Gezien: Roadburn 2018 – donderdag

DSC01953Het is de donderdag van Roadburn 2018. Tilburg voelt vertrouwd. Relaxed. Onze fijne B&B ligt er weer heerlijk bij op ca. 25 minuutjes (rustig) lopen. Spullen droppen en gelijk genieten. En wat is het fantastisch weer; de vroege zomer is net op tijd begonnen en pas op zondag spotten we een spatje regen. Het is vier dagen rondlopen in de korte broek. En dat was zeker niet mogelijk de afgelopen twee jaar. Café Bakker in het straatje om de hoek bij 013 is weer de vaste plek voor de eerste speciaalbiertjes van de dag en die smaken extra lekker op temperatuur. 013 en omgeving is voor vier dagen weer het mekka van de (vooral) mannen-met-zwarte-kleren-en-lange-baarden-en-tattoos. Hoe harder en bozer de muziek, hoe aardiger de bezoekers zijn denk ik wel eens, al scheelt het dat veel festivalgangers de weg naar de coffeeshops ook wel weten te vinden misschien. Wat dat betreft is de sfeer fijn mellow. En de muziek lomp. Doom/stoner/black/psych- of avant-garde metal bijvoorbeeld. Maar ook wel postrock, dark-folk, duistere ambient, prog-jazz of zelfs elektronische muziek. Waar de hippe festivals voor jongeren steeds meer naar hiphop/dance/electronica/pop verschuiven, vinden we hier nog de heilige verering van mighty gitaar(riff). En lange nummers. Hele lange nummers. We zien dit jaar een set van 70 minuten en een set van 85 minuten. Met slechts een nummer. We krijgen ultralange gitaarjams voorgeschoteld, zonder dat het gaat vervelen. Er is verbroedering tussen publiek en bands. Tussen vrienden en oude bekenden. Er zijn nieuwe ontmoetingen. En er is een uiterst internationaal publiek. Zo’n 70% van alle bezoekers komt van buiten onze landsgrenzen (uit 60 verschillende landen zoals Australie, China, Chili, Singapore) en dat valt vooral op als je voor het podium staat. Zo lang ben ik nu ook weer niet, maar tussen al die kleine zuiderlingen heb ik een extra voordeel, al voel je je dan ook wel eens bezwaard als je wat verder vooraan wil staan. En dat wil je soms wel, want op Roadburn staat het neusje van de zalm op dit gebied. Je vindt er bijna geen slechte bands. Iets van 90% van de meer dan 100 bands kende ik in eerste instantie helemaal niet, maar je weet dat het vaak goed is. Het is meer zoeken op je gewenste genre en dan helpt goed inluisteren natuurlijk ook wel. Ik kom er nu voor het vijfde jaar en ook dit keer moet ik na afloop bekennen dat het toch wel mooiste festival van het jaar is. Het voelt weer als thuiskomen. Ook al heb ik geen lange baard.
Lees verder “Gezien: Roadburn 2018 – donderdag”

Gezien: Motorpsycho, Tilburg/Zwolle

DSC01247Het is gelukkig elk jaar raak met het Noorse Motorpsycho. Nieuw materiaal, en altijd wel een nieuwe tour, waarbij ze Nederland nooit overslaan. Ik probeer het kort te houden dit keer, want ik heb al veel over ze geschreven. Bovendien heb ik het gewoon druk met van alles. Dat was ook een van de redenen dat ik wat vermoeid naar 013 in Tilburg ging voor het optreden van de band in de kleine zaal. Normaal komt een concert van Motorpsycho wel in mijn lijstje van beste drie concerten van het jaar, maar die eerste avond heb ik er moeite mee. Een aantal nummers voelen wat te lang en zelfs soms een tikkeltje saai, er wordt te hard geluld om me heen, en waar ik sta is het propje druk. En het geluid bevalt me daar ook al niet helemaal. En ik ben gewoon niet zo in de stemming dus. Nu leg ik de lat ook wel erg hoog, maar dat ik mijn draai niet kan vinden bij de heren had ik nog niet meegemaakt. Dat lag grotendeels ook aan mezelf dus, maar gelukkig won ik kaartjes via festivalinfo.nl en mocht een dag later op herhaling gaan naar Hedon, Zwolle. Hoe was die revanche in Zwolle? En was dat optreden in 013 toch bijzonder?
Lees verder “Gezien: Motorpsycho, Tilburg/Zwolle”

