Motorpsycho brengt elk jaar wel een nieuwe plaat uit, maar de laatste jaren vond ik ze niet zo goed om het op vinyl aan te schaffen, iets wat ik eerdere jaren wel altijd deed. Smaken verschillen, ook bij de psychonauten. Ik hou vooral van hun proggy psych space jam gooi- en smijtwerk, het liefst in episch lange proporties, maar genoeg fans die wel van hun afgemeten melodieuze popsongs houden. Ik vind dat ze daar doorgaans net iets minder sterk in zijn. Op het vorige Motorpsycho-album stonden overigens wel wat aardige nummers, zoals het (uiteraard lange) “Neotzar (The Second Coming)”, dus zo erg is het nu ook weer niet allemaal.
The Gaia II Space Corps is dan misschien nog niet helemaal naar mijn smaak, maar het gaat wel de goede richting op voor mijn gevoel, met de nodige kracht, tempo en groove. En een stukje melodie en (een beetje) valse (samen)zang kan ik er dan altijd wel bij hebben. Het is ook wel lastiger misschien met de verschillende drummers allemaal, sinds het vertrek van Tomas Järmyr begin 2023. We zagen drummer André Vassbø (van o.a. Kanaan) nog meespelen in 2023 in Tilburg, maar Olaf Olsen leek ondertussen de meest vaste (inval)kracht, die ook op dit nieuwe album speelt. In Eindhoven laatst speelde echter Stian Lundberg op drums; je zult al dat materiaal maar even moeten instuderen voor zo’n live-gig, denk ik dan. Reine Fiske (gitaar/synths) is wel van vaste waarde voor de Noren. Hij ontbrak in Tilburg, maar was er in Eindhoven laatst weer bij en speelt ook mee op het album. The Gaia II Space Corps is overigens nog steeds wel redelijk compact, met de nodige smaakvolle instrumentale stukken, maar grotendeels met een melodieuze insteek zonder al te veel of lang freak-werk. Daarin bevalt me het gretige gitaarwerk wel van Snah (en Fiske neem ik aan) en het fijne groovy drum- en baswerk, neem het sneller grommende “Fanny Again, Or”. Het (gitaar)soleerwerk en drums op “The Great Stash Robbery” ontwikkelt zich lekker, “TSMcR” is speels jachtig, “The Oracle” heeft wat fijne diepgang en het titelnummer is melodieus geslaagd. Dan nemen we het wat flauwe “The Hornet” maar even voor lief. Of ik hier dan vinyl van ga aanschaffen weet ik nog (steeds) niet, maar het is wel weer interessant wat de band blijft maken en doen.