Gezien: Roadburn 2024

Roadburn in Tilburg is misschien wel gevarieerder dan ooit, nog steeds ‘redefining heaviness’, met wat oude bekenden, maar vooral veel underground acts die we nog moeten ontdekken natuurlijk. We zien steeds meer elektronica/synthesizers en hiphop/rap in de afgelopen jaren en dat lijkt een bewuste keuze om de jongeren wat beter te bedienen en daarmee een wat stevigere basis voor de toekomst op te bouwen, uiteindelijk moet je het festival toekomstbestendig maken en daarmee, neem ik aan, genoeg bezoekers weten te trekken, zie ook dit uitgebreide artikel van OOR met creatief directeur Walter Hoeijmakers. Dat er relatief weinig post-rock/metal, psych, stoner, doom is te vinden heeft wellicht met die richting te maken, maar ik kan me ook voorstellen dat de (ondertussen) meerdere desertfest-achtige festivals dat soort acts al ruim genoeg afdekken en Roadburn daar ook minder uitdaging in ziet. Meer programmeren richting jeugd dus, zo lijkt het, en meer zoeken naar vernieuwende bands in diverse andere genres, die wel passen bij Roadburn. Zo loopt Roadburn loopt nog wel eigenwijs voorop in het boeken van aparte dingen. Er zijn weer genoeg bijzondere samenwerkingsverbanden, speciale sets die je niet overal ziet, bands die meerdere en verschillende sets doen, bands die voor het eerst in Europa zijn, de obscure synths die gevonden werden voor een uniek optreden van Blood Incantation, Die Wilde Jagd met het Metropool orkest. Noem maar op. En dit jaar zijn er ook weer echt veel verrassingsacts, naast (ook nog) het offroad-programma, met name in het (Ladybird) Skatepark dat toegankelijk is achter The Hall of Fame. Of neem The Keening, de band die na een optreden op het hoofdpodium een dag later opduikt in de kleine Little Devil-bar. Bijna jammer dat er echt veel tegelijk plaatsvindt en dat je dan toch keuzes moet maken. Luxeprobleem! Dit jaar is er voor mij persoonlijk vooral op zaterdag en zondag meer dan genoeg te vinden dat ik graag lust en op die dagen moeten we dan ook van alles laten schieten, met name alle verrassingsacts. Uiteraard laten we weer de schreeuwerige hardcore en blackmetal-achtige noise-bands wat achterwege en ook de rap-acts zijn niet helemaal mijn/ons ding, want smaken verschillen gewoon. Maar er is genoeg te vinden en te ontdekken, sowieso is de sfeer weer fantastisch en alle Roadburn medewerkers en bezoekers zijn weer uiterst vriendelijk en gemoedelijk. En dat het dat wel erg fris is met een paar regenbuien is minder leuk, maar dat maakt verder niet heel veel uit, de optredens zelf zijn toch binnen. Met z’n zessen gaan we weer het avontuur in en dat is beregezellig, al jaren een belangrijk onderdeel van deze geweldige ervaring.

Lees verder “Gezien: Roadburn 2024”