Gezien: Primus, 013, Tilburg

DSC08802-smallHet is een luxeprobleem, maar sommige bands moet je maar niet te veel zien. Uiteraard zijn er genoeg uitzonderingen (van Motorpyscho kan ik nooit genoeg krijgen bijvoorbeeld), maar wat ik me bedacht tijdens het concert van Primus in 013 is dat het toch meestal anders voelt om een band voor het eerst of na lange tijd te zien. Dat klinkt als een open deur, maar ik heb dat zeker niet bij alle bands. Primus was lang niet in Europa geweest, dus het optreden in Paradiso en de Effenaar in 2011 was enorm bijzonder. Ik had de band sinds 1997 niet meer gezien en toen was ik ook nog niet zo’n concertganger. Inmiddels lijkt Les Claypool Europa weer te omarmen en komt hij er weer regelmatig. Met band. Inmiddels is het dus 2017, en de laatste keer Primus kijken was in 2012 in het Klokgebouw in Eindhoven. Het optreden met de Oompa Loompa-nummers in TivoliVredenburg in 2015 had ik maar overgeslagen, want ik vond die plaat behoorlijk aan de flauwe kant. Dus tja. Primus. Helden van vroeger. Laten we toch maar weer eens gaan. Maar was het nog wat dan? Primus sucks? Maar echt?
Lees verder “Gezien: Primus, 013, Tilburg”

Gezien: Opeth, 013, Tilburg

dsc07516Opeth zien is een jaarlijkse routine, de Zweden komen elk jaar wel een keer langs en aangezien het zo’n beetje m’n favoriete band is dan zorg ik wel dat ik daar bij ben. Vorig jaar was er een speciale jubileumshow ter ere van hun 25-jarig bestaan in TivoliVredenburg. Een jaar eerder was de band al groot genoeg om de HMH te vullen. Verder waren er afgelopen jaren nog optredens op festivals als RoadburnFortaRock en Distortion in Eindhoven.
Lees verder “Gezien: Opeth, 013, Tilburg”

Gezien: Roadburn 2016 – donderdag

DSC06524Het lijkt al weer zo lang geleden, de 21e editie van het Roadburn-festival, wederom in Tilburg. Wederom in en rondom 013. En ook weer vier dagen lang, als we de Afterburner op zondag meetellen. Het voelt weer als een voorrecht om voor de derde keer rond te lopen op zo’n beetje het meest relaxte festival dat ik ken. Relaxed qua organisatie, voorzieningen, en bezoekers, hoe ruig ze er ook uitzien meestal.
Lees verder “Gezien: Roadburn 2016 – donderdag”

Gezien: Steven Wilson, 013, Tilburg

DSC06109Tja. Wat moet ik dan nog over Steven Wilson vertellen? Vorig jaar zag ik ‘m nog in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht, in 2013 deed hij mijn eigen Nijmegen aan in concertgebouw De Vereeniging en daarvoor zag ik ‘m ook al eens in 013. En daar zag ik ‘m ook met Porcupine Tree trouwens (in 2008 dacht ik) waarvan opnames werden gemaakt die later op DVD/blu-Ray verschenen. Briljant. Mijn adoratie voor Wilson (en destijds Porcupine Tree dus) ontstond vooral rond Fear of a Blank Planet uit 2007, maar er is weinig meer vernomen van de groep na het album The Incident uit 2009 (grotendeels ook niet het meest spannende album van Wilson en co. vind ik) plus aanvullende tour. Is dat erg? Dat is inmiddels de vraag ja. Wilson is terug in 013 in Tilburg vanavond (nou ja, vorige week woensdag dan, ik ben niet meer de snelste) als soloartiest. Maar wel weer, zoals altijd, met fantastische muzikanten om zich heen.
Lees verder “Gezien: Steven Wilson, 013, Tilburg”

Gezien: Mastodon, 013, Tilburg

En toen kwam er toch nog zoiets als een horror winter. Nou ja. Laten we niet overdrijven. Een aardige sneeuwbui dreef vrijdag over Nederland en er ontstond gelijk een groot verkeersinfarct in een groot deel van het land en uiteraard was het spoornet ook volledig de kluts kwijt. Dus daar zit je dan in Nijmegen, kijken of je die avond überhaupt wel in Tilburg kan geraken. Pas tegen zevenen werd het duidelijk dat de files langzamerhand aan het oplossen waren op mijn route en waagde ik toch maar de tocht naar Tilburg waar Mastodon in 013 zou gaan optreden. Zo tegen half negen loop ik dan 013 binnen, na een – toch nog – verrassend rustige en soepele reis….
Lees verder “Gezien: Mastodon, 013, Tilburg”