Er liggen nog genoeg interessante albums op de spreekwoordelijke stapel om nader te bestuderen en misschien te bespreken. Ik hou altijd een longlist bij van de fijnste nummers van het jaar (Beest of 2026) en daar stonden al een hoop nummers op van Harvey Rushmore & the Octopus, van het nieuwe album Mindsuckers. Dan moet ik het wel leuk vinden.
Dit blijkt al het vierde studioalbum te zijn van de band uit Zwitserland (Basel), met bandleden Massimo Tondini (gitaar, zang), Jonathan Meyer (bas), Jakob Läser (drums) en Stefan Cecere (keys/synths en gitaar). Op het album zou de meer zonnige surf-psych naar meer donkerdere psych-krautrock zijn verschoven, dus dat nemen we dan maar even aan. Het levert een mix op van garage, surf, krautrock en (neo)psych, met een zweem geluid uit de jaren 60 en hier en daar een lik country. Het doet wel wat denken aan bands als Wooden Shjips, Moon Duo, The Black Angels en The Limiñanas. Veel nummers op deze plaat ontwikkelen goed door en niet zelden levert dat een interessantere tweede helft op, waarin vooral ook instrumentaal goed wordt doorgetrokken in psychedelische effecten, fijne noisy gitaren en hallucinerende drone-achtige klanken. Dat is allemaal heel fijn, al wil het in het middenstuk van het album wel wat loom worden allemaal en is het lafjes aanzetten eerder regel dan uitzondering. De wat verveelde of lijzige zang help dan ook niet, maar nummers trekken dus soms mooi door (neem “Painting Colours”) of bloeien uiteindelijk wel open (“Moon Reject”). De band is echt op z’n best met wat meer tempo, pit en catchy ritmes of refreintjes. Op de shortlist beste nummers van het jaar staan inmiddels (opener) “Wet Rabbit” (fijne scherpe solo’s) en “Cosmic Waves” (fijne krauty doortrekker), maar ook het titelnummer “Mindsucker” is heel aardig (sneller met noisy psych) en op “Hope” kun je nog best een pogootje wagen misschien. Dat moeten we live maar eens een keer zien dan.