Opeth op Bospop

Mijn Zweedse helden van Opeth staan weer eens op een Nederlands festival dit jaar. Op zondag 8 juli, de tweede dag van het festival, staat de band op Bospop in Weert. In het verleden bezocht de band wel eerder festivals in Nederland (naast een aantal losse concerten). In 2008 stonden ze ook al eens op Bospop, in 2010 was Paaspop (Schijndel) aan de beurt, in 2009 op de Zwarte Cross en in 2006 en 2009 was de band present op Lowlands. De band stond ook wel op metal festivals, zoals in 2001 op Wâldrock, 2002 op Dynamo Open Air en in 2003 en 2008 op Fields of Rock.
Lees verder “Opeth op Bospop”

De 50 beste concerten van 2011

Mooi jaartje met records. Dit jaar heb ik meer concerten dan ooit bezocht in mijn (relatief late) carrière als liefhebber van (doorgaans alternatieve) live muziek. Een record van 31 concerten, waarvan 13 in Doornroosje in Nijmegen, en 7 festivals (21 dagen). In totaal was ik dus op 52 dagen van het jaar bezig met het bekijken van een of meer bandjes. Dan zou je kunnen zeggen dat de hobby uitgegroeid is tot een serieuze bezigheid. Vorig jaar had ik ook al een top 40 van beste concerten, dit jaar moet ik daar ook maar eens overheen met een top 50. Ik overdrijf? Ja, best wel. Echt spannend is het dan niet als je elk jaar naar je favoriete bands gaat, mits ze dan ook een beetje in de buurt optreden.
Lees verder “De 50 beste concerten van 2011”

Gezien: Opeth, 013, Tilburg

Opeth is al vele jaren mijn favoriete band als ik last.fm mag geloven. De band maakte in 21 jaar tien albums – waarvan vele meesterwerkjes – en groeide uit tot een van de betere acts in de hoek van de progressieve (death) metal. Zo niet de beste act op deze aardkloot wat mij betreft. Opeth weet diverse invloeden smaakvol te combineren en dat zorgt  zodoende voor de juiste afwisseling tussen woeste metal en mooi gitaarspel, zonder al te voorspelbaar te worden. Zanger/gitarist Mikael Åkerfeldt staat bekend om zijn grunts en cleane zang, vaak in hetzelfde nummer, en allebei dan ook echt goed uitgevoerd. Dat Opeth meer dan alleen woeste metal kan maken kennen we wel van de verschillende albums waarop ook regelmatig wat subtielere klanken te horen zijn, zoals het volledig rustige – en prachtige – Damnation. Voor het laatste album Heritage gooide de band het roer nog een beetje verder om. Muziek maak je het beste met je hart en daarom kan ik het alleen maar waarderen dat ze hun passie achterna gingen. Van de verschillende bandleden is het wel bekend, met name de zanger/gitarist, dat ze een voorliefde hebben voor bijvoorbeeld progrockbands uit de jaren zeventig (naast metal uit de jaren zeventig en tachtig). De nieuwe plaat herbergt daarom vooral rock die doet denken aan die jaren zeventig. Zonder grunts, met weinig distortion op de gitaren en subtiel gitaarspel. En de band kan het eigenlijk ook niet schelen. Als je dit niet begrijpt, begrijp je Opeth niet. Het was de plaat die ze wilden maken, geen plaat om alleen metalfans te plezieren. Deze tour van Opeth is er dan ook een in dezelfde lijn van het album: zonder de diepe grunts van Mikael, zonder de overdonderende lawaaimuur van gitaren en blastbeats. Opeth laat zich vanavond in 013 van zijn meest kwetsbare kant zien.
Lees verder “Gezien: Opeth, 013, Tilburg”

Dat is het voordeel van video: Opeth – The Devil’s Orchard

Oh ja, die hadden we ook nog. Opeth had met Heritage een lekker jaren 70 plaatje uitgebracht (sommige deathmetal fans in grote vertwijfeling achterlatend). Zonder grunts dus, of blastbeats, of keiharde metalen. Inmiddels is “The Devil’s Orchard” van dat album op video uit, geregisseerd door Phil Mucci. Geheel in de verwachting is het een aardig psychedelisch werkje geworden, alsof het direct uit de jaren zeventig is opgegraven. Grappig is toch ook de cover die op YouTube te vinden is. Een soort Beavis and Butt-head parodie. Zie beide video’s hieronder.
Lees verder “Dat is het voordeel van video: Opeth – The Devil’s Orchard”