Gezien: Roadburn 2023

Een terugkeer naar het vertrouwde Roadburn in Tilburg is weer van een zeldzaam donker genot, het weerzien van ons geliefde festival. Het festival dat muzikaal onder druk staat om de betere/gewenste bands te kunnen boeken, aldus het prima artikel van 3voor12, waarin creatief festivaldirecteur Walter Hoeijmakers zich ook openhartig uitlaat over zijn eigen persoonlijke uitdagingen en die van het festival. Desondanks staat er toch wel weer een interessant programma, waarin opnieuw de slogan ‘redefining heaviness’ centraal staat en er daarmee toch voor ieder wat wils staat, voor mijn gevoel. Zo blijft het een ontdekkingstocht, dat voor elke bezoeker een andere route lijkt op te leveren. Hoewel divers in genres, vind ik het persoonlijk wel jammer dat er weer wat veel blackmetal/hardcore bands staan met dichtgesmeerde noise en brullende, grommende, schreeuwende zangers. In die zin had ik graag wat meer stoner, doom, sludge, postmetal en pysch-rock/-metal gezien en vorig jaar waren er meer instrumentale bands, zo viel ons op. Aan de andere kant is de Paradox er weer op vrijdag en zaterdag met een paar fijnbesnaarde bands en mag bijvoorbeeld de Franse post-rock-band Oiseaux-Tempête maar liefst drie keer als ‘artist in residence’ op een groot podium optreden. Daarmee neemt het festival een risico, zo bekend is de band nu ook weer niet, maar we zagen in 2021 in Nijmegen wat voor geweldige band dit is en ze stellen hier allerminst teleur. Integendeel. Zo zet de organisatie wel meer pareltjes op het festival, die wat minder vanzelfsprekend zijn. We gaan met z’n allen op ontdekkingstocht dus. In plaats van de bekende vette hap kun je ook eens wat anders eten. Uiteindelijk is er genoeg smakelijks te vinden. Opvallend zijn de grote rijen dit jaar voor bijvoorbeeld de kleine zaal van The Hall of Fame (inmiddels klaar met de verbouwing), met name voor de snoeiharde bands. Veel fans dus voor blackmetal en soortgelijke herrie bijvoorbeeld, waardoor het logisch lijkt dat dit soort bands er nog veel te vinden zijn. Maar er is veel meer te ontdekken dus, ook andere ‘artists in residence’ zijn van het rustige soort (Sangre de Muérdago, Under the Surface). Verder zijn er een handvol bands met sixties/seventies rock of psych, een paar bands die vooral op elektronica drijven en een aantal eenlingen (o.a. Mai Mai Mai, David Eugene Edwards, Iskandr, Nordra). Het festival spreidt haar vleugels dit jaar wat meer uit naar diverse plekken in de binnenstad met het nieuwe Offroad-programma om de sfeer van Roadburn te kunnen proeven (mocht je geen kaartje hebben), met voornamelijk lokale bands. Locaties als Cul de Sac en Little Devil zijn geen onbekenden natuurlijk, maar zo zijn er op meer kleine plekken wat te vinden. Een leuke uitbreiding van het programma, al is het wat lastig te vinden wat er waar en wanneer speelt. Ook minder verrassingsoptredens dit jaar, al ze zijn er wel (o.a. Bell Witch op de main, Have A Nice Life in de Next, Nicole Dollanganger in Paradox), maar het scheelt misschien ook wel dat er geen geschikte locatie beschikbaar is, zoals voorheen in het skatepark. Alles bij elkaar weten we toch wel weer onze muzikale honger te stillen, maar niet onbelangrijk zijn de goed geregelde randzaken, zoals een fijne en relaxte organisatie, prima voorzieningen (ja, ja, het bier is duur), het altijd vriendelijke Roadburn-volk en vooral ook omdat het gewoon beregezellig is met festivalvrienden in een huisje in de Beekse Bergen. Priceless. Echt. Alleen het beloofde mooie lenteweer blijkt vlak voor het festival om te slaan en levert een zeldzaam druilerige editie op. Gelukkig zijn de optredens binnen, maar volgend jaar hopen we toch op iets meer terraswaardig weer. En toch was alles weer fantastisch dus. Wat hebben we allemaal gezien?

Lees verder “Gezien: Roadburn 2023”

Gezien: A.A. Williams + Karin Park, Paradox, Tilburg

Dit is er een waar ik al lang naar verlangde. Een live-optreden van A.A. Williams, die op Roadburn 2019 haar eerste optreden had in de Hall of Fame, maar helaas moest ik het daar missen. Ik had haar ook een keer in het voorprogramma van The Sisters of Mercy kunnen zien, maar dat kwam er ook niet van. Gelukkig is de Engelse singer-songwriter dit jaar met haar band op pad voor een eerste eigen headliner show en keert ze terug naar waar het voor haar begon. De eerste headliner show in Nederland, een nieuwe primeur in Tilburg, zoals ze zelf ook aangeeft tijdens het optreden. In eerste instantie zou het optreden in dezelfde zaal zijn als op Roadburn, maar de Hall of Fame is blijkbaar nog niet helemaal klaar met de verbouwing en daarom werd het concert verplaatst naar het intieme kleine jazz-podium Paradox, waar we dit jaar op Roadburn ook al een hele reeks fijne optredens mochten aanschouwen. Nog mooier: ze heeft de Zweedse Karin Park meegenomen en geheel terecht staat ze vanavond als double bill op het affiche.

