Gezien: Monomyth, Doornroosje, Nijmegen

dsc07546De vrijdagavond is sowieso al een fijne avond om het weekend mee te beginnen. Doornroosje maakte het wel heel bont door dan gelijk maar even drie concerten te organiseren die ik allemaal wel zou willen zien. Je kan ook bijna te goed worden zou je zeggen, niet voor niets staat het Nijmeegse poppodium weer prominent in het lijstje IJzeren Podiumdieren in 2016 (vorig jaar won het de prijs voor beste podium). Het Amsterdamse Bauer staat vanavond laat in popcafé Merleyn. Berend Dubbe speelde o.a. in Bettie Serveert, en bracht na lange tijd zijn vierde album uit dit jaar. Wat zoet maar prachtig, ik zou het nog wat vaker op moet zetten ook. In de grote zaal neo-klassiek pianist Jóhann Jóhannsson, die zijn muziek verder aanvult met ambient, avant-garde en elektronica. De IJslandse componist leek me wel aardig. In de hoek van Nils Frahm, Hauschka, Ólafur Arnalds en Max Richter, aldus Doornroosje. Maar dan weer anders. En toch. Ik ging naar het paarse zaaltje ernaast. Omdat ik het nu eenmaal een van de beste bands van Nederland vind, en dat wil ik niet missen ‘in eigen huis’. Monomyth dus, het kwintet uit Den Haag dat de meest lekkere genres aan elkaar knoopt in goddelijk lange composities om helemaal op weg te trippen. ‘Ze slepen je mee in een spacey trip buiten de ozonlaag met hun stonerrock, drones, spacerock, krautrock, electronica en psychedelica’, aldus de site van Doornroosje. En zo is het.
Lees verder “Gezien: Monomyth, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Opeth, 013, Tilburg

dsc07516Opeth zien is een jaarlijkse routine, de Zweden komen elk jaar wel een keer langs en aangezien het zo’n beetje m’n favoriete band is dan zorg ik wel dat ik daar bij ben. Vorig jaar was er een speciale jubileumshow ter ere van hun 25-jarig bestaan in TivoliVredenburg. Een jaar eerder was de band al groot genoeg om de HMH te vullen. Verder waren er afgelopen jaren nog optredens op festivals als RoadburnFortaRock en Distortion in Eindhoven.
Lees verder “Gezien: Opeth, 013, Tilburg”

Gezien: Killing Joke, TivoliVredenburg, Utrecht

dsc07301Soms moet dat gewoon. Zo’n band uit het verleden zien. Je kennis bijspijkeren. Want wat weet ik nu echt van de Engelse band Killing Joke? Wat dat betreft wordt dit dan ook een matig stukje van iemand zonder voorkennis. Je kan beter het prima verslag van OOR lezen. Nee, natuurlijk ken ik “Love Like Blood” wel van het succesalbum Night Time uit 1985, maar heel veel verder kom ik niet. Ja, ik weet wel dat het jaren-tachtig muziek is. Post-punk. Zoiets. En een relatief grote naam op mijn lijstje bands die ik ooit nog wel zou willen zien. En dan moesten we dat ook maar eens een keer doen. Ook al is het een uurtje treinen.
Lees verder “Gezien: Killing Joke, TivoliVredenburg, Utrecht”

Gezien: Level 42, Doornroosje, Nijmegen

dsc07232Natuurlijk is het een gimmick om na een jaartje of 25 nog eens een keer naar Level 42 te gaan. Een guilty pleasure. Jawel, in die tijd was ik een puber met top 40-smaak en was bassist Mark King een van mijn helden. Sterker nog, was het niet in 1988 of zo dat ik mijn eerste serieuze concert zag van Level 42 in de Rijnhal in Arnhem? Of was dat (och jee) Michael Jackson in de Kuip, met Kim Wilde in het voorprogramma? Het maakt niet uit. We hebben allemaal onze jeugdzonden, en ach, als die helden van vroeger op vijf minuten fietsafstand spelen… Waarom niet? Eens kijken wat ze nog kunnen.
Lees verder “Gezien: Level 42, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Agnes Obel, Johanneskirche, New Fall festival, Düsseldorf, Duitsland

dsc07188-smallDe Deense zangeres/pianiste Agnes Obel zag ik voor het eerst in 2011 in de Stevenskerk in Nijmegen, tijdens de Vierdaagsefeesten een vaste plek voor bijzondere concerten op een mooie locatie. Het staat ook wel garant voor een stil en aandachtig publiek, al was het publiek op festivals (2011 op Lowlands en 2012 op Rock Werchter) ook behoorlijk stil en respectvol. Bijzonder knap dat zo’n artieste festivalpubliek kan temmen met softe muziek. Inmiddels is het 2016 en is er net een nieuw album uit. Nog voordat we maar een noot van het nieuwe album hadden gehoord, kochten we toch maar een kaartje. We hadden haar immers al een tijdje niet meer live meer mogen aanschouwen. En dit keer toevallig weer in een kerk: de Johanneskirche in Düsseldorf.
Lees verder “Gezien: Agnes Obel, Johanneskirche, New Fall festival, Düsseldorf, Duitsland”

Gezien: White Denim, Doornroosje, Nijmegen

dsc07155Wat zit er toch in dat rozenwater van Doornroosje? In het najaar lijk ik altijd een strippenkaart aan optredens af te moeten werken. Gaat vanzelf. Ongetwijfeld boekt het poppodium in het najaar gewoon de lekkerste bands van het afgelopen festivaljaar. Maar uiteraard hengelen ze ook regelmatig uitstekend nieuw en oud talent naar binnen. Misschien dat bands graag touren in het najaar. Wat vet kweken voor de winter. Ik vind het niet erg. En ik vind het ook niet erg als White Denim weer eens een keer terugkomt na een eerder optreden in 2012 in het oude pand, en in 2013 op het Valkhof Festival. Bij dat laatste optreden werd er nog echt de stekker uitgetrokken in mijn herinnering, midden in een magnifieke jam van de band. Tijd op. Geen vergunning voor verlenging. De revanche vanavond in Doornroosje.
Lees verder “Gezien: White Denim, Doornroosje, Nijmegen”