Gezien: A Place to Bury Strangers, Doornroosje, Nijmegen

DSC02548Het is nogal een WTF-vertoning dat duo van Buck Gooter in het voorprogramma. En dat bedoel ik niet direct positief. Op rechts staat een wat oudere ridderkoning met bierbuik en gat in z’n shirt met een maliënkolder om zijn hoofd en een glanzende grote akoestisch/elektrisch gitaar om zijn nek. De ander beweegt als een maniak over het podium en wisselt schreeuwzang af met elektronische drums(pads) en heeft voor wat voor reden dan ook een ketting met belletjes om zijn nek. Billy Brett en Terry Turtle maken er een beetje simpele, rauwe en wat lelijke vertoning van eigenlijk. De liedjes lijken een noise/punk-achtige aanklacht tegen weet-ik-veel en het gitaarspel is matig (dit zou ik ook nog wel kunnen die paar akkoorden denk ik nog). Het is vooral aan de inzet van de knaap op links (een doodgewone aardige jongen lijkt me achteraf bij de merchendise) te danken dat hij met de gekke capriolen en tong uit de bek nog voor wat vermaak zorgt.
Lees verder “Gezien: A Place to Bury Strangers, Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: A Place To Bury Strangers, Doornroosje, Nijmegen

Doornroosje was vrijdagavond weer eens een fijne plek om het begin van het weekend te vieren. A Place To Bury Strangers uit New York was op bezoek. Noise rock, post-punk. Dark wave. Cold wave. Shoegaze.  Of gewoon een hele harde indierock band. Verzin het maar. Pop/rock met een stevige muur aan gitaargeweld. Denk aan The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine. Met een vleugje Sonic Youth. Geen eenvoudige kost, maar imponerend. Zeker voor je trommelvliezen.
Lees verder “Gezien: A Place To Bury Strangers, Doornroosje, Nijmegen”