Deze kan eigenlijk ook niet ontbreken hier, al heb ik er nog niemand over gehoord geloof ik. En da’s gek. Het is een mooi plaatje. Ed O’Brien kennen we als gitarist van Radiohead, die in die band al wel vaker zijn gitaargeluid meer als sfeermaker inzette, bijvoorbeeld door het meer als een synthesizer te laten klinken. Je hoort die sfeer wel terug op Blue Morpho, het tweede solo-album na het debuut Earth, dat nog verscheen onder de naam EOB.
Het ontstond na een periode van depressies en onzekerheid van O’Brien en werd opgenomen tussen 2020 en 2025, vanaf corona-tijd en gedurende de pauze van Radiohead. Blue Morpho is een tropische vlinder die O’Brien tijdens zijn verblijf in Brazilië fascineerde. Het symboliseert verandering en wedergeboorte, het proces van herstel en transformatie. Nou goed, een mooi warm plaatje dus met een paar prachtnummers in de hoek van atmosferische rock en psychedelische folk, met akoestische passages en soms rijk gearrangeerd met strijkers en orkest. We horen verder Philip Selway (Radiohead) op drums, Dave Okumu op gitaar, Crispin “Spry” Robinson (percussie), Nick Ramm (keys/piano) en het Tallinn Chamber Orchestra (strijkers), met Tõnu Kõrvits (strijkarrangementen). Interessant feitje is dat het album werd opgenomen in 432 Hz in plaats van de gangbare 440 Hz stemming, omdat O’Brien vond dat dit warmer en natuurlijker klonk. Geloof ik gelijk. Het album bevat mooie gloedvolle en warme melodieën, soms met een extra lik melancholie en mooie zang (“Sweet Spot”) of twee korte ambient/drone-achtige intermezzo’s. Het eerste stuk van “Obrigado” vind ik dan nog het minste, maar het tweede gedeelte is ineens weer intrigerend mooi. Beste nummers vind ik het prachtige “Incantations” en “Blue Morpho”, en het met funky percussie doorspekte “Teachers”. Net zoals het werk van The Smile doet dit eigenlijk ook niet onder voor het betere werk van Radiohead, met een persoonlijke twist. Te mooi om te laten liggen.