Gezien: Temple Fang, Doornroosje, Nijmegen

We mogen best blij zijn dat we weer regelmatig naar concerten kunnen gaan, ondanks de beperkingen die er nog steeds zijn. Het begint zelfs al weer normaal te voelen om regelmatig een concertje te kunnen pakken, al is het besef er ook hoe fijn het is dat het weer kan. Dat geldt zeker ook voor Temple Fang zelf, dat eindelijk weer eens kon optreden na twee uitgestelde shows, die werden gecombineerd tot een mooi avondje in de grote zaal in Doornroosje, afgelopen vrijdag.

Lees verder “Gezien: Temple Fang, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Spinvis, Openluchttheater de Goffert, Nijmegen

Laatste uit de reeks ‘Roosje Live in het Park’ georganiseerd door Doornroosje in het Openluchttheater de Goffert deze zomer is Spinvis. Een mooie afsluiting van de zomer en tevens mijn vakantie, want aan alles komt een einde. You love it or hate it, lijkt het wel eens bij deze band, maar ik hou gewoon van de poëtische en fijn verwarrende teksten (normaal luister ik nooit naar teksten) en de fijne liedjes. Niet zelden raak ik nog meer onder de indruk van Spinvis als ik de hele band er live bij zie en hoor. Zo is de beleving het ook beste, zo beaamt ook zanger/gitarist Erik de Jong vandaag. Hij vindt het daarom ook fijn dat we allemaal zijn teruggekomen, zo zegt hij toepasselijk vlak voor “Kom Terug”. Dit is leuker dan het staren op zo’n klein schermpje. Al heeft het ook zo zijn voordelen, bijvoorbeeld bij het thuis vergaderen in de onderbroek, waarna “Dat is het voordeel van video” wordt gestart.

Lees verder “Gezien: Spinvis, Openluchttheater de Goffert, Nijmegen”

Gezien: Monomyth, Doornroosje, Nijmegen

Je kunt het natuurlijk een kwakkelzomer noemen. Regelmatig nat en wisselvallig, maar ook de grote festivals ontbreken, waardoor we het moeten doen met het concert-aanbod naar de mogelijkheden die er nu zijn. Zoals eerder gezegd doet Doornroosje dat goed. Normaal ligt het clubcircuit aardig stil in de zomer, nu organiseerde Doornroosje een reeks concerten in het Openluchttheater de Goffert onder de noemer ‘Roosje Live in het Park’ en in de eigen poptempel bij het station, al dan niet met anderhalvemetermaatregelen. Inmiddels is alles met ‘testen voor toegang’ met vaste zitplaatsen en maximaal tweederde van de reguliere capaciteit. Geen festivals dus. Bijzonder dat er wel festivals doorgingen in andere landen, neem het Belgische Alcatraz bijvoorbeeld, maar met dank aan Doornroosje viel de zomer voor ondergetekende niet helemaal in het water.

Lees verder “Gezien: Monomyth, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Amenra, Openluchttheater de Goffert, Nijmegen

De duisternis viel in het Openluchttheater de Goffert. Zachtjes bleef het doorregenen en de kikkers uit de vijver onder en langs het podium brulden hard mee met Colin H van Eeckhout. Een mistroostige maar perfecte setting voor het Vlaamse vijftal van Amenra, dat hier alle demonen van zich af sloeg met hun bekende post- en doommetal. Intens en verschroeiend, met donkere en diepe emotie.

Lees verder “Gezien: Amenra, Openluchttheater de Goffert, Nijmegen”

Gezien: Atlanta, Doornroosje, Nijmegen

Het algemene gevoel in Nederland afgelopen zaterdag was toch wel: ‘Het kan weer!’. Het blijft een beetje vreemd en onwennig, zeker omdat dat verdomde virus natuurlijk nog niet helemaal weg is en (weer) in toenemende mate in andere verschijningsvormen op komt zetten in verschillende landen. Maar dan toch. Het is de dag dat de mondkapjes op de meeste plekken af mogen en we met ‘testen voor toegang’ weer eens de nachtclubs in mogen en de kroegen hun bier weer rijkelijk mogen laten vloeien. Veel mensen hebben het gemist en ja, ik heb dat ook wel gemist natuurlijk. Maar vooral live-muziek dan. Nu ging ik ook wel erg vaak naar festivals en concerten en had ik het gevoel dat zo’n gedwongen sabbatical ook wel weer even rustgevend kan werken op je gemoedstoestand, maar inmiddels was ik er ook wel echt weer aan toe. De laatste keer was op 6 maart 2020 bij Patrick Watson in Utrecht, voor mijn gevoel een eeuwigheid geleden. Natuurlijk waren er tussendoor wel corona-proof concerten geweest, maar veel vond ik niet zo interessant of waren echt niet in de buurt. Geplande concerten eind vorig jaar en begin dit jaar gingen ook nog eens niet door vanwege nieuwe lockdowns. Zo ook deze van Atlanta. Een beetje onwennig, maar toch ook vertrouwd gingen we na zoveel tijd eindelijk weer eens echt naar een optreden en dat smaakte natuurlijk gelijk naar meer…

