Pinksteren leent zich wel voor een avondje bands in De Onderbroek, je hebt een dag later toch vrij. Brown Note Booking boekt er gelukkig nog steeds veel en graag, ook vanavond weer met de mooie psychedelische visuals van PhosPhor.
Dat is altijd een mooi schouwspel, met vloeistofdia’s in grote projectoren vanaf twee kanten op de witte doeken achter de bands geprojecteerd. Het Nederlandse Days of the Soyuz speelt normaal gesproken in een wat andere opstelling, voor projecties van Sovjet-lanceerbases, de maan, planeten en verre sterrenstelsels. De zanger/toetsenist haast zich snel te zeggen dat dit ook prachtig is. Creatief directeur Walter Hoeijmakers van Roadburn zou deze band ooit al eens getipt hebben, begreep ik. De band (met leden van Barosz, KORVO and Fabrik Royale, zo lees ik ergens), maakt een mix van space-, kraut- en progrock en bracht haar eerste EP Safe Haven eind vorig jaar uit, volledig DIY. Maar ze hebben vandaag geen merchendise bij zich, roepen ze al snel. Voor de verandering worden we dit keer niet om de oren geslagen met dikke stonerriffs, maar is het best mellow prog (en space) wat de klok aardig slaat, met een lik eighties voor mijn gevoel door het prominente synth-werk (Moog o.a.) en ergens zelfs een likje soul. Sfeervol gitaarwerk ook, op een mooie paarse PRS-gitaar. Langere instrumentale stukken worden afgewisseld met zang en het neemt ons mee de ruimte in, waarbij de beste stukken voor mijn gevoel op het laatst worden gespeeld. Zeker tof ook dat shirt van de drummer met een afbeelding van Chriet Titulaer.
Steviger gitaarwerk komt van Fuzz Sagrado, een project van de Duitser Christian ‘Surya Kris’ Peters, voormalig zanger/gitarist van Samsara Blues Experiment, waar ze vandaag ook het e.e.a. zullen spelen, maar ik ken dat repertoire gewoon niet goed genoeg. Afgaande op eerdere setlists zouden dat nummers als “Center of the Sun” en “Singata Mystic Queen” geweest kunnen zijn. Samsara Blues Experiment zou ik overigens in 2019 nog eens in Doornroosje zien samen met Monkey3, maar toen was de frontman serieus ziek. Nadat de band stopte en Peters naar Brazilië emigreerde (vijf jaar geleden al of zo), richtte hij deze nieuwe formatie op, met andere muzikanten (als die info klopt) zoals Steffen op extra gitaar, Charlie (ook drummer in Coogans Bluff) and Raphael op bas. En ze spelen strak en degelijk samen, alsof ze dit al jaren doen op de grotere podia. Recent stonden ze ook nog gewoon op Desertfest Berlijn, nu in dit kleine keldertje, met een mix van grunge, psychrock en stoner. Peters lijkt zich ergens nog een beetje te ergeren aan het geklets achterin (‘Hey, er staat hier een band te spelen hè!’), maar ik heb niet de indruk dat we zo afgeleid zijn, het publiek smult echt wel van deze band in vorm, dat live nog wat beter overkomt dan op de plaat voor mijn gevoel. Van space/stoner naar meeslepende pysch en blues, soms melodieus met zang (iets minder mijn ding denk ik), maar ook fijne sfeerstukken of een stuk steviger. Gaaf laatste stuk ook, waarbij Peters op elektronica/synths ons daadwerkelijk into space schiet. Een fijne apotheose. De band is nog te zien o.a. op 4 juni in Baroeg in Rotterdam en 6 juni op Freak Valley.
