Het Nijmeegse trio van Bismut begint Matsutake gelijk maar furious (“Alienation”). Gas er op! De heren hadden het album al onder de arm mee voor het optreden op Sonic Whip dit jaar, waar ze ook live de boel overdonderend aan elkaar aan het jassen waren. Met flexibel gitaarwerk, dwingend baswerk en groovy ritmes brengen ze spannende en opwindende heavy psych/space/stoner.
Regelmatig zetten ze je op het verkeerde been door een nieuwe afslag in tempo en ritme (“Assemblage” is een gaaf voorbeeld), maar bovenal gromt het fijn met beestachtig riff en raffelwerk. Als een beest doorhalen en dan toch eventjes een mooi stukje sfeer als adempauze. Doen ze goed. Die afwisseling in sfeer is ook zo lekker op “(Potenially) Immortal” met de marcherende riffs, krauty basvibes en de fijn roffelende drummer Peter Dragt, die zichzelf lijkt uit te dagen op het album met extra proggy/jazzy spel. Op Sonic Whip spatte het plezier er al vanaf en die energie is goed en rauw vastgelegd op dit album. Veel beter krijg je dit in Nederland niet. Lokale helden, dat zijn het.