Het zijn voor mij even wat drukke tijden, maar gelukkig vindt Sonic Whip dit keer plaats in het fijne lange hemelvaartweekend. Hoef je die vrijdag ook niet vrij te vragen. Ons eigen Nijmeegse desertfest is misschien wel de allerfijnste van het jaar, met wederom een uiterst smakelijk aanbod aan psych, stoner, space, kraut en noise. Fijne gitaarherrie dus.
En Doornroosje heeft het weer handig geplaatst in hetzelfde weekend als Desertfest Berlin en Desertfest London, maar ook evenementen als Glastonbury Psychfest en Obdsidian Dust (in Brussel) vinden plaats dit weekend. Nou goed, de organisatie heeft weer een mooi pakket bands weten te strikken, met headliners als Earthless, The Sword en Russian Circles op vrijdag en Hermano en King Buffalo op de zaterdag. Absolute favorieten op voorhand voor mij zijn bands als Gösta Berlings Saga, Earthless, Russian Circles, MAQUINA., Gaupa, Smote, Bismut, Weite en Fomies, maar ook Gates of Kiev, Pelican, Dope Purple en King Buffalo had ik groen aangestreept in de clashfinder. De meesten daarvan had ik wel eens eerder gezien, maar ik kan eindelijk ook eens Gaupa van mijn wensenlijstje strepen en Dope Purple maakt het ook instant waar als nieuwe favoriet. Afzeggers zijn er ook in de vorm van Cardiel (al eerder bekend) en op zaterdag blijkt Pohl het niet te kunnen redden in verband met paspoortproblemen. Geen vervanger voor die laatste, waardoor opener Gaupa doorschuift naar de kleine zaal en ook gelijk Acid King en Heave Blood & Die worden omgewisseld in de grote zaal, al is me niet duidelijk waarom. Maakt ook niet uit. Uiteindelijk benader ik het festival wel relaxed, daar leent het zich ook wel voor, en laat ik het e.e.a. aan me voorbijgaan om wat te bij te kletsen of rust in te lassen. Doornroosje heeft het toch wel weer goed voor elkaar met fijne voorzieningen en bijzonder vriendelijk personeel. Altijd een genot, samen met werkelijk alle vrienden, bekenden en bekende gezichten die dit soort spul ook graag lusten. Gezellig!
Vrijdag
We starten de vrijdag met een soort van orgelvreten, met het fijne Gates of Kiev dat aftrapt in de kleine zaal. De band zagen we eerder in de kleine kelder van De Onderbroek al een dampende show geven en vandaag is dat eigenlijk niet anders. Het publiek is wel wat matjes, maar ze moeten er nog even in komen zeker en dit podium is een stukje groter natuurlijk, maar de band kan dat prima aan. Het trio werd opgericht door jeugdvrienden Tomas Mesman en Hessel Braat, met een gezamenlijke passie voor grensverleggende psychedelische en progressieve rock uit de jaren 60 en 70. Inspiratie hebben ze gehaald bij bands als Emerson, Lake & Palmer, Deep Purple en Pink Floyd en met name dat laatste valt vandaag op (“Echoes”). De band stijgt langzaam op en neemt de zaal goed mee in hun swingende show, met melodieuze (samen)zang, orgelwerk om van te watertanden en ergens weer dat mooie stukje trompet. Een goed begin is het halve werk.
Wat stevigere kost dan met de postmetal van Pelican uit Chicago, Illinois dat hier eerder stond in 2019, waar ze zelf ook nog even aan refereren. Prima band is dat toch, dat het hier ook weer waarmaakt, met een mooie combinatie van sfeervolle postmetal en brutere (stoner)riffs, die bij sommige nummers (“Drought” en “Ephemeral”) weer heel hard doen denken aan de staccato riffs van het (tevens geweldige) Russian Circles, dat later op de dag op hetzelfde grote podium staat. Mooi dat ze niet alles dichtsmeren met noise, maar echt ruimte geven aan ingehouden sfeerstukken.
