Als je in een woeste bui alles van je af wilt schreeuwen (vanwege een nieuw huis met allerlei extra werk en ellende er omheen bijvoorbeeld) kun je goed bij SLIFT terecht. En ik vind dit soort psychedelische rock, space-noise en prog lekkerder dan standaard heavy schreeuw-metal. Nou goed, Jean Fossat schreeuwt nog steeds beter dan dat ie echt kan zingen en dat schijnt op Fantasia (het vierde studioalbum van de drie Franzosen) nog prominenter in de mix te zitten, maar het lucht zo lekker op, zeg maar.
Over ILION schreef ik nog dat ze best wat meer pakkende melodieën er in hadden mogen stoppen en dat is wat ze op Fantasia wel wat meer proberen. Meer songgericht en wat minder lang en chaotisch doorjammen en rammen. Iets meer lucht. Iets meer afwisseling. Maar het is nog steeds onmiskenbaar SLIFT, herkenbaar uit duizenden inmiddels, met nog steeds (ook) dat geluid van dichtgesmeerde stogfzuigerpysch en noise, massief opgebouwd, met hier en daar met wat synths/elektronica en regelmatig met een overdosis gitaareffecten om je moeder bang te maken. Het nieuwe werk beviel me goed vorig jaar op het Valkhof Festival (en dit jaar in de herhaling op Roadburn), waar sommige nummers zelfs voor het eerst live werden gespeeld. Verpletterend lekker. Zo op de plaat klinkt het wat broeierig en zijn niet alle melodieën (of songstructuren zo u wilt) even sterk, maar live klinkt alles vetter natuurlijk. De composities zijn toch wel interessant; met Fossat die zijn gitaar in alle bochten wringt, Canek Flores die zijn drums lekker afraffelt en Rémi Fossat (broer van de zanger/gitartist) die behendig aan zijn bassnaren plukt, in dienst van het totaal voor mijn gevoel. Met “Fantasia”, “Corrupted Sky”, “A Storm of Wings” en (het snellere) “The Day of Execution” beukt het lekker door, maar we horen op het laatste “Secret Mirror” ook het melodieuze synth-werk als mooie afwisseling. Een beetje meer lucht, melancholie of suspense staat ze gewoon goed. Niet alles hoeft dichtgesmeerd te worden of kapot. Hoe gefrustreerd je ook bent.