Lees verder “Gezien: Atlanta, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Patrick Watson, TivoliVredenburg, Utrecht

DSC08628-200Dus. 2020 wordt een heel gek jaar. Door omstandigheden had ik al wat concerten moeten afzeggen en sommigen had ik bewust overgeslagen. Niet dat dat erg is overigens. Concerten bezoeken is een flinke hobby, maar er zijn ook andere dingen belangrijk in je leven. Opvallend eigenlijk dat ik het niet heel erg vind dit jaar om niet alle interessante optredens af te lopen, hier en daar heb ik zelfs het e.e.a. bewust laten schieten. Ondertussen is het land in de ban van het virus en zijn er al flink wat concerten geannuleerd en daar leg ik me ook vrij eenvoudig bij neer moet ik zeggen. Het is gewoon nodig en verstandig. Ongetwijfeld gaat het allemaal nog langer duren en zitten we misschien wel tot aan de zomer zonder concerten. Op de maandagavond – inmiddels bijna een week geleden – pikken we nog wel even Patrick Watson mee, in de grote zaal van TivoliVredenburg.
Lees verder “Gezien: Patrick Watson, TivoliVredenburg, Utrecht”

Gezien: Elephant Stone, Merleyn, Nijmegen

DSC08481-200Een weekje terug, het eerste concert van het jaar. Van het nieuwe decennium. Werd tijd. Nog steeds is het zo dat je met een Merleyn-pas in de hand makkelijker een kaartje op de kop tikt, maar Elephant Stone was me ook al eerder bevallen op het Eindhoven Psych Lab 2014, de eerste editie van het festival in Eindhoven, dat tegenwoordig niet meer bestaat, min of meer vervangen door Fuzz Club, maar dat terzijde. Alhoewel, het nieuwe album van de band uit Canada zal op het gelijknamige label uit Londen verschijnen en “Hollow” gaan heten. Op Spotify staan al een paar nummers overigens, maar volgens de zanger kun je het nieuwe album al in het café na afloop kopen.
Lees verder “Gezien: Elephant Stone, Merleyn, Nijmegen”

Gezien: MONO, Doornroosje, Nijmegen

DSC01262-smallWaarschijnlijk is het voor mij het laatste concert in een lekker vol jaar 2019. Het is gelijk ook een band die al langer op mijn bucketlist stond, maar tot nu toe altijd had gemist op de een of andere manier. Om de schade maar eens in te halen zie ik ze dit jaar drie keer. De Japanners stonden wel vaker op de Nederlandse planken, maar blijkbaar had ik eerder de moeite nog niet genomen om er een eindje voor te reizen. De post-rock veteranen, ze bestaan dit jaar 20 jaar, zitten een beetje in de hoek van bands als Mogwai, Explosions in the Sky en Godspeed You! Black Emperor. Nu heeft MONO wel de neiging om het soms wat dik aan te zetten met violen en bloemetjes tot een wat overdreven emotie met dikke tranentrekkerij (zoals ik hier schreef) en dat hield me misschien wat tegen om er eens een eindje voor te reizen. Maar uiteraard kunnen ze wel een flink potje harde sonische uitspattingen creëren en dat klinkt live best vet. Die eerste keer MONO live kwam er uiteindelijk op Roadburn dit jaar. Ik was er toch, dat scheelt ook. Dat was toch wel mooi en soms indrukwekkend bij elkaar. Daar speelden ze integraal Hymn To The Immortal Wind (10 jaar oud album), mooi aangevuld op het grote 013-podium door het Jo Quail Quartet (op violen en cello). Bonus vanavond in ‘mijn eigen’ Doornroosje is diezelfde Jo Quail als voorprogramma. Zo zie je ze nooit, zo spelen ze om de spreekwoordelijke hoek. Kaartje snel in de pocket dus.
Lees verder “Gezien: MONO, Doornroosje, Nijmegen”