‘Als jij wilt gaan, ga ik wel mee’, hoor ik me nog zeggen. Joep Beving is in Nederland vast wel de grootste in de categorie neo-klassiek en minimalistisch pianowerk en dat kan best mooi zijn, zo zagen we hem eerder op Down The Rabbit Hole 2022 en in de Stevenskerk tijdens de Vierdaagsefeesten in 2023 met zijn rustige, kalme, minimalistische pianospel. In 2019 stond hij ook al eens in de Vereeniging en op Lowlands met wat meer elektronica en extra muzikanten, en daar hou ik misschien nog wel iets meer van, dus de urgentie om een kaartje te kopen was er misschien niet zo…
Een muzikant als Nils Frahm kan ook zo mooi los gaan richting de elektronische kant. Met alleen een piano is het wat kaler allemaal, maar misschien kom je dan ook wel wat meer tot de essentie. En daar kun je maar beter aandacht voor hebben, wat goed kan in zo’n stille zaal als De Vereeniging, waar je een speld hoort vallen, maar ook gekuch, genies, of een bekertje dat op de grond valt klinkt ineens hard. Het geduld heb ik er thuis niet zo voor denk ik, zo is het nieuwe album Liminal ook wat langs me heen gegaan, ik zet het niet zo snel op moet ik zeggen, daarvoor is het wel erg kalm. Misschien moet je dat dan ook niet op de achtergrond draaien, maar aan de andere kant ben ik ook geen fan van klassieke muziek bijvoorbeeld.
Voorprogramma is Michael A. Muller, ook een hele sympathieke man lijkt me, maar zijn eenvoudige gitaarwerk is ook niet direct iets voor mij, al is het verder niet onaangenaam. Wel interessant hoe hij vertelt dat hij op zoek ging naar andere gitaarstemmingen om los te komen van zijn standaard werk, wat hij al heel lang deed.
Terug naar Joep Beving, die raakt me zo live wel bij vlagen vanavond en dat komt dus door de setting van een vrij volle grote zaal met aandacht. Zeldzaam ook dat ik geen oordoppen hoef in te doen. Beving pakt dus de essentie, soms met maar enkele pianoklanken en dat tikkelt mijn ziel ook wel af en toe en verder laat ik het vooral rustig over me heen komen in alle kalmte, soms met de ogen dicht. Het is toch bijzonder hoe deze lange vent (2 meter 7) met imposante baard schuchter en wat verlegen overkomt, al is er altijd wel ruimte voor een kleine grap. Het lukte hem niet om nieuwe nummers te schrijven, zo laat hij weten, vooral door de toestand en geweld en oorlogen in de wereld. Uiteindelijk leerde hij het te omarmen, er een draai aan te geven door er omheen te dansen. Even later noemt hij nog het opkomende fascisme, dat hem vervuld van woede en angst. ‘Het antwoord op fascisme is zijn tegenovergestelde: verbinding en harmonie.’ (lees ook hier). Liefde voor de medemens en verbondenheid, dat hier in De Vereeniging bijna letterlijk voelbaar is. Het is vreedzaam vanavond, met in mijn ogen ook prachtig minimalistisch spel van de lichtman, die uiterst traag verschillende lampen laat opgloeien, zonder dat je er erg in hebt. Het beeld verschuift uiterst traag, mooi passend in het behoudende pianospel. Nog drie stukken en dan kunnen we het terras op, aldus Beving, die ook zijn geliefde “For Mark” speelt, gemaakt voor zijn goede vriend en manager, die een paar jaar geleden is overleden. Aan het einde van het optreden, dat meer dan anderhalf uur duurt uiteindelijk, toch nog wat extra gelaagdheid en volheid met loops, spoken work-samples en een laagje bastonen. Dat mag hij best vaker doen dus naar mijn smaak. De lange sympathieke man sluit daarmee een (bij vlagen) mooi en intiem concert af hier in deze prachtige zaal, een mooie opmaat naar het prachtig zomerse Pinksterweekend.
