Geen idee waar ik DOOM GONG van kende (vermoedelijk van deze KEXP-sessie), maar het stond wel ergens in mijn achterhoofd in een lijstje. Mooie gelegenheid om de band eens live te gaan bekijken, het is hun eerste optreden in Nederland en dan gelijk maar lekker in de buurt. Er is nog wel twijfel om te gaan met dit soort temperaturen want het achterzaaltje van Merleyn is nu ook weer niet zo lekker gekoeld normaal gesproken, maar we wagen de gok. Komt dan mooi uit dat het niet enorm druk is, misschien een mannetje of honderd. Het collectief uit Louisville (Kentucky, USA) gooit extra olie op het toch al warme vuurtje en dat doen ze (zeven muzikanten) grappig genoeg allemaal met een spijkerjas aan. De fik gaat er goed in, al laat de band zich ook van een veel zachtere kant zien.
Van psychjazzloungepop tot vet dansbare funky garagedoomprogpsych, het is allemaal even briljant wat deze geschoolde jongelui hier staan te doen. Alsof het ze niks kost. Alsof ze het al vele jaren zo doen. In de snellere en funky psych-stukken doet het onherroepelijk aan King Gizzard & The Lizard Wizard denken (die ooit ook met twee drummers speelden) of Frankie and the Witch Fingers, Skyjoggers, Travo, Psychedelic Porn Crumpets of Fomies. Of neem Oh Sees, ook zo lekker met twee drummers. Het levert de nodige spektakel op, al blijft de zaal nog opvallend rustig, maar het is ook warm natuurlijk. Ik merk dat ik ook wat harder beweeg dan verstandig is, maar je moet wel! Als deze gasten op (pak ‘m beet) Sonic Whip zouden staan, gaat de hele zaal aan gort. Succes verzekerd op elk festival. Maar het is niet alleen dat machtige opzwepende uptempo werk, de band zoekt ook de melodieuze jazzy en loungy kant op (invloeden van Supersister worden genoemd) of rustigere psychpop zoals Pond of anders bands waar ik even niet op kan komen. Naast twee drummers en twee spelers op synths/electronica worden er af en toe ook twee trompetten tevoorschijn gehaald. Verrassend! Of twee gongs, wat de bandaam verklaart, al zitten er niet veel echte doom-stukken in voor mijn gevoel (hier en daar een headbang-moment, dat wel). Maar goed, de band schiet op een bijzonder gave en smakelijke manier alle kanten op, even doorraggen en dan ineens “My Favorite Things” (The Sound of Music) er ingooien. Ze doen het gewoon. Het blijft bijzonder wat voor invloeden te horen zijn. Ik denk ook nog aan White Denim (haha, ze noemen het zelf ook denim psych) of Polymoon, maar wie het beter weet mag het zeggen. En ze zijn minstens net zo goed als al die voorbeelden. Een uurtje en twintig minuten of zo en de zaal druipt nog meer van het zweet. Hoe groot gaat deze band wel niet worden? Je zou zeggen dat ze het op zijn minst verdienen net zo’n succes te worden als een King Gizzard. Na afloop is de belangstelling voor de merchandise navenant. Band to watch, dat absoluut. Gewoon geniaal goed.