Hapje eten dan, moet ook gebeuren, om weer snel terug te keren naar de grote zaal voor die favoriete band van me: Gösta Berlings Saga. Gemist op Pelagic Fest vorig jaar en zo gaaf dat ze hier staan, want zo vaak komen ze niet langs. Erg grappig dat ze zelf roepen dat ze het gaaf vinden om terug te zijn na (maar liefst) 16 jaar en ik ben wel benieuwd wie er toen ook bij waren op het Valkhof (tijdens de-Affaire – tegenwoordig Valkhof Festival), waar de band toen in de ruïne speelde. De band uit Stockholm bestaat inmiddels 25 jaar en maakt nog steeds hele goede (instrumentale) progrock, al zijn ze de laatste jaren steeds meer elektronica en kraut in gaan bouwen, op de beste momenten aangevuurd door pompende synths. Ze blijven uniek, met hun herkenbare wonderschone akkoordenwisselingen, omgeven door weldadige klanken en een lik suspense. Wat een heerlijke composities om helemaal in te verdrinken. Gaaf is ook de opkomst – zo had ik ze nog niet eerder gezien – met hun stoere witte laboratorium- of isolatiepakken en blitse brillen, maar even verder in de set trekken ze de pakken steeds verder uit, het equivalent van de mouwen verder opstroken. Ergens is het misschien een beetje vreemde eend in de bijt op dit festival, zeker met dit soort mooie akkoorden (en overgangen), maar eigenlijk ook weer heel logisch en in elk geval super smakelijk. Wat een band.
Iets meer terug naar de klassieke psychrock (en wat stoner) met de eindeloze smakelijke gitaarjams van Isaiah Mitchell en de altijd vet groovende ritmesectie van Mike Eginton op bas en het geweldig knappe drumwerk van Mario Rubalcaba. Earthless dus. Je weet wel wat je krijgt van het trio uit San Diego, dat hier ook al stond in 2019 en 2022, maar dat interesseert geen zier, want ze zijn ook wel een klasse apart in dit genre. Paar hele lange stukken die oneindig lang doorgaan uiteraard, waaronder “Uluru Rock” (van From the Ages uit 2018) en “Violence of the Red Sea” van datzelfde album, lekker eigenwijs afgesloten met een meer bluesy (en gezongen!) “Cherry Red” – als ik me niet vergis. Earthless kun je er altijd goed bij hebben, dat is een zekerheidje.
Hop door naar het vijftal van Iguana Death Cult uit Rotterdam, dat een fijn en opwindend setje staat te spelen in de kleine zaal. Aanvankelijk maakten ze furore met opzwepende, harde garagepunk en een waas van door acid doordrenkte psychedelica, zo gaat het verhaal, om vervolgens uit te groeien tot een band die elementen van postpunk, krautrock, new wave, soul en disco combineert. Staat ze goed, we hebben ze inderdaad ook wel eens anders gezien, maar vandaag is het weer prima, met dat smakelijke aanstekelijke nieuwe werk onder de arm. Het klinkt in mijn oren vooral richting garage en punk, met een goed oor voor melodie en een lik surf en soda. Een paar echt sterke songs en de rest wordt wel met energie aangevuld, met opzwepende ritmes of een gezonde dosis catchyness (als dat al een goed woord is). Wel een beetje jammer dat het geluid zo bassig staat, de rest van het weekend staat het meestal perfect, maar dit stoort een beetje. Nou goed. Lekker druk drumwerk ook en dwingend baswerk. Deze cult is een lekker tussendoortje, soms zelfs dansbaar. Steeds sneller en strakker ergens. Nieuwe plaat Guns Out is best de moeite waard denk ik.
Langere pauze dan en blijkbaar ook nog te lui om GNOD nog even te bezoeken in de kleine zaal, maar misschien stond dat dan vol of had ik wel even genoeg aan fijn gezelschap, we doen het wat rustiger aan dit jaar dus. We houden in elk geval genoeg energie over voor Russian Circles als absolute headliner dit jaar en dat is echt weer echt megavet. In 2013 zag ik het trio uit Chicago nog in het kleine Tivoli (de Helling), maar vele jaren later trekken ze zo’n grote zaal makkelijk vol en terecht natuurlijk. Met hun smakelijke post-metal en monsterlijk ritmische riffs, het flexibele en betere gitaarloopjeswerk van Mike Sullivan, de smerige bassen van Brian Cook (luister maar eens naar “Geneva”), het verfijnde beukwerk van Colin DeKuiper… het is weer fijn. Heel fijn. En het geluid staat weer eens fantastisch in de grote zaal, goed in balans, al had de bas nog net iets vuiger in de mix mogen staan. Van de eerste seconde van “Deficit” (oudje van Memorial uit datzelfde 2013) tot het de nog oudere (geniale) afsluiter “Mlàdek” is het zowel grotesk, meeslepend als gruwelijk lekker ‘en masse’ headbangen. Geniaal.
