Een grote geelstaart is geen rare vogel dus, maar een vissoort. Het is één van de sterkste vissen van de Stille Oceaan, de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee. Ze houden zich het liefst op in het open water dichtbij grote structuren. De jonge mannen van Grote Geelstaart voelen zich ook wel als vissen in het open water en houden zich het liefst op op het podium. Alsof het ze geen moeite kost om dit soort geniale dingen uit hum mouw te schudden op deze leeftijd. Bij aanvang horen we – zo lijkt het – geluiden uit de zee, of misschien is het een maalstroom, de titel ook van een van de nummers van de nieuwe EP Wij Zinken. Vast niet toevallig allemaal, want de band doet Nijmegen aan met deze nieuwe plaat onder de arm.
Ze komen uit Zeeland (uit het dorp Kapelle, waar vier van de vijf leden vandaan komen, deels familie, en de zanger/gitarist Luuk Bosma komt uit Zierikzee), een provincie die je makkelijk met water en vissen kunt associeren. Wat daar dan in het water zit weet ik niet, maar wat is het razendknap wat ze doen. Hun muziek combineert noiserock, mathrock, psychedelische rock, post-punk, avant-garde en progressieve rock tot een verrassend coherent geheel. Hoe geef je chaos een spannende groove? Hoe hard kun je wel niet dansen op complexere maatsoorten? Alles is in balans. Waar halen ze dat toch vandaan? Zelf noemde ik al eens Mr. Bungle, Zu, Ni, De Raggende Manne en Drs. P en donder dat allemaal door elkaar. Of neem black midi, battles en King Gizzard. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? Wat heerlijk om een nieuwe generatie dit te zien doen. Vanavond in Merleyn lijkt het wat ruiger en onversneden dan eerdere optredens, ondanks de nog steeds strakke witte overhemden en stropdassen. Alsof ze de mouwen extra opstropen. Wars van conventies. Begrijp me goed, het is nog achterlijk strak gespeeld allemaal (ik zie ze nu voor de vierde keer), maar ze lijken een extra dosis rauwe wildheid te hebben gevonden. De (uitverkochte) zaal juicht na afloop van elk nummer en in mijn beleving staan veel mensen met open bek te kijken. Het voelt vanavond meer metal ineens, dat ergens net zo goed zou passen bij een The Dillinger Escape Plan. Wat een energie! Soms met dubbele drums dus of met sax voor de extra energiestoot, alsof ze regelmatig de boost-knop indrukken. Het fijne geluid van de synths (Danny Rottier) zit goed in de mix en drummer Finley Nijsse klinkt strakker en losser dan ooit. Ergens ontwaar ik wat thrash (verklaar me rustig voor gek) en staccato riffs die me doen denken aan Metallica (“One”) en even verderop Opeth (“Deliverence”), maar voor je het weet schieten ze alweer een andere kant op. Een uurtje intensieve Geelstaart is een massage voor je ziel, het bevrijdt je van alles. We verdrinken met z’n allen in een geniaal kolkende maalstroom en de bandleden druipen af met Henk Wijngaard’s “Met de Vlam in de Pijp” op de achtergrond, hun ‘drop the mic’ moment. De zaal joelt. Waanzinnig.
