Gezien: Steven Wilson, AFAS Live, Amsterdam

DSC01733Steven Wilson met band zien is al jaren een vaste prik, eigenlijk al sinds ik Porcupine Tree ontdekte, maar die band heeft Wilson al weer enige tijd aan de wilgen gehangen. Dat is jammer, maar gelukkig speelt hij nog wel nummers van die band. Volgens mij speelt hij tegenwoordig nooit meer wat van het door mij geliefde Fear of a Blank Planet, maar blijkbaar kun je niet alles hebben. Het oeuvre van de beste man is groot, en ergens kun je ook wel zeggen dat Steven Wilson solo gewoon een doorstart van Porcupine Tree is (dat begon ooit ook als een solo-project van hem geloof ik), maar dan met andere muzikanten. To The Bone is alweer het vijfde solo-album van Wilson, dat vorig jaar verscheen en Wilson komt daarmee weer eens naar Nederland. Dat is voor ondergetekende dan een no-brainer, maar ik was wel benieuwd. Zijn voorliefde voor popmuziek komt wel iets te vaak bovendrijven op die plaat en de softere stukken klonken mij sowieso al wat te weeïg. Maar gelukkig bewijst Wilson woensdagavond in AFAS Live dat mijn angst ongegrond is.
Lees verder “Gezien: Steven Wilson, AFAS Live, Amsterdam”

Gezien: Steven Wilson, 013, Tilburg

DSC06109Tja. Wat moet ik dan nog over Steven Wilson vertellen? Vorig jaar zag ik ‘m nog in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht, in 2013 deed hij mijn eigen Nijmegen aan in concertgebouw De Vereeniging en daarvoor zag ik ‘m ook al eens in 013. En daar zag ik ‘m ook met Porcupine Tree trouwens (in 2008 dacht ik) waarvan opnames werden gemaakt die later op DVD/blu-Ray verschenen. Briljant. Mijn adoratie voor Wilson (en destijds Porcupine Tree dus) ontstond vooral rond Fear of a Blank Planet uit 2007, maar er is weinig meer vernomen van de groep na het album The Incident uit 2009 (grotendeels ook niet het meest spannende album van Wilson en co. vind ik) plus aanvullende tour. Is dat erg? Dat is inmiddels de vraag ja. Wilson is terug in 013 in Tilburg vanavond (nou ja, vorige week woensdag dan, ik ben niet meer de snelste) als soloartiest. Maar wel weer, zoals altijd, met fantastische muzikanten om zich heen.
Lees verder “Gezien: Steven Wilson, 013, Tilburg”

Gezien: Steven Wilson, TivoliVredenburg, Utrecht

DSC01250Steven Wilson, de grote creatieve man achter Porcupine Tree, gaat al weer een tijdje solo door het leven, muzikaal gezien dan. Alhoewel. Hij heeft natuurlijk wel gezorgd voor een vette band om zich heen. Zelf ben ik een behoorlijke fan van drummer Gavin Harrison van Porcupine Tree, maar nu die band nog steeds geen teken van leven geeft, moet ik het vanavond maar weer even doen met Marco Minnemann als drummer (in Nijmegen afwezig). Bruggetje ook naar een van de grootste progrockbands uit het verleden, King Crimson, waar Harrison (samen met twee andere drummers overigens) ook in speelt en die in september toevallig (?) ook naar TivoliVredenburg komt. Steven Wilson nam trouwens met Mikael Åkerfeldt, frontman van Opeth, een tijd terug een album op als Storm Corrosion, en Wilson produceerde ook wat albums van die band. Laat Opeth nu hun 25-jarig jubileum ook in TivoliVredenburg gaan vieren in oktober. Steven Wilson, King Crimson en Opeth. Allemaal in die grote zaal van TivoliVredenburg in (inmiddels) dat grote, kantoorachtige complex vlakbij Utrecht CS. Het is voor mij de eerste keer dat ik die grote zaal daar bezoek. Mooie plek voor een concert, maar logistiek gezien op z’n minst wat vreemd.
Lees verder “Gezien: Steven Wilson, TivoliVredenburg, Utrecht”