MAQUINA. (of MДQUIИД) heeft dan zelfs even moeite om de boel net zo fijn af te sluiten in de kleine zaal, maar we waren ook nog aan het nahijgen. Vette band natuurlijk, dit trio uit Portugal dat vorig jaar nog het Valkhof Festival mocht afsluiten met hun vette krautrock (de gitarist heeft een shirt aan van Neu!) en industrial techno, met een lading psychnoise om het af te toppen of zo. Opzwepend dansbaar, maar ook zo rauw en zuigend. Damn, dat is ook wel even lekker om zo je laatste energie er uit te persen.
Zaterdag
GAUPA (lynx in het Zweeds) uit Falun schuift vandaag dus door als opener van de grote zaal naar de kleine zaal, waar al vroeg een hoop mensen voor de deur staan te wachten. Gelukkig vinden we nog een mooi plekje, want deze band staat al langer op mijn ’to watch’-lijst en nu komt het er van. Ze trappen gelijk maar af met het (voor mij bekende) “Lion’s Thorn”. De uitstekende zang (ook live dus) van Emma Näslund zorgt dus voor de Björk-beleving op echt goede/fijne stoner-/psychrock, wie wil dat nou niet? Het ragt allemaal strak door, de band lijkt goed ingespeeld op elkaar. Paar vette dreigende nummers ook. Fijne visuals op de achtergrond ook, waarom doen nou niet veel meer bands dit. Voegt best wel een hoop toe in mijn beleving. Goed. Gewoon goed.
En gelijk daarna door naar Smote, het creatieve project van multi-instrumentalist Daniel Foggin uit Newcastle, opgericht rond 2020. Die wilde ik ook nog wel graag een keer (opnieuw) zien, na Roadburn 2022 en de heerlijke live-interpretatie van hun nummers op het geweldige studio-album Clyppan. Vorig jaar helaas gemist op Roadburn, dus nog een kans. Misschien wel wat jammer dat het laatste album minder is: die wisselvalligheid blijkt ook live. Foggin staat bekend om zijn meeslepende, sfeervolle composities waarin drone, noise, doom en folk-elementen samensmelten tot een duistere en intense geluidservaring, aldus de beschrijving. Dat begint allemaal rustig, met viool en synths ook, waarna wat meer doomy fuzz en zang aan bod komt. Het loopt mooi op, met opzwepende drones, extra vioolwerk, theremin, en een apotheose a la Swans in de beukstand van Briqueville. Sneller. Harder. Geniaal. Erg gaaf dit nummer, “The Opinion of the Lamb Pt.1” van A Grand Stream, ook verschenen op dat Clyppan-album. Jammer dat we daarna rigoureus naar veel rustiger werk schakelen, waardoor we ineens bijna in slaap vallen. Jammer.
Nou goed, snel door naar Dope Purple uit Taipei, Taiwan in de kleine zaal. Mooi op tijd ook, voordat die propje vol staat en dat is helemaal terecht. Wat een band! Op de plaat hebben deze vijf heren ook wel rustig werk (waar ook even wat van langs komt) en een enkel vals gezongen noot, maar voor de rest is het een grote (instrumentale) explosie aan energie wat niet te stoppen valt. Gaaf ook die saxofoon, daar lust ik wel pap van in dit soort heavy psych-noise. Het gaat ook maar door. Worden ze nooit moe? Het doet ook wel wat denken aan twee keer Green Milk from the Planet Orange boven op elkaar gestapeld. Of drie Japanse pysch-bands die jammen met Slift. Weet ik veel. Fantastisch gewoon.
Even bijkomen dan en een hapje eten om vervolgens weer op tijd klaar te staan voor de lokale helden van Bismut, dat hier in 2019 ook al eens stond. Ze bestaan tien jaar, aldus drummer Peter Dragt (ook organisator van die fijne optredens in De Onderbroek in Nijmegen), die zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken steekt. En dat optreden was toen hun derde, of zoiets. Dat ze een keer terug mochten komen is niet meer dan terecht. Nog beter en strakker en dynamischer. Waar eerdere optredens nog meer rondom jams leken geplaatst is het vandaag verrassend to the point, met net iets meer afgemeten heavy stoner, space en psych, heerlijk afwisselend in tempo en energie. Dikker dan ooit. Luister maar eens naar hun laatste worp Matsutake, dat live gewoon nog vetter uit de verf komt natuurlijk. Ze geven alles voor het thuisfront, zoveel is duidelijk en keren terug op het einde naar hun eerste song ooit geschreven. Het is het zoveelste hoogtepunt dit festival en dat hoeft dus niet van ver te komen.