Geluisterd: Opeth – Heritage

Mikael Åkerfeldt was al begonnen met het tiende album van de Zweedse band Opeth toen hij erachter kwam dat hij eigenlijk geen zin had om weer een metalalbum te maken. Met een druk op de knop gooide hij een (nieuw) nummer op zijn computer weg en ging hij aan de slag met het maken van een album geïnspireerd op progrock bands uit de jaren zeventig. Een gedurfde keuze. Geen grunts, geen (of weinig) distortion op de gitaar, en al helemaal geen death metal. Ik geef hem groot gelijk, muziek maak je niet alleen voor je fans. Om het beste uit jezelf te halen moet je intrinsiek gemotiveerd blijven.
Lees verder “Geluisterd: Opeth – Heritage”

Luister: nieuw nummer Opeth

Website Stereogum had vorige week de premiere om het eerste nummer van het nieuwe album van de Zweedse groep Opeth te mogen laten horen. “The Devil’s Orchard” is de eerste single van “Heritage”, het tiende album van de band dat op 20 september uit zal komen (en een dag eerder internationaal) via Roadrunner Records. Luister het nieuwe nummer op de site van Stereogum. En ja, het klinkt wat anders dan de progressieve death metal die we van de band zijn gewend, al waren er al wel wat kleine aanwijzingen op het laatste album Watershed te vinden. De laatste tijd verschenen er ook steeds meer details over het nieuwe album. Geen grunts van zanger Mikael Åkerfeldt op het nieuwe album, maar geheel “cleane” zang. En een sound die vooral doet denken aan de seventies. De echte die-hard death metal fans van het eerste uur zullen misschien afhaken, maar gelukkig hou ik wel van dit soort prog-rock met diverse invloeden. En het is toch onmiskenbaar Opeth. Interessant. Het doet smaken naar meer. Maar oordeel vooral zelf.
Lees verder “Luister: nieuw nummer Opeth”

Opeth: meer details over het nieuwe album

Het tiende album van Opeth komt op 20 september uit via Roadrunner Records en zal Heritage gaan heten. Het album is eerder dit jaar opgenomen in de Atlantis studio’s (voorheen Metronome) in Stockholm. Frontman Mikael Åkerfeldt (gitaar/zang) heeft het album geproduceerd en het mixwerk is gedaan door Åkerfeldt en Steven Wilson (Porcupine Tree, No-Man, Blackfield). Volgens Blabbermouth.net is er een gastbijdrage van Alex Acuña uit Peru (de bron zou Nero zijn van Arte Sonora, een Portugees muziekblad). De drummer en percussionist speelde in de fusie/prog jazz band Weather Report en werkte samen met diverse grote artiesten.
Lees verder “Opeth: meer details over het nieuwe album”

Geluisterd: Mojobone – Crossroad Message & Tales From The Bone

Dat Per Wiberg veel meer in huis heeft dan het beroeren van de toetsen bij Opeth wist ik eigenlijk niet eens. Nu hij die band verlaten heeft, heeft hij nog meer de ruimte om zijn andere muzikale kwaliteiten te tonen. Naast Spiritual Beggars en King Hobo is hij sinds 1996 ook actief met Mojobone. Uit Zweden. Kern van die band is Per Wiberg (zang, gitaar, toetsen) met zijn oude makker Marcus Källström (Sky High, Stonecake) op drums.
Lees verder “Geluisterd: Mojobone – Crossroad Message & Tales From The Bone”

De 40 beste concerten van 2010

De eerste oliebollen zitten alweer achter de kiezen. Nog net even tijd om terug te blikken op de beste concerten van 2010. Toen ik deze bij elkaar aan het zoeken was, kwam ik tot zo’n 80 concerten. Dus ik heb de lijst nog aardig moeten kortwieken. Wat dubbele concerten er uit gegooid, want anders staat Opeth gewoon twee keer in de top vijf. En als ik de lijst zo zie was het een mooi jaar. Doornroosje is een mooie stamkroeg geworden, ik ben die losse concerten überhaupt steeds meer gaan waarderen. En festivals als Lowlands en de-Affaire blijken toch ook steeds weer mooie concerten op te leveren. En Rock Werchter is toch ook altijd fijn, van grote wereldbands tot kleinere talenten in de tent. Van alles wat. That’s the way, a-ha a-ha. I like it.
Lees verder “De 40 beste concerten van 2010”