Ze heten Klek en Khn en veroveren de wereld in rap tempo. Doornroosje was nog zo naïef om ze eerst in de kleine zaal te zetten, maar het duo uit Canada (Saguenay, Québec) verkoopt kaartjes sneller uit dan Taylor Swift, dus werd het al gelijk verplaatst naar de grote zaal (1100 man), maar als die drie keer zo groot was geweest was het ook wel uitverkocht geraakt. Het is ook niet zo gek, zo’n beetje alle muziekliefhebbers die ik ken tipten Angine de Poitrine na die legendarische sessie van KEXP, waarna ze enorm viral gingen. Belangrijkste vraag die leeft op zo’n avond is of ze zo’n hype live waar kunnen maken. Het volgepakte Doornroosje houdt z’n adem in voor deze vreemde wezens met die gekke fratsen en enorm grappige buitenaardse stemmetjes, maar al snel blijkt de hype volkomen terecht. Natuurlijk is het een hele grappige gimmick, maar muzikaal is het ook fantastisch strak uitgevoerd.
De zaal loopt al snel vol vroeg op de avond. Veel bezoekers hebben kleding aan met de bekende polkadots in zwart en wit. Of wit en zwart. Vanaf het balkon (mooie plek strak vooraan) zien we iemand naar voren schuiven met zwarte dots op zijn kale hoofd. Jawel, we gaan gezellig met z’n allen kopje onder in de wondere wereld van Khn en Klek. Dan voelt voorprogramma Baby Berserk uit Amsterdam bijna aan als een wat onnodig tijdverdrijf, muzikaal gezien best anders dan de hoofdact, met hun mix van post-punk, 80’s new wave en elektronische clubmuziek. Vind ook maar eens een passende act om de boel op te warmen. Och, zangeres Lieselot Elzinga doet haar uiterste best en trekt het publiek nog wel aardig mee in haar enthousiasme. En het is nog wel onderhoudend hoor, al zorgt het breken van de snaar van de gitaar van Mano Hollestelle nog voor wat verder oponthoud, het muzikale brein en de producer achter de band, die ook drumcomputer/samples/synths bedient.
Het doek gaat dan dicht en dan is het verder wachten op het inmiddels wereldberoemde duo met die gekke kleding, grappige fratsen en retestrakke complexe maar – oh zo funky – ritmes. De fijne zotheid van Primus. Zo mathematisch complex en indrukwekkend als Zu, Ni of black midi. Noem het maar. Net zo mysterieus verkleed als BRIQUEVILLE of The Residents. Nog grappiger dan een band als Henge. Maar Angine de Poitrine is vooral een act op zichzelf, dat muzikaal indrukwekkend staat te spelen, bijna achteloos zelfs. Alsof het ze geen moeite kost. Maar ga het maar eens spelen met een trommel of koekblik op je hoofd, of een zwiepende neus. Het duo blijft prachtig in hun rol, met driehoekgebaartjes en yoga-oefeningen, die samen met het publiek worden uitgevoerd. Zelfs het drinkmomentje is onderdeel van de act, waarbij een drinkbus met slangetje parmantig door een gat bij de mond wordt geduwd. Het volgepakte publiek in de zaal kijkt nog even de gekke kat uit de boom, om zichzelf daarna volledig over te geven aan de geweldig maffe een aanstekelijke muziek en groovy ritmes. Nou is “Angor” in het begin nog niet eens hun beste zullen we maar zeggen, maar de lat ligt hoog vanavond. Dat het allemaal live zo snel en strak wordt gedaan wekt alleen maar extra bewondering, van boven is goed te zien hoe Khn de Poitrine alle pedaaltjes/effecten en loopstation(s) met zijn (wit-met-zwarte-stippen-)voet bedient. In dat eerste nummer zit een stekkertje van een pedaaltje niet goed en dan moet de roadie wel even helpen, want Khn is steeds druk in de weer. Razend knap hoe hij al die laagjes op elkaar bouwt met zijn dubbelloops gitaar/bas, met extra complexe microtonale toonladdertjes om het extra dansbaar af te maken. Klek de Poitrine zweept de boel op, drumt kneitertje strak zijn aanstekelijke ritmes en mept ook hier en daar wat spullen los van zijn drumstel. Hoe ver ze hun polkadot-gimmick wel niet doorvoeren blijkt wel uit de zwart-met-witte-stippen gekleurde drumvellen, goed vanaf het balkon te zien. Ook grappig hoe de zwarte schmink van zijn armen na een paar nummers al grotendeels is verdwenen richting zijn wit-met-zwarte-stippen gewaad. Enfin. Niet alleen gimmick dus, maar ook kneitergoede nummers in hun zelfverklaarde genre van ‘pythagoreïsch-cubistische mantra-rock’. Zo komt een van de grootste hoogtepunten (er zijn er vele) gelijk met het tweede gespeelde “Yor Zarad”, waardoor het publiek uit hun hol wordt geschoten. Wat een vet nummer is dat toch, met een stuk megavette riffs op het einde om nog even lekker op te headbangen. Van boven zie je dan de hele zaal heen en weer bewegen, wat een gaaf gezicht is. Natuurlijk ontstaat er ook wel een wilde pogo- en circle-pit midden in de zaal, met later ook wat crowdsurfers, maar verder is het nog wel beheerst allemaal, al doen we die yoga-oefeningen gedwee mee met z’n allen. Het schept dus wel een band om samen de gekte in te gaan en deze act te omarmen. De setlist van iets meer dan een uur blijft ook wel aanstekelijk, de band weet elk nummer steeds fijn op te bouwen en extra goed door te trekken. Voor aanvang had ik nog een flinke energie-dip maar dat smelt als sneeuw voor de zon en daarbij kan ik echt niet stil blijven staan. Vijf nummers in totaal van het dit jaar verschenen Vol.II en daarmee ontbreekt alleen het polka-achtige “Utzp” van die plaat geloof ik. Van het eerste Vol. 1 valt het fijne “Ababa Hotel” op, dat iets langzamer en groovy melodieus is opgezet met smakelijk jazzy gitaarspel. Opvallend anders dan de rest. Van dat eerste album, naast “Tamebsz” dan ook nog het fijne “Sherpa” als laatste in de set, waarna het doek eigenlijk te snel alweer dicht gaat. Na afloop is de reusachtige belangstelling in het café voor de merchandise begrijpelijk en gelukkig wordt de boel snel verkocht zodat we ook snel aan de beurt komen. Trots neem ik een shirt en vinyl mee naar huis. Het is allemaal niet goedkoop, maar ik gun deze band het enorm om op deze hype te cashen, want na vanavond bewijzen ze eens te meer waarom ze zo viral zijn gegaan. Wat een fantastische act!
Leuk geschreven en ik kan het alleen maar 100% met je eens zijn. Wat een avond was het!