Naast al die bazenbands past niet alles in mijn straatje natuurlijk. Zo is Heave Blood & Die best aardig, maar misschien ook niet meer, de grote zaal is ook relatief rustig (zo rond etenstijd misschien ook). Het vijftal uit het hoge Noorden van Noorwegen (Troms Og Finnmark) zit een beetje in de hoek van post-punk, post-rock, shoegaze of alles waar ze zin in hebben blijkbaar.
Neem dan Weite Hamburg/Berlijn, da’s wel fijner besnaard en zaliger in afdronk. Een beetje mellow sound is ook wel weer eens lekker op zo’n festival, laat dat maar aan Weite over, ook al klinkt het het geluid midden-hoog wat te hard naar mijn smaak. Naast Bismut en Gates of Kiev is dit ook een bandje dat we eerder gezien hebben in dat fijne keldertje (hier bijvoorbeeld). Weite is in de winter van 2022 ontstaan uit een initiatief van gitarist/bassist Ingwer Boysen, die (live) bas speelt bij Delving en ook in High Fighter zit. Verder ook Michael Risberg (ook gitarist in Elder en Delving), alleskunner Nick DiSalvo (gitaar/toetsen in Elder en Delving) op drums (blijft tof om hem daar te zien) en de Engelsman (maar in Berlijn woonachtige) Ben Lubin (Lawns) op gitaar en Fabien de Menou (Perilymph) op toetsen (sinds 2024). Wat een finesse heeft de band toch, in de hoek van psych, prog en kraut. Even onszelf weer lekker laten onderdompelen.
Hermano trekt dan waarschijnlijk veel publiek in de grote zaal, maar ik ben iets minder van de ouderwetsche stoner, hoe legendarisch John Garcia (Kyuss) ook is misschien. Ik heb meer FOMO for Fomies even later, een van de kleinere bands met grootse daden van het afgelopen Desertfest Antwerpen. De band uit Zwitserland is opgericht door vier goede vrienden en maakt een geweldig potje psych, kraut, garage en surf-punk. Een opzwepend zooitje, denk aan Travo, Skyjoggers, King Gizzard, Frankie and the Witch Fingers of Oh Sees. Of iets in die geest en dan net zo goed allemaal. Het is weer opzwepend als een malle. Af en toe meedoen in de pit, daar word ik toch veel te oud voor? Ach tja. Totaal aan gort gedanst. Wat een intens heerlijke band.
Volle bak dan weer in de grote zaal voor King Buffalo, dat ik dan maar even uithijgend bekijk achter op het balkon, waar toch altijd nog wel goed geluid is en aardig zicht van boven. Het Amerikaanse rocktrio uit Rochester, New York – eerder hier geweest in 2023 – maakt een mix van heavy psych, stonerrock en progressieve blues. Recensenten vergelijken hun muziek vaak met een moderne kruising tussen de ruimtelijke sferen van Pink Floyd en de loodzware grooves van Black Sabbath, aldus AI, en dan zal het wel kloppen. Dat is wat mellow zo op een afstandje, maar ik weet ook wel dat de impact wat verder vooraan veel groter is. Zanger/gitarist Sean McVay is er zelfs maar bij gaan zitten, zo te zien noodgedwongen door een voet in het gips. Maar hij verzaakt niet en samen met z’n band neemt ie de grote zaal makkelijk op sleeptouw.
Klein stukje Ronker later nog als afsluiting, al verdoe ik de meeste tijd met wat kletsen met leuke gasten uit Alkmaar buiten het zaaltje, het mag ook gewoon beregezellig zijn natuurlijk. De band – ontstaan in 2020 midden in de pandemie – komt uit Denderleeuw, België en maakt naar eigen zeggen zwarte postpunkgaze voor Nine Inch Nails-fans, of indie metal. Of wie het weet mag het zeggen. Het zet nog wel een scherp laatste puntje in die zaal. Maar dan is het ook wel genoeg geweest.
U was weer prachtig Sonic Whip! Veel beter kan bijna niet, met je geweldige bands, fantastische muziek en een hoop prachtmensen bij elkaar. Ik heb weer geweldig genoten van een welhaast perfecte editie, met een hele hoop hoogtepunten, te veel om op te noemen. Tot volgend jaar!
