Toevallig zette ik vlak na de laatste Motorpsycho het eveneens Noorse (Olso) DØDSEGO op, dat daar bij vlagen aan doet denken, maar dan met meer Pink Floyd en prog-inslag. Net zo goed lees je referenties naar bands als King Crimson, Genesis en King Gizzard en zo dynamisch klinkt het album ook. Van rustig pingelwerk (“Into The Void…”) tot sax-infused opwindend en groovy psych/progwerk van deze ‘big-band’ van zeven muzikanten. Het album mag je dus best zien als een reis langs diverse oorden, een soort (iets modernere) progrock-opera.
Het is wat gladjes op enkele momenten, maar dat is dan ook de opmaat tot het vettere werk, zoals op “Tangerine Dream, Pt. 2”, dat op het einde nog even harder door had mogen gaan in mijn beleving, maar goed. “S.O.D.A.” vlak daarna is een mooi opwindend en melodieus vehicle (dat live nog wel eens wordt uitgerekt tot 20 minuten, begreep ik). Zo heel af en toe met wat weeïge zang of melodie dus, maar dat neem je dan graag voor lief. Even later sta je toch wel weer te dansen of te headbangen. Het is een goede achtbaan vol wendingen en fijn, vol en ruimtelijk geproduceerd. Live-band pur sang denk ik. Ik zet ‘m hoog op mijn ’to see’-lijst in elk geval.