Lees verder “Gezien: A.A. Williams + Karin Park, Paradox, Tilburg”

Gezien: Roadburn 2022

Eindelijk kon het weer en wat was het een heerlijk weerzien met het festival dat we zo hadden gemist. Roadburn in Tilburg werd twee keer uit de agenda geschrapt, maar dit keer ging het toch echt door. Met goede bands, geweldig goed weer, prima speciaalbier bij de meeste bars (ook in blik en wat prijzig, maar vooruit) en in gezelschap van goede festivalvrienden. Afgezien van een enkel mondkapje was er weinig meer te merken van dat rottige virus, alles voelde als vanouds: een zeer relaxed festival, uitstekend georganiseerd en met een gemoedelijk, vriendelijk, zwartgekleed, langharig publiek, dat weer grotendeels uit andere landen leek te komen. En met te veel bands die je wel zou willen zien natuurlijk, maar uiteindelijk heb ik wel de belangrijkste acts van mijn wensenlijstje kunnen zien, al dan niet door Roadburn zelf getipt in de laatste jaren. Wat dat betreft blijft het festival nog steeds een hoop interessante nieuwe acts vinden, gecombineerd met toppers uit het verleden en met een hele reeks speciale samenwerkingsverbanden en/of bijzondere optredens (door bijvoorbeeld hele albums te spelen of speciale stukken met een extra orkest). Met de slogan ‘Redefining heaviness‘ worden zelfs nog meer verschillende genres aangestipt dan andere jaren, met zelfs een uitstap naar ambient en psych/jazz-acts in de geweldig toffe locatie Paradox. Dat was er (niet al te ver van tevoren) bijgekomen en daar heb ik uiteindelijk veel leuks kunnen ontdekken. Zonder die locatie was ik ongetwijfeld wat meer lompe post/doom-metal of andersoortige bands gaan bekijken, maar veel nieuwe en oude bekenden die ik wel (weer) eens wilde zien stonden in dat gezellige kleine zaaltje. Het zwarte bloed kruipt waar het niet gaan kan. Daarnaast de bekende zalen, waarvan The Engine Room er in 2020 ook al zou zijn geweest als een soort vervanging van Het Patronaat. The Engine Room is een kleiner stuk aan het begin van de Koepelhal (dus naast de grotere The Terminal-stage), waar eerder de merchandise was te vinden. The Hall of Fame is verplaatst naar buiten vanwege verbouwingen; een tent met houten zijwanden in de Spoorzone en daarmee krijgt het ook meer lucht. Lekker zo laten zou ik zeggen. Het (Ladybird) Skatepark zou er ook niet zijn dacht ik, maar daar stonden wel weer wat verrassingsoptredens. Verder natuurlijk 013 met de Main Stage en de Next Stage (dat dus geen Green Room meer heet). In die twee zalen stonden de subwoofers wel erg vaak op maximale stand, wat de geluidsmix aldaar nogal ongebalanceerd maakte. Leuk om even je broekspijpen te laten wapperen, maar regelmatig ontbrak daardoor de finesse, zodat de gitaren te zacht in de mix zaten. Jammer, maar verder was er niet heel veel te klagen. Vier dagen optimaal vermaak, met de woensdagavond als pre-party genaamd ‘The Spark’, dat je ook zonder festivalbandje kon bezoeken. Hieronder een verslagje opdat we het niet vergeten, alhoewel deze editie weer onvergetelijk fijn en goed was. Uiteraard!

Lees verder “Gezien: Roadburn 2022”