Ik kan het eigenlijk niemand aanraden om een concert te plannen een dag na je verhuizing (nou ja, dit concert stond er al langer), maar gelukkig vind ik aan het einde van de middag toch nog weer wat energie om de verhuisdozen even achter me te laten en op reis te gaan naar dB’s in Utrecht, waar ik overigens nog nooit ben geweest. Kan goed zijn dat daar verandering in komt, want er staan best wel eens leuke en kleinere bandjes (net zoals in EKKO trouwens in Utrecht, of De Helling) en bovendien is het een leuke plek.
Geen scanners bij de ingang, maar gewoon een namenlijst, ik moest er even om glimlachen. Ja? Staat mijn naam er op? Dat is dan mooi meegenomen. Hier, een stempel. En gewoon je biertje bij de grote bar bestellen bij de ingang (veel speciaalbier) en mee de zaal in nemen. Die zaal is ook zo lekker knus. Fijn, zo’n no-nonsense podium dat doet denken aan de oudere podia (wat betreft inrichting en sfeer). De historie van dB’s gaat terug tot 1994, toen er oefenruimtes werden gebouwd aan de Jekerstraat (Lombok). Vanaf 2003 groeide het door in het CAB-complex en sinds 2024 was er de overstap naar het Werkspoorkwartier aan de Vlampijpstraat.
Aanleiding om eens te gaan is Møster!, dat ik al jaren een keer wilde zien, een Noors instrumentaal kwartet, gevormd door enkele van de meest actieve muzikanten uit de experimentele rock- en jazzscene. De band staat onder leiding van saxofonist Kjetil Møster. Andere bandleden zijn Hans Magnus Ryan (gitarist van Motorpsycho), bassist Nikolai Hængsle (Elephant9) en drummer Kenneth Kapstad (voorheen Motorpsycho en recent ook gestopt bij Spidergawd). Hun muziek is sterk beïnvloed door jazz- en rockexperimenten uit de jaren ’70, met invloeden van onder andere Fela Kuti, Black Sabbath en John Coltrane, aldus de beschrijving. Ik verzin niet alles zelf.
Support is er van klankkunstenaar Danibal uit Utrecht, een van de weinige mondharpspelers in Nederland. Hij was of is ook zanger van Dial Prisko (uit Utrecht, al lange tijd niet actief) en samen met beatboxer Ramon Kool vormt hij het duo Plunk. Hij staat hier solo met zijn mondharp of bas mondharmonica of andere geprinte plastic speeltjes of bamboe om allerlei ‘ploink’- en stemgeluiden te samplen/loopen. Het is altijd anders door improvisatie, zo vertelt hij. Het is zowel grappig als knap allemaal, en zeker geschikt om eens wat op hardere muziek te zetten misschien, zoals hij zelf ergens lijkt te suggereren. In het vrije jazz/impro-genre heel anders dan de hoofdact, maar ergens wel weer logisch.
Møster! moet ik kennen sinds 2015, toen ik even het album When You Cut Into The Present aanstipte en later haalde ik hier nog even dat album Dust Breathing (uit 2020) aan. Maar de band bestaat al sinds 2010, als ik het goed heb. Niet alle albums heb ik ook (goed) genoeg beluisterd, foei toch, en voor de nieuwe Bolts heb ik ook nog niet echt genoeg tijd gehad, maar dat komt vast nog goed. Free-jazz en psych/prog-rock denk ik vooral, al laat het zich ook omschrijven als een krachtige en hypnotiserende mix van experimentele jazzrock, free jazz, progressieve rock en doom metal. Hans Magnus Ryan (Snah) lijkt wat meer dienstbaar hier (dan in Motorpsycho) ondanks wat fijne gitaarjams van zijn kant. Hij is de rust zelve en heeft weer eens een lange baard, is weer ietsie grijzer en kaler geworden en heeft zijn lange haar in een knotje gegooid. Zijn haardracht vind ik interessant ja. Nikolai Hængsle is achteloos goed op bas, maar hier staat dan ook wel een groot portie aan ervaring op dit kleine podium. Een supergroep? Ja! Fijn ook om Kapstad weer eens te horen excelleren hier op drums, hier komt hij toch beter tot zijn recht dan in Spidergawd lijkt me, wat veel meer rechttoe rechtaan rock is. Nee, hier mag hij af en toe in de spotlights en komt steeds beter in zijn (jazzy) spel, alsof hij meer dan twee armen heeft. Wat een klasbak blijft dat toch. Kjetil Møster geeft ook regelmatig de ruimte aan de andere drie, wat denk ik ten goede komt aan de dynamiek. Ik was al bang dat alles in een iets te chaotische stijl aan elkaar zou hangen, maar de heren pakken de juiste lijnen, wat (neem ik aan) afgesproken basiselementen, en geven de ruimte aan elkaar om te excelleren. Soms samen, maar ook met meer focus op de individuele spelers. Op de beste momenten dendert de (jammende) trein heerlijk door (zoals Motorpsycho dat soms ook wel kan in hun lange en epische jam-achtige stukken) en dan mag het van mij uren duren. Volgens mij speelt de band makkelijk twee uur vol en dat verveelt eigenlijk nauwelijks. Wat een heerlijkheid!
dB’s is dus een fijn plekje voor concerten in Utrecht, wie weet kom ik er nog een keer voor bands als Kanaan (21 oktober) of Get Well Soon (16 feb 2027) als de agenda het gaat toelaten. Nou wie weet. Dat verhuizen ga ik nooit meer doen! Liever besteed ik mijn tijd aan dit soort concerten, haha.
