misschien, maar het houdt de aandacht goed vast. Spannende stukken worden goed afgewisseld met het betere (misschien wel funky) doorbeukwerk. Instrumentaal dus en voornamelijk in de hoek van prog, math, en jazzy noise. Ritmisch complex met van die moeilijk maatsoorten, je weet wel. Moeilijk doen kan op deze manier lekker zijn. Met een uitstekende productie door Marc Urselli trouwens, die de energie goed heeft vastgelegd. Het duo Luca T. Mai (baritonsaxofoon, synthesizers, keyboards) en Massimo Pupillo (elektrische basgitaar, 12-snarige akoestische gitaar) krijgt hier hulp van Paolo Mongardi op drums, waar we eerder nog Tomas Järmyr zagen (Black Moon Circle, ex-Motorpsycho) op Roadburn 2017. En we zien ze daar terug volgende week! Dit keer in de Paradox, dat ongetwijfeld gaat uitpuilen en ontploffen van beestachtig complex genot.