Er zit ook voor mij wel een grens aan neurotische jazz, maar sommige bands kunnen het bijna zo gek maken als ze willen. Møster! maakt het in elk geval niet zo enorm ingewikkeld dat het helemaal als los zand aan elkaar hangt, maar je hebt dan ook wel te maken met een club door de wol geverfde muzikanten die intens coherent samenspelen, dat hoor je er echt wel aan aan af. Op Bolts horen we Møster! in vorm, met de uitstraling van een live-optreden (zoals laatst in Utrecht). Ergens begreep ik dat het vorige Springs meer geboetseerd werd in de studio, Bolts is meer een rauwe, compromisloze live-registratie.

Terug naar het begin: saxofonist Kjetil Møster bundelde rond 2013 de krachten met Nikolai (Hængsle) Eilertsen (bas, Elephant9), Kenneth Kapstad (drums, ex-Motorpsycho, ex-Spidergawd) en Hans Magnus “Snah” Ryan (gitaar, Motorpsycho). Een soort supergroep uit Noorwegen dus, die er plezier in heeft een mix te maken van elektrische jazz, psychedelische rock en vrije improvisatie. Althans het lijkt er op dat dit een soort uit de hand gelopen hobby is, met meneer Møster aan het roer. Op “Desert Ride” pakken de heren elkaar vast om elkaar dan los te laten, te jammen, te excelleren. Drums, gitaar en bas lijken en andere kant op te gaan, maar uiteindelijk komt het weer knap samen, ze verliezen elkaar niet uit het oog. Lekker freejazz drumwerk toch weer van Kapstad, met schijnbaar gemak. Hoeveel armen heeft hij toch? Een lekker jachtig en fijn chaotisch begin van het album, waarna het rustige “Small Bubbles of Light” sluipt, maar niet bijt. Een beetje ingetogen behang-materiaal. “Not a Signal But a Door” is ook geen opzienbarend intermezzo, Møster klinkt beter in de overdrive-stand. Op “Rippling Circles” is de sax van Kjetil Møster prominent, als een losgeslagen ballon uiteindelijk. Wat stuurloos, maar wel op een samenhangend bedje van de rest. Het wordt een wilde achtervolging, richting het einde steeds een stukje neurotischer en chaotischer, maar ik kan het goed hebben. “Bearlings” als laatste bouwt wat langzaam en wat treiterend op voor mijn gevoel, het lijkt alsof een lange intro overgaat in een lang outro. In dat laatste stuk hoor je steeds langer uitgerekte gitaar- of sax-drones, en dat is best fijn om je in onder te laten dompelen, al mis je ergens een tempoversnelling of even een duidelijke riff of break. Maar dan pakken ze rond 8:10 ineens weer de drum en bas erbij en dat levert wel even een momentje op, om vervolgens weer droney/noisy door te gaan. Grotendeels pakt Bolts inderdaad de energie van een live-optreden en dat is bij vlagen heerlijk opwindend. En lekker neurotisch.