Gezien: Steven Wilson + Thomas Köner (Bass Communion) @ Doornroosje, Nijmegen

DSC00410Het is toch wel een ‘dingetje’ hoor, progrockheld en meesterproducer Steven Wilson die gewoon naar je stad komt. Niet met zijn band dus, waarmee hij de laatste jaren vooral actief is (zowel live als op de plaat), maar ach, daarmee stond hij al in Nijmegen vorig jaar in De Vereeniging. Hij komt overigens wel weer langs in Nederland volgend jaar met zijn solo-werk; hij zal in Utrecht en Zwolle optreden met zijn ‘An Evening With’-tour in het kader van het nieuwe Hand. Cannot. Erase.-album (er zijn nog kaartjes). Nee, ook geen Porcupine Tree, dat ook al wat jaartjes in de koelkast geparkeerd lijkt te staan. Of de ijskast zo u wilt. En ook niet met het hele aardige No-Man (met Tim Bowness), of Blackfield (met Aviv Geffen) of Storm Corrosion (met Mikael Åkerfeldt van Opeth) of zelfs Incredible Expanding Mindfuck. Nee, dit optreden is in het kader van de laatste Brombron, het muzikale residentieproject op poten gezet door Extrapool in Nijmegen met Frans de Waard aan het roer. Wilson is hier in de vorm van Bass Communion dus, samen met Thomas Köner. Afgelopen zondag in de mooie grote nieuwe rode zaal van Doornroosje. En dat is heel bijzonder.
Lees verder “Gezien: Steven Wilson + Thomas Köner (Bass Communion) @ Doornroosje, Nijmegen”

Gezien: Steven Wilson, De Vereeniging, Nijmegen

DSC03255Steven Wilson. Geboren in 1967. Engelse muzikant en producer. Pietje precies. Perfectionist. Liefhebber van veel dingen gok ik, maar vooral ook van progrock van vroeger. Zelf progrockicoon annu nu. Vind ik dan hè. Nou goed, niet alles vind ik fantastisch wat de man maakt, maar er zit wel heel veel plezierig spul tussen al dat materiaal dat hij in de loop der jaren heeft geproduceerd. Het meest bekend is Wilson als frontman van Porcupine Tree, dat ooit als solo-project is begonnen, maar hij heeft in meer projecten meegedraaid zoals No-Man (met Tim Bowness), Blackfield (met  Aviv Geffen) en Storm Corrosion (met Mikael Åkerfeldt van Opeth). Wat minder bekend is hij met zijn solo-projecten Incredible Expanding Mindfuck (krautrock / psychedelische rock) en Bass Communion (ambient, drone). De laatste jaren is hij vooral op pad met werk dat gewoon onder zijn eigen naam is uitgebracht en zijn band vol met prima muzikanten. Vorig jaar zag ik Wilson met band nog in 013 een fantastisch optreden verzorgen toen hij nog tourde met Grace for Drowning. Ik kan veel herhalen van dat concert overigens, maar ik zal me inhouden…
Lees verder “Gezien: Steven Wilson, De Vereeniging, Nijmegen”

Geluisterd: Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing (and other stories)

stevenwilson_theraventhatrefusedtosingandotherstoriesHet was vorig jaar in 013 dat Grace for Drowning voor mij pas echt begon te leven, toen Steven Wilson daar met zijn band een griezelig perfecte show neerzette. Enigszins verrassend voor mij kondigde hij daar ook aan dat hij alweer werkte aan een derde (solo)album met een prominente rol voor de (live)band. Wilson was blijkbaar zo in zijn nopjes met zijn bandleden, dat Porcupine Tree voorlopig verder in de koelkast lijkt te zijn gezet. Ik snap het wel. Je kunt geliefde albums van bijvoorbeeld King Crimson en Jethro Tull wel remixen tot een 5.1 surround sound spektakel, maar zelf dit soort jaren zeventig prog-rock maken lijkt mij inderdaad nog een stuk ultiemer. Zeker als je dit soort sterke muzikanten tot je beschikking hebt.
Lees verder “Geluisterd: Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing (and other stories)”